Uzasadnienie
W piśmie z dnia 3 lipca 2017 r. skarżący A. S. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości, wskazując na rażące naruszenia prawa przez orzekające w sprawie organy.
Zgodnie z zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 11 lipca 2017 r., przesłano skarżącemu urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia i nadesłania do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Przesyłkę, zawierającą formularz PPF z wezwaniem do jego wypełnienia i nadesłania do Sądu, skarżący otrzymał w dniu 14 lipca 2017 r.
Tym samym termin do wykonania wezwania upływał dla skarżącego w dniu 21 lipca 2017 r.
W odpowiedzi, w piśmie z dnia 21 lipca 2017 r., skarżący wskazał na ubogą wiedzę prawniczą i wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych lub przyznanie adwokata z urzędu, który pomoże mu wypełnić wniosek.
Zarządzeniem z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 386/17, wydanym na podstawie art. 257 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego z dnia 3 lipca 2017 r. o przyznanie prawa pomocy.
Od zarządzenia tego, w piśmie z dnia 18 sierpnia 2017 r., skarżący wniósł sprzeciw wskazując, że wydane zostało ono w oparciu o nieprawomocne postanowienie Sądu Rejonowego o sygn. akt VII [..], w związku z czym czuje się pokrzywdzony.
Rozpoznając wniesiony sprzeciw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Referendarz sądowy, z uwagi na złożenie przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w piśmie z dnia 3 lipca 2017 r., prawidłowo wezwał skarżącego do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
Art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) stanowi bowiem, że wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (§ 1). Wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (§ 2).
Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 ustawy wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest zaś brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu.
Z okoliczności sprawy niespornie wynika, że skarżący nie nadesłał w wyznaczonym terminie wypełnionego formularza wniosku PPF. To zaś skutkować musiało pozostawieniem złożonego w piśmie z dnia 3 lipca 2017 r. wniosku bez rozpoznania. Zgodnie bowiem z treścią art. 257 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniała w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Przy czym, bez znaczenia w tym stanie sprawy są podnoszone przez skarżącego argumenty. Aby było możliwie merytoryczne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, muszą najpierw zostać spełnione stosowne wymogi formalne. Skarżący natomiast, mimo prawidłowych wezwań i pouczeń w tym względzie, nie złożył wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych na urzędowym formularzu, jak wymaga tego art. 252 § 2 ustawy, co powodowało konieczność pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 257 powołanej ustawy, jak prawidłowo zarządził referendarz sądowy.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 260 w związku z art. 257 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, utrzymał w mocy zarządzenie referendarza z dnia 26 lipca 2017 r.