Uzasadnienie
Skarżący pismem z dnia 4 lutego 2014 r. (wpływ do Sądu w dniu 11 lutego 2014 r.), w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wniósł o całkowite zwolnienie go z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych i przyznanie adwokata z urzędu.
Ponieważ wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w przewidzianej prawem formie, referendarz sądowy pismem z dnia 17 lutego 2014 r. wezwał stronę skarżącą do złożenia tego wniosku na urzędowym formularzu (PPF) w terminie 7 dni, licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Przesyłka polecona z dnia 17 lutego 2014 r., skierowana do skarżącego i zawierająca powyższe wezwanie, została dwukrotnie awizowana, tj. po raz pierwszy w dniu 20 lutego 2014 r. i powtórnie w dniu 28 lutego 2014 r.
Wobec nieodebrania przesyłki z placówki pocztowej przez skarżącego zarządzeniem Sędziego uznano ją za skutecznie doręczoną w dniu 6 marca 2014 r. W wyznaczonym terminie, tj. do dnia 13 marca 2014 r. skarżący nie wykonał powyższego zarządzenia.
Zarządzeniem z dnia 26 marca 2014 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego z dnia 11 lutego 2014 r. o przyznanie prawa pomocy. W treści uzasadnienia referendarz sądowy wskazał, że skarżący nie uzupełnił braków wniosku w zakreślonym terminie.
W dniu 22 kwietnia 2014 r. (data nadania) skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 26 marca 2014 r. W treści uzasadnienia skarżący wyjaśnił, że nie mógł w terminie złożyć wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF z uwagi na to, że musiał opiekować się chorą matką po udarze mózgu i z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności oraz z powodu dużej ilości spraw związanych ze Wspólnotą Mieszkaniową ul. [...] w Ch., w które jest zaangażowany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W związku z tym każde rozstrzygnięcie wydane przez Sąd po wniesieniu sprzeciwu przybiera formę postanowienia.
Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. Nr 227, poz. 2245). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W przedmiotowej sprawie przesyłka zawierająca zarządzenie referendarza sądowego o wezwaniu do uzupełnienia braku poprzez nadesłanie wypełnionego formularza PPF pomimo dwukrotnego awizowania, nie została przez wnioskodawcę odebrana z placówki pocztowej. W tej sytuacji, uznano ją za doręczoną na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. z dniem 6 marca 2014 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upłynął bezskutecznie w dniu 13 marca 2014 r.
W konsekwencji wniosek o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należało pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 257 p.p.s.a. Argumentacja skarżącego sformułowana w sprzeciwie nie wskazywała na jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby tę ocenę zmienić.