Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 października 2011 r. nakładające na R. C. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu pełniącego funkcje letniskową na działce nr [...] w B. w wysokości 10.000 złotych.
W złożonej skardze R. C. wniosła między innymi o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia z dnia 30 listopada 2011 r. Wniosek o wstrzymanie uzasadniła okolicznością, że wykonanie zaskarżonego postanowienia narazi ją na poniesienie znacznej szkody materialnej i spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej P.p.s.a, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaznaczyć należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Taką przesłanką jest również sytuacja, gdy przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego będzie po wykonaniu postanowienia bardzo utrudnione.
Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie.
Należy podkreślić, iż dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o istnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Funkcją grzywny w celu przymuszenia jest właśnie stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę, do wykonania nałożonego obowiązku. Ponadto skarżąca może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Zaznaczyć należy, iż w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).
Reasumując stwierdzić należy, że z akt sprawy nie wynika, aby z wykonaniem zaskarżonego postanowienia wiązało się niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.