Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 11 maja 2001r. Nr [...] orzekającej o zameldowaniu R. S. na pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące lokalu nr [...] przy ulicy [...] w G. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z wnioskiem zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące przedmiotowym lokalu wystąpił w dniu 5 marca 2001r. R.S. Wyjaśnił jednocześnie, że jego żona K. S., będąca tam zameldowana na pobyt stały wyraża na powyższe zgodę, jednakże przedmiotowego zameldowania odmawia mu "A".
Organ odwoławczy wskazał, że aby dokonać zameldowania w konkretnym lokalu trzeba spełnić łącznie dwie przesłanki meldunkowe wynikające z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tzn. trzeba posiadać uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym nastąpić ma zameldowanie oraz faktycznie w nim mieszkać.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że R. S. posiada uprawnienie do przebywania w przedmiotowym lokalu (dowód: kserokopia przydziału lokalu mieszkalnego nr [...] z dnia 18 sierpnia 1993r.).
Rozpatrując natomiast przesłankę zamieszkiwania R.S. w lokalu nr [...] przy ulicy [...] G. należy stwierdzić, iż została ona również spełniona. Potwierdza to sam wnioskodawca podczas przesłuchania przed organem I instancji, jak również faktu tego nie kwestionowała "A". Wobec tego uznać należy, iż przesłanka zamieszkiwania również została spełniona.
Organ odwoławczy podał, iż między stronami zaistniał spór dotyczący charakteru pobytu w omawianym lokalu. R. S. określił go jako czasowy, natomiast ‘A" odmówiła mu potwierdzenia na druczku "zgłoszenie pobytu czasowego ponad 2 miesiące", z powodu stwierdzenia, iż wymieniony posiada prawo do spornego lokalu, wskutek czego obliguje go to do zgłoszenia w nim pobytu stałego.
Jednak skoro wymieniony deklaruje swój pobyt jako czasowy, organ wskazuje, iż nie ma podstaw, aby uznać wniosek R.S. jako niezasadny.
Na powyższą decyzję skargę wniosła "A".
Skarżąca wskazała, iż pobyt R. S. przedmiotowym lokalu nosi cechy pobytu stałego. W lokalu tym zamieszkuje on wraz z żoną i dziećmi, lokal ten stanowi jego centrum życiowe, pracuje on bowiem na terenie G. To właśnie jego pobyt u babci w E., gdzie posiada stałe zameldowanie, jest pobytem okazjonalnym, średnio około 1 dnia w tygodniu, co uzasadnia zameldowanie na pobyt czasowy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960) pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z kolei, opierając się na art. 48 tej ustawy, urząd prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Wynika z tego, że fakt rejestracji, jakim jest zameldowanie, jest czynnością materialno-techniczną, rodzącą skutki prawne.
O charakterze pobytu decyduje faktyczny zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. Dlatego w razie wątpliwości muszą być w sprawie badane okoliczności towarzyszące zameldowaniu.
W niniejszej sprawie R. S. jest zameldowany na pobyt stały w mieszkaniu swojej babci w E., natomiast w mieszkaniu, do którego ma tytuł prawny wspólnie z małżonką, zameldował się na pobyt czasowy. Meldunek na pobyt czasowy został zakwestionowany przez "A’, która domaga się zameldowania R. S. w lokalu przy ulicy [...] w G. na pobyt stały dowodząc jednocześnie, iż zamieszkiwanie tutaj przez R. S. ma charakter pobytu stałego.
Wskazać należy, iż o charakterze pobytu stałego przesądza zamiar pobytu stałego w konkretnym miejscu. Natomiast w niniejszej sprawie R. S. jednoznacznie wskazał, iż zamiaru pobytu stałego w przedmiotowym lokalu w G. nie ma. Nie można kwestionować tego, iż R. S. wskazał, iż jego pobyt w lokalu w G. ma charakter czasowy.
Niesłuszne jest zatem stanowisko skarżącej, iż nieprzebywanie R. S. po zameldowaniu na pobyt stały w lokalu należącym do babci w E. dowodzi jednoznacznie braku zamiaru pobytu stałego pod tym adresem.
Sąd podziela stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów, iż nie ma podstaw do kwestionowania charakteru pobytu zgłoszonego przez R. S. w przedmiotowym lokalu.
Wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.