Uzasadnienie
Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia 9 października 2001r. po rozpatrzeniu odwołania Pana E. K. od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 27 czerwca 2001 r. o zwolnieniu osobnej kwatery stałej nr [...] przy ul. [...] we [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W decyzji organu pierwszej instancji organ powołał się na art. 41 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. Nr 86, poz. 433 z późn. zm.), który miał zastosowanie w tej sprawie ze względu na przyznanie E. K. decyzją z dnia 2 grudnia 1985r. pomocy finansowej w formie zaliczkowej z funduszu mieszkaniowego MON na budownictwo mieszkaniowe. Pomoc ta została zamieniona na bezzwrotną w dniu 30 grudnia 1995r., zwrot przyznanej pomocy nie nastąpił. Organ zobowiązał stronę do przekazania kwatery w stanie wolnym do dyspozycji OT WAM w terminie do dnia 31 lipca 2001r.
W odwołaniu E. K. wniósł o zmianę decyzji w części dotyczącej wyznaczonego terminu zwolnienia osobnej kwatery stałej. Ponadto wskazał, iż nigdy nie składał wniosku o zamianę pomocy finansowej na bezzwrotną, a ponadto do tej pory udzielona pomoc finansowa nie została rozliczona.
Podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 27 czerwca 2001r., organ odwoławczy stwierdził, iż z dniem 1 stycznia 1996r. weszły w życie przepisy rozdziałów 4-6 oraz art. 86-91 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Ustawodawca uregulował w obowiązującej ustawie sprawę z zakresu przyznanej pomocy finansowej, postanawiając w art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy, że osoba o której mowa w art. 23 ust. 1 ustawy (emeryt, rencista "wojskowy) jest obowiązana przekazać do dyspozycji Agencji dotychczas zajmowaną kwaterę, jeżeli występują okoliczności o których mowa m.in. w punkcie 2 art. 41 ustawy. Okolicznością do zwolnienia kwatery jest otrzymanie pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, udzielonej na podstawie dotychczasowych przepisów.
Organ odwoławczy podkreślił, że ustawodawca w tym przepisie użył sformułowania "otrzymał pomoc finansową" co znaczy, że przez fakt otrzymania przedmiotowego świadczenia powstaje obowiązek zwolnienia zajmowanej kwatery. Ustawodawca nie odnosi się do sytuacji czy został zrealizowany cel, na który pomoc finansowa była przyznana. Pomoc finansowa stała się z mocy prawa ekwiwalentem pieniężnym, o czym ustawodawca postanowił w art. 87 ust. 1 ustawy. W związku z tym, że ustawodawca postawił znak równości pomiędzy pomocą finansową (przyznaną zarówno w formie zaliczkowej jak i bezzwrotnej) a ekwiwalentem pieniężnym, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy, to otrzymanie przez Pan E. K. pomocy finansowej dowodzi, że ww. zrealizował swoje prawo do kwatery w sposób wymieniony w przepisie.
W związku z normą prawną zawartą w art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy, do stosowania której odsyła art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy, Pan K. (obecnie emeryt wojskowy) ma obowiązek zwolnienia kwatery.
Skargę na powyższą decyzje wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego E.K.. Wskazał w niej, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa albowiem kształtuje ona obowiązki w sposób jednostronny. Skarżący podniósł, iż WAM nie dokonał pełnego i realnego rozliczenia udzielonej mu pomocy finansowej; uważa także, że wydanie decyzji nakazującej zwolnienie kwatery winno być poprzedzone ostatecznym rozliczeniem w związku z przyznaną pomocą. Skarżący w przeważającej części skargi kwestionuje procedurę i decyzje z 1985r. i 1995r. związane z przyznaniem pomocy finansowej na budowę domu mieszkalnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, iż dla realizacji obowiązku zwolnienia i przekazania kwatery nie ma znaczenia wysokość uzyskanej pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, conastępuje: Skarga E. K. jest niezasadna.
Stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji przepis art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 z późn. zm.) nakazuje przekazać do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej dotychczas zajmowaną kwaterę, jeżeli żołnierz otrzymał pomoc finansowana budownictwo mieszkaniowe, udzieloną na podstawie dotychczasowych przepisów.
Z akt sprawy wynika, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji skarżący otrzymał na podstawie decyzji z dnia 2 grudnia 1985r. pomoc finansową w formie zaliczkowej w kwocie 658.529 zł. Zamiany udzielonej pomocy zaliczkowej na bezzwrotną dokonano decyzją z dnia 19 grudnia 1995r. Obie decyzje pozostają w obrocie prawnym i nie są przedmiotem rozstrzygania w niniejszym postępowaniu przez Sąd. Stąd też skarżącemu wyjaśnić należy, iż Sąd nie może odnieść się w żaden sposób do zarzutów stawianym wymienionym wyżej decyzjom dotyczącym przyznania mu pomocy finansowej najpierw zaliczkowej, a następnie zamiany tej pomocy na bezzwrotną.
W myśl art. 87 ust. 1 ustawy z 22.06.1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych pomoc finansowa przyznana w formie zaliczkowej i bezzwrotnej na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów jest ekwiwalentem pieniężnym, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Przepis art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy nakłada na żołnierza zawodowego obowiązek przekazania do dyspozycji Agencji dotychczas zajmowanej kwatery, jeżeli żołnierz otrzymał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe, udzieloną na podstawie dotychczasowych przepisów. Równoważnie przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy traktuje otrzymanie ekwiwalentu pieniężnego.
Jeżeli więc - co jest niewątpliwe – E. K. otrzymał ekwiwalent pieniężny, to zostały spełnione warunki określone w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy uzasadniające przekazanie zajmowanej kwatery stałej.
Słusznie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji, iż obowiązek zwolnienia i przekazania Agencji kwatery stałej jest związany jedynie z faktem otrzymania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. W żadnej mierze obowiązujące przepisy nie uzależniają obowiązku zwolnienia kwatery stałej od faktu czy żołnierz zawodowy przyznaną pomoc przeznaczył na budowę budynku mieszkalnego, czy tą budowę ukończył ani też czy posiada lokal mieszkalny do którego może się przeprowadzić. Z tego względu wniosek o zmianę decyzji w zakresie terminu zwolnienia kwatery stałej także nie mógł zostać uwzględniony.
Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja niezgodna jest z przepisami prawa, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –publikacja jak wyżej).