Uzasadnienie
U. D. i J. D. zwrócili się, we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF 9 lipca 2018 r. (data wpływu do sądu), o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawców wynika, że są oni małżeństwem i prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną po przebytej w dzieciństwie chorobie Polio. Małżonkowie są współwłaścicielami domu jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, w którym mieszkają o powierzchni 110 m2 oraz nieruchomości gruntowej o powierzchni 618 m2 w Ż. Na dochód rodziny składają się emerytury wnioskodawców w kwocie 2715,82 zł oraz 1912,25 zł, tj. łącznie 4628,27 zł miesięcznie. Wedle oświadczenia, wnioskodawcy nie posiadają żadnego innego majątku, poza samochodem marki Opel Zafira o wartości 9500 zł. Wnioskodawcy wskazali, że ich stałe miesięczne wydatki na media kształtują się na poziomie 2 700 zł. Nie uwzględniają one kosztów wyżywienia, odzienia oraz wydatków związanych z trojgiem dzieci i wnuków. Wraz z nadesłanymi na żądanie referendarza dokumentami źródłowymi w postaci wyciągów z kont wnioskodawcy dodatkowo wyjaśnili, że swoje codzienne wydatki realizują za pośrednictwem kart kredytowych i debetowych.
Wskazali, że na wyciągach znajdują się operacje związane ze spłatą zadłużenia ich syna, na które jednak przekazuje on pieniądze rodzicom, a także związane z opłacaniem czynszu za mieszkanie matki wnioskodawczyni, co następuje poprzez ich konto wnioskodawców, lecz ze środków pochodzących z emerytury matki wnioskodawczyni. Dodatkowo wnioskodawcy oświadczyli, że od kilku miesięcy usiłują sprzedać swój dom, wystawiając go za kwotę 450 000 zł, jednak bez zainteresowania ze strony potencjalnych nabywców. Wnioskują z tego, że wartość domu może być niższa. Podkreślili również, że po zbilansowaniu z uzyskiwanymi dochodami zadłużeń na kartach kredytowych oraz pożyczki uzyskanej od córki M. w kwocie 4000 zł, dysponują kwotą 2000 zł miesięcznie na bieżące wydatki. Z tej kwoty nie są w stanie czynić żadnych oszczędności, ani inwestycji.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 tekst jedn., zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do treści art. 246 § 3 ustawy – ustanowienie dla strony adwokata wymaga nadto złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wskazane przepisy stanowią wyjątek od zasady, wynikającej z treści art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą to na stronie ciąży obowiązek pokrycia kosztów postępowania wywołanych jej udziałem w sprawie. Zatem, rzeczą wnioskodawcy, jako zainteresowanego, jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach.
W ocenie referendarza, wniosek skarżących zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę zawarte we wniosku dane i oświadczenia odzwierciedlające aktualną sytuację osobistą, majątkową i dochodową wnioskodawców, a także doręczone na zarządzenie referendarza dokumenty źródłowe (w tym m. in. dodatkowe oświadczenia, wyciągi z kont bankowych): fakt średnich dochodów w ich gospodarstwie domowym, braku oszczędności i znaczącego majątku oraz niepełnosprawności wnioskodawczyni należało uznać, że nie są oni w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania związanych z niniejszą sprawą, w tym również kosztów związanych z ustanowieniem adwokata z wyboru. Tym samym spełniają oni ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w tym zakresie.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności referendarz, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 cytowanej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.