Uzasadnienie
E. Ł. skargą wniesioną w dniu 15 czerwca 2018 r. zaskarżył uchwałę Rady Miasta z dnia 4 marca 2014 r., nr XVIk/XL/477/2014 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku poprzedzona została wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa – pismem z dnia 11 października 2017 r., które wpłynęło do organu w dniu 17 października 2017 r.
Rada Miasta uznała wezwanie za nieuzasadnione, podejmując w tym przedmiocie uchwałę z dnia 7 listopada 2017 r., nr XVIIk/XXXVIII/443/2017. Przesłany przez Prezydenta Miasta wraz pismem z dnia 10 listopada 2017 r. odpis tej uchwały został doręczony skarżącemu w dniu 14 listopada 2017 r.
W odpowiedzi na skargę reprezentujący Radę Miasta Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga w niniejszej sprawie złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018, poz. 994).
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).
Zaskarżona uchwała dotyczy uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego aktem prawa miejscowego, a więc jest aktem wymienionym w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.
W aktualnym stanie prawnym, obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r. zgodnie z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadku innych aktów (niż wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a.), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Również tak stanowi art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, z którego wynika, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
W art. 17 ust. 2 wprowadzającej tę regulację ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw postanowiono jednakże, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Stąd też do uchwał podjętych przed dniem 1 czerwca 2017 r. ma zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a., w poprzednio obowiązującym brzmieniu, zgodnie z którym w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Nadto przed dniem 1 czerwca 2017 r. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
W tym zakresie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007r. w sprawie II OPS 2/07, w której stwierdził, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Skarga na podstawie art. 101 tej ustawy jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 Kpa w związku z art. 101 ust. 3 o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nadto, że w normalnym toku czynności podejmowanych przez skarżącego w celu wniesienia skargi do sądu na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia, skarżący otrzymuje odpowiedź na wezwanie, a następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie.
Jeżeli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Oznacza to, że w przypadku doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania zaczyna biec termin 30 dni na wniesienie skargi, obliczany od dnia doręczenia odpowiedzi organu, jeżeli skarżący nie wniósł już skargi (ONSAiWSA 2007r. nr 3, poz.60).
Skarżący musiał więc przed wniesieniem skargi na uchwałę z dnia 4 marca 2014 r. wyczerpać tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co też zresztą uczynił. Jest w niniejszej sprawie bowiem bezsporne, że skarżący wnosząc skargę na wskazaną uchwałę powołuje się na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do organu w dniu 17 października 2017 r. i na które udzielono odpowiedzi uchwałą doręczoną w dniu 14 listopada 2017 r. Tym samym skargę można było wnieść w terminie 30 dni, liczonych od daty otrzymania odpowiedzi na wezwanie. Termin ten upłynął w dniu 14 grudnia 2017 r.
Niniejszą skargę nadaną w urzędzie pocztowym w dniu 15 czerwca 2018 r. wniesiono zatem po terminie.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a.