Uzasadnienie
Decyzją z dnia 25 września 2001 r. nr [...] Starosta, rozpoznając wniosek skarżącej W. M. o wznowienie postępowania, oparty ma podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 22 stycznia 1999 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Wójtowi Gminy pozwolenia na rozbudowę szkoły na działce nr [...] w C. uzasadniając to tym, że skarżąca nie jest stroną postępowania, w którym wydano decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, gdyż nie jest właścicielką nieruchomości bezpośrednio graniczącej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca twierdziła, że o uznaniu jej za stronę postępowania decyduje to, czy postępowanie dotyczy jej interesu prawnego, a to zaś jest niezależne od tego, czy jest ona właścicielem nieruchomości bezpośrednio graniczącej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja. Wyjaśniając bliżej swój interes prawny i jego związek z postępowaniem w sprawie pozwolenia na rozbudowę szkoły wskazała, że jest właścicielką działki, jak wynika z akt nr [...], oddzielonej od działki nr [...] jedynie drogą (działka nr [...]), na której prowadzi stację paliw i obawia się zwiększenia swych obowiązków w związku z powstaniem w sąsiedztwie szkoły.
Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 23 listopada 2001 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając ustalenia i wnioski organu pierwszej instancji.
Skarżąca w skardze podniosła te same zarzuty, co w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymano dotychczasową argumentację.
Rozpoznając skargę Sąd zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Rację ma skarżąca twierdząc, że o tym, czy postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dotyczy jej interesu prawnego, nie decyduje to, czy jest ona właścicielką nieruchomości bezpośrednio graniczącej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywano, że nie tylko właściciele nieruchomości bezpośrednio graniczących z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, są stronami postępowania o pozwolenie na budowę (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2001 r., IV S 650/98, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2001 r. II SA/Po 959/00, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 1998 r. II SA/Po 1513-1520/98, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1998 r. SA/Rz 1376/98). W szczególności wywodzono, iż o uznaniu za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę decyduje możliwość naruszenia interesu prawnego właściciela nieruchomości sąsiedniej, to zaś zależy od zakresu oddziaływania projektowanej inwestycji.
W związku z tym należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie nieruchomość skarżącej nie graniczy wprawdzie z nieruchomością, na której zaprojektowano inwestycję, jednakże jest ona od niej oddzielona drogą publiczną. Należało zatem wyjaśnić wpływ projektowanej inwestycji na prawa skarżącej. Zaniechanie tego stanowi naruszenie art. 7 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż nie sposób przesądzić, że nie doszłoby do ustalenia, iż projektowana inwestycja w okolicznościach sprawy wpływa na prawa skarżącej.
Ponadto należy zauważyć, że z projektu zagospodarowania działki, który został zatwierdzony decyzją Starosty z dnia 22 października 1999 r. wynika, że cześć inwestycji, której ta decyzja dotyczy, będzie realizowana na nieruchomości skarżącej, mianowicie działce nr [...], W szczególności z tego projektu wynika, że na części tej działki znaleźć się mają parking i plac gospodarczy. Skarżąca była zatem stroną tego postępowania nie tylko dlatego, że jest właścicielką nieruchomości sąsiedniej, ale przede wszystkim dlatego, że jest właścicielką nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja. Uznając wbrew temu, że skarżąca stroną tego postępowania nie była, naruszono art. 28 k.p.a w stopniu który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji uwzględnią poczynione wskazania.
Wobec uwzględnienia skargi Sąd na mocy art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o kosztach postępowania.
Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcie przewidzianego w art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż w ocenie Sądu przepis ten nie stosuje się w przypadku decyzji odmownych.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.