Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania B. K., decyzją z dnia 14 czerwca 2004 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło w całości decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 9 grudnia 2003 r. nr [...] przyznającą odwołującej się zasiłek okresowy w wysokości 150 zł na okres od 1 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej organ odwoławczy wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w szczególności w odniesieniu do wysokości przyznanej pomocy, winny być przepis ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina, reprezentowana przez Wójta Gminy, podkreślając, że kwota przyznanego przez organ I instancji B. K. zasiłku okresowego odpowiada przepisom ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. Tym samym decyzja Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej nie narusza prawa. Gmina wskazała przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, z którego treści wynika, iż ma ona interes prawny, uprawniający ją do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie. Do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy bowiem przyznawanie i wypłacanie zasiłków okresowych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, gdyż organ właściwy do rozpoznania sprawy w I instancji nie ma uprawnień strony, w związku z czym nie przysługuje mu prawo do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego oparte jest na zasadzie skargowości. Postępowanie to może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu.
Zgodnie z brzmieniem art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi.
W rozpoznawanej przez Sąd sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła Gmina, z upoważnienia której w I instancji wydał Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej.
Oceny zatem wymaga kwestia, czy gmina jako jednostka samorządu terytorialnego, której organ właściwy jest do orzekania w I instancji w indywidualnej sprawie w formie decyzji administracyjnej ma legitymację do wniesienia skargi w sprawie, w której wydał rozstrzygniecie.
W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że powyższa okoliczność wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego zarówno w trybie stepowania administracyjnego, jak i postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, choćby przedmiot sprawy dotyczył jej interesu prawnego (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 10 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003/4/115; postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA/Gd 563/02, Lex nr 76118; postanowienie NSA z dnia 19 października 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 2159/00, Lex nr 46440; postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997 r. sygn. akt IV SA 802/5, ONSA 1997/4/179).
Z tych przyczyn, na postawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.