Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 maja 2000 r. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej przyznał J. K. rentę socjalną w kwocie 364 zł.
Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, decyzją z dnia 25 czerwca 2001 r. uchylił powyższą decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż J. K. jest zatrudniony w Spółdzielni A w G., gdzie w miesiącu czerwcu 2001 r. otrzymał wynagrodzenie w kwocie 474,83 zł, które przekroczyło wysokość renty socjalnej, to jest kwotę 406 zł. Zdaniem organu, przez wynagrodzenie należy rozumieć wynagrodzenie łącznie z zaliczką odprowadzoną na podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz zdrowotne. A skoro w myśl przepisu art. 27a ust. 5 ustawy o pomocy społecznej renta socjalna nie przysługuje za miesiąc, za który świadczeniobiorca osiągnął wynagrodzenie z tytułu pracy przekraczające wysokość renty socjalnej należało, zdaniem organu, wstrzymać wypłatę renty socjalnej.
W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. podnosił, iż rozpatrując sprawę organ powinien wziąć pod uwagę wynagrodzenie netto a nie brutto.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 5 lutego 2002 r., po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, iż skarżący uzyskał wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia w wysokości przekraczającej kwotę renty socjalnej. Organ wywiódł, iż pojęcie wynagrodzenia nie jest zdefiniowane w ustawie z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej i należy sięgnąć do zapisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie z którą pojęcie wynagrodzenia obejmuje łącznie z zaliczką odprowadzoną na podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz zdrowotne.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego
J. K. powtarzając argumenty z odwołania od decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze.zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze.zm.) Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
Skarga jest zasadna. Sąd podzielił zarzut skarżącego, iż organ II instancji rozpatrując sprawę jego renty socjalnej powinien wziąć pod uwagę jego wynagrodzenie netto a nie brutto.
W myśl art. 27a ust. 5 ustawy z 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 z późno zm.), w brzmieniu z dnia wydawania decyzji przez organ I instancji (25 czerwca 2001 r.), osobie nie przysługuje renta socjalna za miesiąc, w którym osiągnęła wynagrodzenie z tytułu pracy lub dochód z działalności gospodarczej przekraczające wysokość renty socjalnej.
Zmieniony nowelą z dnia 8 czerwca 2001 r. (obowiązującą od 28 lipca 2001 r.) przepis art. 27a ust. 5 ustawy o pomocy społecznej brzmiał - osoba traci prawo do renty socjalnej za miesiąc, w którym osiągnęła dochód z tytułu pracy lub działalności gospodarczej przekraczający wysokość renty.
Następnie kolejna nowela z dnia 17 grudnia 200 l r. (obowiązująca od 1 stycznia 2002 r., a zatem w dniu wydawania decyzji) zmieniła brzmienie art. 27a ust. 5 ustawy o pomocy społecznej w ten sposób, iż osoba traci prawo do renty socjalnej za miesiąc, w którym osiągnęła dochód netto z tytułu pracy lub działalności gospodarczej przekraczający wysokość renty.
Zdaniem Sądu, granice działania organu II instancji zakreśla art. 138 k.p.a. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, do czego uprawnia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja organu I instancji jest decyzją prawidłową z punktu widzenia zgodności z prawem.
Zdaniem Sądu organ II instancji jest obowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego, jakie zaszły w sprawie po wydaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji. Kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się jedynie do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji.
Nie ulega wątpliwości, zdaniem Sądu, iż organ I instancji stosuje przepisy prawa materialnego, obowiązujące w dniu wydania przezeń decyzji. Natomiast organ II instancji powinien ocenić sprawę według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania przez ten organ decyzji odwoławczej. Oznacza to, że jeżeli przepisy prawa materialnego ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji w I instancji a rozpatrzeniem odwołania, organ II instancji - zachowując tożsamość sprawy - obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego. Organ odwoławczy orzeka bowiem w sposób merytoryczny (apelacyjny).
W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że wydając decyzję z dnia 5 lutego 2002 r. organ II instancji był zobowiązany uwzględnić zmiany stanu prawnego wynikające z noweli z dnia 17 grudnia 2001 r. (obowiązującej od 1 stycznia 2002 r. a zatem w dniu wydawania decyzji), która to zmieniła brzmienie art. 27a ust. 5 ustawy o pomocy społecznej w ten sposób, iż osoba traci prawo do renty socjalnej za miesiąc, w którym osiągnęła dochód netto z tytułu pracy lub działalności gospodarczej przekraczający wysokość renty.
Z zaświadczenia o zarobkach za miesiąc maj 2001 r. (z dnia 8 czerwca 2001 r.) wynika, iż J. K. otrzymał wynagrodzenia netto 334, 68 zł, a zatem nie przekraczało ono renty socjalnej w wysokości 406 zł.
Z tych też względów, zdaniem Sądu, organ II instancji naruszył prawo materialne (art. 27a ust. 5 ustawy o pomocy społecznej) czego konsekwencją było pozbawienie J. K. renty socjalnej, w sytuacji gdy w dniu wydawania zaskarżonej decyzji powyższy przepis stanowił, iż osoba traci prawo do renty socjalnej za miesiąc, w którym osiągnęła dochód netto z tytułu pracy przekraczający wysokość renty socjalnej.
Wydana w tych warunkach decyzja organu II instancji narusza prawo materialne, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na względzie Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) ppkt a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z póź.zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z póź. zm.).
Sad rozpoznając przedmiotową sprawę orzekał po zmianie przepisów o rencie socjalnej. Ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej zastąpiła regulacje o rencie socjalnej z ustawy z 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej do spraw o przyznanie renty socjalnej wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Zdaniem Sądu, uchylenie decyzji organów I i II instancji oznacza, iż sprawa o przyznanie renty socjalnej J. K. została wszczęta przed wejściem w życie ustawy o rencie socjalnej i organ pomocy społecznej rozpoznając ponownie sprawę powinien opierać się na dotychczasowych przepisach ustawy z 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej.
Sąd na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymał wykonanie zaskarżonych decyzji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 cytowanej ustawy.