Uzasadnienie
Zgłoszony w niniejszej sprawie przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 11 maja 2017 r. nie mógł zostać uwzględniony. Decyzją tą Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 5 stycznia 2017 r., nr [..], którą - na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., stwierdzono wydanie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 maja 2012 r., nr [..] z naruszeniem prawa ze względu na fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz odmówiono uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 maja 2012 r., nr [..] z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej decyzji.
Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; w skrócie jako "p.p.s.a.") stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 204).
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego zarówno doktryna, jak i orzecznictwo rozumie spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem jedynie aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, nr 6, poz. 76).
Jak ustalono w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych (zob.. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2017 r., sygn.. akt V SA/Wa 3360/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona w niniejszej decyzja - utrzymująca w mocy decyzję wydaną na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. - nie jest aktem, który nadaje się do wykonania. Przepis art. 151 § 2 k.p.a. stanowi bowiem, że w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Decyzja taka nie nakłada więc na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia. Decyzja taka jest rozstrzygnięciem stricte procesowym i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.