Uzasadnienie
3 II SA/Gd 398/03
Uzasadnienie
Komendant Akademii Marynarki Wojennej decyzją (rozkazem personalnym) z dnia 14 listopada 2001 r. nr [...], powołując się na art. 104 k.p.a., § 64 ust. l pkt 3, § 64 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 listopada 1997 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 143, poz. 962 ze zm.) oraz art. 102 ust. l pkt 4 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz.U. z 1997 Nr 10 poz. 55 ze zm.) zwolnił Z. P. ze służby w Akademii Marynarki Wojennej. Jako uzasadnienie swojej decyzji podał brak u wymienionego wystarczających kwalifikacji do służby wojskowej, w związku z opiniami służbowymi, wystawionymi przez jego przełożonego w dniu 22 czerwca 2001 r. i w dniu 10 października 2001 r. W opiniach tych stwierdzono, że takie cechy charakteru jak: negatywny stosunek, co do ograniczeń wynikających ze służby wojskowej, niechęć do podporządkowania się dyscyplinie, lekkomyślność i brak rozwagi, brak odwagi cywilnej i skłonność do kłamstwa oraz mataczenia, a także specyficzna reakcja na alkohol, jaką jest agresja i brak kontroli swego postępowania, uniemożliwiają Z. P. pełnienie w wojsku służby zawodowej.
Następnie dnia 20 listopada 2001 r. Komendant Akademii Marynarki Wojennej wydał w sprawie drugą decyzję nr [...] o podobnej treści gdzie zmieniono podstawę prawną decyzji z art. 102 ust. l pkt 4 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, na art. 102 ust. l pkt 3 niniejszej ustawy oraz dodano zdanie uchyleniu rozkazu personalnego nr [...].
W następstwie postępowania odwoławczego i zaskarżenia przez stronę decyzji nr [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku stwierdził w wyroku z dnia 2 października 2002 r. (sygn. akt. II SA/Gd 315/02), nieważność decyzji na podstawie art. 156 § l pkt 2 k.p.a. W związku z tym, w obrocie prawnym pozostała decyzja [...]. Następnie Komendant Akademii Marynarki Wojennej w dniu 10 stycznia 2003 r. wydał postanowienie nr [...] o sprostowaniu błędu pisarskiego w rozkazie personalnym z dnia 14 listopada 2001 r. nr [...]. Postanowienie to stanowiło, że w przedmiotowym rozkazie personalnym, w części określającej podstawę prawną, zamiast art. 102 ust. l pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, powinien być art. 102 ust. l pkt 3. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazuje, że podstawą zwolnienia ze służby Z. P. były przyczyny wymienione w art. 102 ust. l pkt 3 powyższej ustawy, a więc negatywna opinia służbowa o braku kwalifikacji na żołnierza zawodowego.
Taki stan rzeczy wynika, zarówno z innych przepisów przytoczonych w podstawie prawnej decyzji jak i treści uzasadnienia tej decyzji. Umieszczenie w decyzji art. 102 ust. l pkt 4 w/w ustawy, który mówi o zwolnieniu ze służby kandydackiej z powodów niedostatecznych postępów w nauce było oczywistym błędem pisarskim.
Strona odwołała się do organu II instancji od decyzji nr [...] o zwolnieniu ze służby i jednocześnie wniosła zażalenie na postanowienie nr [...] o sprostowaniu błędu pisarskiego. Dowódca Marynarki Wojennej RP utrzymał w mocy powyższą decyzję oraz postanowieniem nr [...] z dnia 16 lutego 2003 r. utrzymał w mocy postanowienie o sprostowaniu błędu. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie na postanowienie można wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia Stosowne pouczenie zostało umieszczone w postanowieniu. Strona odebrała postanowienie wraz z pouczeniem w dniu 17 stycznia 2003r., natomiast zażalenie zostało wysłane w dniu 25 stycznia 2003 r. a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Biorąc to pod uwagę organ stwierdził, że zaskarżone postanowienie stało się ostateczne. Na marginesie organ II instancji wskazał, że w jego ocenie postanowienie z dnia 10 stycznia 2003 r. nr [...] oraz jego uzasadnienie było prawidłowe.
Wraz ze skargą na decyzję Dowódcy Marynarki Wojennej RP o utrzymaniu w mocy decyzji o wydaleniu ze służby, Z. P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku skargę na postanowienie nr [...] zarzucając organowi II instancji naruszenie art. 134, 138 § l pkt l, art. 141 § 2 i art. 144 k.p.a. Skarżący stwierdził, że podstawa prawna postanowienia Komendanta Akademii Marynarki Wojennej z dnia 10 stycznia 2003 r. a tym samym przywrócenia rozkazu personalnego nr [...] nie znajduje uzasadnienia faktycznego w zebranym materiale dowodowym, na podstawie, którego dokonano skreślenia skarżącego z listy podchorążych. W uzasadnieniu skargi podał szereg przepisów Konstytucji RP, k.p.a., ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy, rozporządzenia MON z dnia 17 listopada 1997 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych, ustawy z dnia 21 maja 1993 r. o dyscyplinie wojskowej oraz odpowiedzialności żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenie honoru i godności żołnierskiej oraz rozporządzenia z dnia 21 października 1994 r. w sprawie dyscypliny Sił Zbrojnych RP, które naruszyły organy obu instancji wydając decyzje i postanowienia w sprawie. Poza tym skarżący wnioskował o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia 16 lutego 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej.
Treść uzasadnienia orzeczenia, którego dotyczy postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej jednocześnie wskazać na to, iż przyczyną zwolnienia skarżącego z obowiązków słuchacza Akademii Marynarki Wojennej mar. pchor. Z. P. była negatywna opinia służbowa, w której zawarto stwierdzenie "... nie posiada wystarczających kwalifikacji do służby zawodowej, co zostało stwierdzone w opinii służbowej z dnia 22 czerwca 2001 roku sporządzonej przez dowódcę".
Taki zapis w uzasadnieniu wskazuje na to, iż rozkaz personalny Nr [...] z dnia 14 listopada 2001 r. jako podstawę prawną winien przywoływać art. 102 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. Nr 10 poz. 55 z 1997 r. z późn. zm.), a nie jak przywołano ust. 1 pkt 4 art. 102 tej ustawy.
Błąd ten zasadnie uznano za oczywistą omyłkę pisarską przez co istniały podstawy do jej poprawienia. Przepis art. 113 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Taki przypadek zaistniał w niniejszej sprawie a organ dokonujący sprostowania nie naruszył tego przepisu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) oddalił skargę.