Uzasadnienie
A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na czynność Wójta Gminy w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, że złożyła wniosek do Wójta wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii kablowych 30 i 110 kV wraz z rozdzielnią 30/110 kV w obrębach geodezyjnych M., S., D. i P. w gm. U. Pismem z dnia 24 lipca 2008 r., skierowanym do J. P., organ poinformował wymienionego, że jest stroną przedmiotowego postępowania. Decyzją z dnia 14 listopada 2008 r. Nr [...] Wójt Gminy ustalił lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Skarżąca spółka pismem z dnia 20 października 2008 r. wezwała Wójta do usunięcia naruszenia prawa, jakim było dopuszczenie J. P. do niniejszego postępowania administracyjnego w charakterze strony. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 28 listopada 2008 r., organ wskazał, iż J. P. wykazał wystarczający interes prawny, by być stroną w przedmiotowym postępowaniu. W dniu 9 grudnia 2008 r. J. P. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na opisaną wyżej decyzję Wójta Gminy z dnia 14 listopada 2008 r.
W dalszej części uzasadnienia skarżący przytoczył orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące kwestii, kto może być stroną w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem skarżącej spółki, pismo Wójta jest postanowieniem nieposiadającym elementów przewidzianych w art. 124 § 1 i 2 kpa.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie przytaczając argumenty przemawiające za uznaniem J. P. za stronę niniejszego postępowania administracyjnego. Odnosząc się do formalnego zarzutu, iż pismo Wójta nie zawiera elementów przewidzianych dla postanowienia w przedmiocie uznania za stronę wskazuje organ, iż przepisy kpa nie dają podstawy do wydawania odrębnego aktu administracyjnego orzekającego o tym, czy konkretna osoba jest czy nie jest stroną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Przystępując do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego wyznaczają następnie przepisy art. 3 – 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
Według postanowień art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W świetle przytoczonego przepisu (oraz art. 4 i 5 p.p.s.a.) należy stwierdzić, że katalog przedmiotów zaskarżenia wyznaczający zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego jest zamknięty, a sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach.
Oceniając zatem, czy przedmiot zaskarżenia objęty jest kognicją sądu administracyjnego wskazać trzeba, że wbrew twierdzeniom skargi, kwestionowane pismo Wójta (vide: fotokopia pisma z dnia 24 lipca 2008 r. k. 35), skierowane do innego podmiotu, nie jest postanowieniem w rozumieniu art. 123 kpa. Nie rozstrzyga kwestii procesowych, nie odnosi się do istoty sprawy i nie powoduje powstania skutku materialnoprawnego. Nie jest również innym (niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 p.p.s.a.) aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Status strony wynika bowiem z przepisów prawa materialnego ustanawiających prawa i obowiązki, nie zaś z uznania danego podmiotu za stronę przez organ administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 10.03.1989 r., sygn. akt IV SA 1254/88, nie publ. za Komentarzem do KPA B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, str. 230). Jak wskazał w również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 1986 r., sygn. akt III SA/97/86 (ONSA z 1987 r., Nr 2, poz.
- 4) przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstaw do wydawania odrębnego aktu orzekającego, czy określony podmiot jest stroną.
Podzielając przytoczone wyżej i utrwalone poglądy orzecznictwa Sąd ocenia, że zaskarżone w niniejszym postępowaniu pismo Wójta Gminy nie jest rozstrzygnięciem ani innym aktem określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a., tym samym nie może być objęte kontrolą legalności, o której mowa w art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. W konsekwencji oznacza to, że zaskarżenie przedmiotowego pisma jest niedopuszczalne.
Niejako na marginesie Sąd zwraca uwagę, że kwestia, czy odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł podmiot, który posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa, podlegać będzie badaniu w kontroli instancyjnej przez organ odwoławczy, stosownie do treści art. 127 § 1 kpa. Twierdzenie jednostki, że decyzja organu I instancji dotyczy jej prawnego interesu lub obowiązku daje podstawę do wszczęcia postępowania odwoławczego, przy czym postępowanie to zakończy się decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego wówczas, gdy twierdzenie takie nie znajduje podstaw w normach prawa materialnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski Komentarz pop cit str. 563).
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną odrzucił.