Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z 5 kwietnia 2018 r. skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym m. in. ustanowienie adwokata. Izba Adwokacka wyznaczyła pełnomocnikiem w niniejszej sprawie ostatecznie adwokata M. D., o czym poinformowano Sąd pismem z 23 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 28 czerwca 2018 r. w niniejszej sprawie oddalił skargę.
W piśmie z 9 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej poinformował, że nie widzi podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, wobec czego przedłożył opinię prawną uzasadniającą to stanowisko. Jednocześnie, pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one pokryte w żadnej części.
W tym stanie uznano, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Z dniem 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016, poz. 1714). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu.
Ponadto, jak stanowi § 3 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej musi zawierać oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Zasady ustalania opłat określa § 4 rozporządzenia, z którego wynika, że opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem:
- 1) nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;
- 2) wartości przedmiotu sprawy;
- 3) wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;
- 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Jednocześnie, § 4 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Z kolei, z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz pkt 2 lit. b) ww. rozporządzenia wynika, że opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie niż taka, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna wynosi 240 zł oraz w drugiej instancji - za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - należy się opłata w wysokości 50% opłaty określonej w pkt 1 (tj. 240 zł – vide § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W realiach niniejszej sprawy, wyznaczony adwokat wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Referendarz odnotował, że pomoc ta polegała na reprezentowaniu skarżącej przed sądem I instancji – poprzez udział w rozprawie oraz na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Za tego rodzaju czynności (vide: § 21 ust. 1 pkt 1 lit c) oraz pkt 2 lit. b) rozporządzenia), należy się wynagrodzenie w kwocie 360 zł (240 zł za udział przed sądem I instancji oraz 120 zł za sporządzenie przez tego samego adwokata opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej).
W konsekwencji powyższego, w warunkach niniejszej sprawy za zasadne uznano przyznanie wyznaczonemu pełnomocnikowi wynagrodzenia w kwocie 360 zł, co po powiększeniu o należny podatek od towarów i usług stanowi kwotę 442,80 zł brutto.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.