Uzasadnienie
Prokurator Rejonowy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy nr XVII/166/2019 z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy– w części, to jest w zakresie § 9 ust. 1 i 2, § 18 ust. 1 oraz § 19 ust.
- 3. Wniesiono przy tym o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanych przepisów.
Skarżący podniósł zarzuty rażącego naruszenia przepisów art. 7, 31 ust. 3 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz d, a także art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (zwanej dalej ucpg) oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez:
- 1. przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego i ograniczenie w § 9 ust. 1 możliwości mycia pojazdów samochodowych poza myjniami wyłącznie do terenu własnej posesji,
- 2. przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego i ograniczenie w § 9 ust. 2 naprawy pojazdów samochodowych poza warsztatami samochodowymi wyłącznie do drobnych napraw,
- 3. nałożenie w § 18 ust. 1 obowiązków polegających na 1) redukowaniu objętości odpadów surowcowych poprzez zgniatanie plastikowych butelek, opakowań wielomateriałowych oraz tekturowych przed umieszczeniem w pojemniku na odpady, 2) opróżnianiu opakowania z pozostałości produktu przed umieszczeniem w pojemniku na odpady surowcowe,
- 4. nałożenie w przepisie § 19 ust. 3 uchwały na osoby utrzymujące psy, które wyprowadzają je poza teren własnej posesji, obowiązku trzymania ich na smyczy, a psów należących do ras agresywnych lub mieszańców tych ras, w kagańcu.
Odnosząc się do zarzutu z punktu 1 i 2 podkreślono, że podstawą dla uchwalenia powyższych zasad w zakresie mycia i naprawy pojazdów jest art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d u.c.p.g., który przewiduje, że regulamin powinien określać zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. Przepis ten upoważnia jednostkę samorządu terytorialnego do określenia w regulaminie zasad rozumianych jako warunki, jakie muszą być spełnione, żeby mycie i naprawa pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi były dopuszczalne. Chodzi tu przede wszystkim o warunki zapewniające zgodne z ustawą odprowadzanie nieczystości powstałych w wyniku mycia i naprawy pojazdów.
Natomiast przepis ustawy nie upoważnia organu uchwałodawczego gminy do wskazania miejsc, w których można myć i naprawiać pojazdy poza myjniami i warsztatami samochodowymi, wprowadzania ograniczeń co do zakresu dokonywania takich napraw, a nadto do wkraczania w kwestię prawa własności i wskazywania, że mycie może nastąpić wyłącznie na własnej posesji - kwestia prawa własności należy do zagadnień prawa cywilnego.
Odnosząc się do zarzutu z punktu 3 wskazano, że nałożenie takich obowiązków na właścicieli nieruchomości w regulaminie czystości i porządku w gminie nie ma podstaw prawnych. Postanowienia te mogą stanowić jedynie postulat i wskazówkę. Mają one walor edukacyjny i poszerzający świadomość właścicieli nieruchomości na temat ograniczenia powstawania odpadów komunalnych, niemniej jednak nałożenie takich obowiązków w regulaminie czystości i porządku w gminie nie ma umocowania w ustawie.
Wprowadzenie w paragrafie 19 ust. 3 uchwały generalnego nakazu wyprowadzania psów na smyczy, a psów rasy uznawanej za agresywną lub mieszańce tych ras, na smyczy i w kagańcu, niezależnie od jego cech osobniczych i uwarunkowań indywidualnych (np. choroba), narusza zdaniem skarżącego delegację ustawową art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy. W rezultacie wprowadzony przez gminę obowiązek, w określonych sytuacjach może prowadzić do działań sprzecznych z wymogami ustawy o ochronie zwierząt, w tym działań, które można uznać za niehumanitarne.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że ograniczenie mycia pojazdów do terenu własnej nieruchomości w § 9 ust. 1 uchwały miało zapobiegać skażeniu środowiska na terenach należących do innych podmiotów. Naruszeniem porządku byłoby dopuszczenie do mycia samochodów gdziekolwiek np. na terenach o zwiększonej wrażliwości na zanieczyszczenia - form ochrony przyrody czy stref ochronnych ujęć wody. Troska o środowisko dotyczy również kwestii napraw samochodów. § 9 ust. 2 Regulaminu miał chronić przed samodzielną wymianą płynów eksploatacyjnych pojazdów. Najbardziej uciążliwymi są oleje i płyny eksploatacyjne, które w każdym przypadku, zgodnie z katalogiem odpadów, stanowią odpad niebezpieczny i nie powinno się dopuszczać do sytuacji, gdzie w dowolnym miejscu prowadzone są naprawy powodujące skażenie gleby lub środowiska gruntowo-wodnego.
Następnie stwierdzono, że przepis o zgniataniu odpadów miał na celu redukcję objętości wytwarzanych w gospodarstwach domowych odpadów komunalnych, by zajmowały jak najmniej miejsca. Z kolei zapis o opróżnianiu opakowań z pozostałości produktów przed umieszczeniem ich w pojemniku na odpady segregowane, znalazł się tam ze względów ekonomicznych, tak aby wytwarzany był możliwe najczystszy strumień odpadów. Odpad mocno zabrudzony traktowany jest jako odpad zmieszany i koszt jego zagospodarowania w instalacji jest znacznie wyższy, niż koszt odpadu wysegregowanego.
W ocenie organu § 19 ust. 3 uchwały w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, mówiący o wyprowadzaniu psów poza teren własnej posesji na smyczy lub w przypadku ras agresywnych i ich mieszańców - w kagańcu, ma na celu ochronę ludzi przed zagrożeniem, które może płynąć ze strony psów biegających luzem po terenach publicznych bez smyczy i kagańca. Stanowi to sytuację stwarzającą bezpośrednie zagrożenie dla uczestników miejsc publicznych, np. dzieci bawiących się na placach zabaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w gdańsku zważył, co następuje
Skarga Prokuratora okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego z daty ich podjęcia.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały, doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych.
Dodatkowo, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia, który może obejmować całość albo tylko część danego aktu, oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Określony w ten sposób w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza jednocześnie granice sprawy rozpoznawanej przez sąd. Z kolei, w myśl art. 8 § 1, art. 52 § 1 oraz art. 53 § 2a w zw. z § 3 p.p.s.a. prokurator może w każdym czasie wnieść skargę na akt prawa miejscowego.
W myśl art. 91 ust. 1 zd. 1 z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), zwanej dalej u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 zd. 2 u.s.g. Natomiast stosownie do art. 93 ust. 1 u.s.g. po upływie wyżej wskazanego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy i w tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Z inicjatywy Prokuratora kontrolą sądową w niniejszej sprawie objęta została uchwała nr XVII/166/2019 Rady Gminy z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, która została wydana na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2010 ze zm.), zwanej dalej u.c.p.g., w brzmieniu obowiązującym w dacie jej podjęcia.
Uchwała rady gminy podjęta w przedmiocie regulaminu utrzymania porządku i czystości w gminie ma, zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 u.c.p.g., charakter aktu prawa miejscowego. Stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Z kolei art. 94 Konstytucji RP stanowi, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.
Zakres i treść prawa miejscowego zawsze są uwarunkowane normami ustalonymi w aktach wyższego rzędu. Podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest upoważnienie zawarte w ustawie, co przesądza o ich zależnej pozycji w hierarchii źródeł prawa. Każdorazowo zatem w akcie rangi ustawowej musi być zawarte upoważnienie (delegacja) dla rady gminy dla podjęcia aktu prawa miejscowego. Zasada ta znajduje też potwierdzenie w art. 40 ust. 1 u.s.g. Przy ocenie aktu prawa miejscowego należy mieć na względzie, że akt ten nie może naruszać nie tylko regulacji ustawy zawierającej delegację do jego ustanowienia, ale również przepisów Konstytucji RP oraz innych ustaw pozostających w pośrednim lub bezpośrednim związku z regulowaną materią. Wszelkie normy dotyczące konstytucyjnych praw i wolności człowieka zastrzeżone są zaś wyłącznie dla ustaw i nie mogą być regulowane aktami niższego rzędu.
Podkreślić należy, że organ uchwałodawczy gminy ma obowiązek ścisłej interpretacji normy upoważniającej, którą w okolicznościach niniejszej sprawy stanowi art. 4 ust. 2 i 2a u.c.p.g., co oznacza, że nie może domniemywać swej kompetencji i dokonywać wykładni rozszerzającej czy wyprowadzać kompetencji w drodze analogii. Odstąpienie od wskazanych reguł narusza związek formalny i materialny między aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy przypomnienia wymaga, że w pierwszej kolejności Prokurator zaskarżył § 9 ust. 1 i 2 zaskarżonej uchwały, w myśl którego mycie pojazdów poza myjniami może odbywać się wyłącznie na własnej posesji przy użyciu środków ulegających biodegradacji lub czystej wody bez detergentów (ust. 1). Natomiast naprawa pojazdów samochodowych poza warsztatami samochodowymi może odbywać się wyłącznie w zakresie obejmującym drobne naprawy samochodów oraz pod warunkiem: 1) gromadzenia powstających odpadów w urządzeniach do tego przeznaczonych, 2) zabezpieczenia przed przedostawaniem się płynów samochodowych do środowiska (ust. 2).
W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d) u.c.p.g. regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. Rada gminy została upoważniona wyłącznie do wskazania wymogów dopuszczalności mycia pojazdów poza myjniami, mających na celu zapewnienie ochrony środowiska i ludzi przed zagrożeniem, zanieczyszczeniem lub uciążliwościami stwarzanymi na skutek wykonywania tych czynności, a nie do formułowania i wprowadzania na jego podstawie generalnych zakazów i ograniczeń (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 3 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Bd 627/19, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymogi i zasady te muszą pozostawać jednak w odpowiedniej proporcji do założonego celu i stanowić jego realizację. Brak jest zatem uzasadnienia dla ograniczenia możliwości mycia pojazdów tylko do terenu własnej posesji przy użyciu środków biodegradacji lub czystej wody bez detergentów, gdyż rada gminy przekroczyła zakres delegacji ustawowej ingerując bez odpowiedniego upoważnienia w prawa podmiotowe jednostki, w tym w prawo własności (zob. wyroki: WSA w Rzeszowie z 12 sierpnia 2020 r., sygn. II SA/Rz 214/20, WSA w Bydgoszczy z 13 marca 2019 r., sygn. II SA/Bd 9/19, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podobnie, poza zakresem upoważnienia ustawowego oraz w sprzeczności z zasadami techniki prawodawczej jest zwrot "drobne naprawy" będący jednym z warunków dopuszczalności naprawy pojazdów samochodowych poza warsztatami samochodowymi. Tym samym naruszono wymóg precyzji tekstu aktu normatywnego, co może nasuwać wątpliwości interpretacyjne. Określając zaś nakazy rada gminy winna formułować je w sposób czytelny, gdyż dana regulacja musi być egzekwowalna. (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 22 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Wr 107/20, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Również określenie, że obowiązek gromadzenia odpadów w urządzeniach do tego przeznaczonych jako jednego z warunków naprawy pojazdów poza warsztatami samochodowymi jest niezasadny, bowiem nakaz taki dotyczy kwestii postępowania z odpadami, ta zaś jest uregulowana zarówno w ustawie o odpadach, jak i w art. 5 ust. 1 u.c.p.g. określającym obowiązki właścicieli nieruchomości w zakresie m. in. pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi (pkt 3b). Biorąc pod uwagę powyższe należało orzec nieważność zaskarżonego § 9 ust. 1 i 2 uchwały.
Następnie, Prokurator objął skargą § 18 ust. 1 uchwały, zgodnie z którym w celu ograniczania ilości wytwarzanych odpadów, zmniejszania ich objętości oraz racjonalizacji procesu segregacji wymaga się przed umieszczeniem w pojemniku na odpady redukowania objętości odpadów poprzez ich zgniatanie (pkt 1) oraz opróżniania opakowania z pozostałości produktu. Stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.c.p.g. regulamin ma określać wymagania w zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych obejmującego co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady. Zaskarżony przepis uchwały może mieć walor edukacyjny i poszerzający świadomość właścicieli nieruchomości na temat ograniczenia powstawania odpadów komunalnych, niemniej nałożenie takich konkretnych obowiązków na właścicieli nieruchomości w regulaminie nie ma podstaw prawnych.
Jeśli intencją uchwałodawcy było wyłącznie poinformowanie mieszkańców o efektywnych sposobach na ograniczenie ilości wytwarzanych odpadów, to stwierdzić należy, że akt prawa miejscowego, którego zadaniem jest dokonanie władczej ingerencji w sferę wolności obywateli za pomocą norm o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, nie może służyć jako przekaźnik komunikatów czy informacji (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 18 sierpnia 2020 r., sygn. II SA/Rz 164/20, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl i przytoczone tam orzecznictwo). Zatem należało stwierdzić nieważność również § 18 ust. 1 uchwały. Na marginesie zwrócić uwagę należy, że zaskarżony przepis został oznaczony w regulaminie jako "§ 18.1", podczas gdy jednostka ta składa się wyłącznie z jednego ustępu.
Prokurator zaskarżył również § 19 ust. 3 uchwały, w myśl którego osoby utrzymujące psy, wyprowadzając je poza teren własnej posesji mają obowiązek trzymać je na smyczy, a psy należące do ras agresywnych lub mieszańce tych ras powinny być prowadzone w kagańcu. Przypomnieć trzeba, że stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. regulamin ma określać wymagania w zakresie obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Co do zasady nakładanie obowiązków na właścicieli utrzymujących zwierzęta domowe jest zgodne z celem upoważnienia ustawowego, jednak obowiązki te muszą pozostawać w zgodzie z zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (zob. np. wyrok WSA w Gdańsku z 9 stycznia 2019 r., sygn. II SA/Gd 748/18, dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zaskarżony przepis został natomiast sformułowany w sposób kategoryczny i niedopuszczający wyjątków, nie uwzględniając specyficznych cech biologicznych, wieku, stanu zdrowia, fizjologii zwierząt, jak również bardziej rygorystycznie niż przewidziane to zostało w ustawach.
Przypomnieć należy, że kwestia odpowiedniej pieczy nad zwierzętami została uregulowana w innych ustawach, tj. w art. 77 ustawy z dnia 20 maja 1974 r. Kodeks wykroczeń (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 821 ze zm.), w myśl którego kto nie zachowuje zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia, podlega karze. Chodzi tu o panowanie nad zwierzęciem w stopniu gwarantującym bezpieczeństwo publiczne. Z kolei stosownie do art. 10a ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 122 ze zm.) zakazane jest puszczanie psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela lub opiekuna.
Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone m.in. w wyroku NSA z 27 czerwca 2017 r. o sygn. akt II OSK 3039/15 (dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że spełnienie warunku panowania nad zwierzęciem w stopniu gwarantującym bezpieczeństwo publiczne nie wymaga zawsze spacerowania z psem znajdującym się na smyczy i w kagańcu. Przypomnieć również należy, że w ustawie o ochronie zwierząt przez "humanitarne traktowanie zwierząt" rozumie się traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę.
Zatem generalny nakaz wyprowadzania psów na smyczy i w kagańcu, niezależnie od jego cech i innych uwarunkowań (w tym choroby, wieku) może w określonych sytuacjach prowadzić do działań niehumanitarnych. Ponadto, ograniczenia uprawnień właściciela psa bądź nałożenie na niego dodatkowych obowiązków muszą być wprowadzane z poszanowaniem zasady proporcjonalności. W konsekwencji uznać należy, że postanowienie regulaminu abstrahujące od uwzględnienia specyficznych sytuacji związanych z osobniczymi cechami mogą tą zasadę naruszać. Mając powyższe na względzie sąd stwierdził nieważność zaskarżonego § 19 ust. 3 uchwały.
Wobec powyższego, podzielając zarzuty skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 147 p.p.s.a., stwierdzając nieważność uchwały w zaskarżonej części, tj. w zakresie § 9 ust. 1 i 2, § 18 ust. 1 oraz § 19 ust. 3 zaskarżonej uchwały, uznając, że doszło w tym przypadku do istotnego naruszenia prawa, uzasadniającego wyeliminowanie tych postanowień z obrotu prawnego.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym biorąc pod uwagę § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 49/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Na mocy tych postanowień z dniem 19 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych.
W związku z tym sprawy wyznaczone do rozpatrzenia na rozprawie skierowano do załatwienia na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). W ocenie sądu, rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie w opisanych okolicznościach wiązałoby się z istotnym zagrożeniem zdrowia skarżącego oraz przedstawicieli organu, a zarazem sprawa – ze względu na zebrany materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny – może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym bez uszczuplenia praw procesowych ww. podmiotów, zgodnie z zasadą szybkości postępowania.
Jednocześnie, rozprawy nie można było przeprowadzić na odległość z równoczesnym przekazem dźwięku i obrazu. Dopuszczalność orzekania na posiedzeniu niejawnym ze względu na okoliczności związane z zarządzeniem stanu pandemii COVID-19 potwierdza uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. II OSP 6/19 (www.nsa.gov.pl).