Uzasadnienie
Skarżąca Anna S. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 20 stycznia 1999 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia 17 września 1998 r. o odmowie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego.
Skarżąca wniosła o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego wskazując we wniosku, że jej trzyosobowa rodzina, której dochód wynosi 895,69 zł, zajmuje w budynku wybudowanym przed końcem 1945 r. lokal o powierzchni 70,3 m2. Wójt Gminy uzasadniając decyzję z dnia 17 września 1998 r. wskazał, że powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez skarżącą przekracza o ponad 50 procent normatywną powierzchnię określoną w art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. 1998 nr 120 poz. 787 ze zm./, stwierdzając przy tym, że normatywna powierzchnia lokalu dla 3 osób wynosi od 45 do 67,5 m2, zaś lokal zajmowany przez skarżącą ma 150 m2 powierzchni.
W odwołaniu skarżąca stwierdziła, że powierzchnia mieszkania, które zajmuje wynosi zgodnie z umową najmu 68,41 m2, zaś zgodnie z pomiarami wykonanymi na potrzeby sprzedaży mieszkania 70,3 m2. Ponadto podniosła, że w lokalu tym mieszkają i są zameldowane cztery osoby, z których jedna jest, jak to ujęła, na własnym rozrachunku.
Uzasadniając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że skarżąca nie może otrzymać dodatku mieszkaniowego, gdyż powierzchnia jej mieszkania /70,3 m2/ przekracza dopuszczalną powierzchnię normatywną, która dla skarżącej wynosi 58,5 m2 oraz dochód na jednego członka rodziny skarżącej z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku /895,69 zł/ przekracza kwotę najniższej emerytury. Wyjaśniono także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że brak podstaw do przyjęcia, iż czwarta osoba wskazana przez skarżącą w odwołaniu prowadzi z nią wspólne gospodarstwo domowe. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osoby stale razem mieszkające. O stałym zamieszkaniu świadczą zaś okoliczności faktyczne, a nie zameldowanie. Ponadto skarżąca, jak wskazano, sama podała, iż osoba ta prowadzi osobne gospodarstwo.
W skardze skarżąca zarzuciła, iż wyjaśnienia dotyczące powierzchni mieszkania zawarte w uzasadnieniu decyzji są zawiłe i mało zrozumiałe. Podniosła także, że w mieszkaniu, które zajmuje, zameldowane są cztery osoby, w tym jedna pozostająca na własnym rozrachunku. Ponadto zakwestionowała obliczenie dochodu jej rodziny przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, których dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 150 procent najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100 procent w gospodarstwie wieloosobowym. Skarżąca wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożyła we wrześniu 1998 r. Wówczas najniższa emerytura wynosiła 415 zł miesięcznie /Obwieszczenie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 sierpnia 1998 - M.P. nr 28 poz. 400/. W pozycji wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego dotyczącej dochodów skarżąca napisała 2.687,07:3=895,69.
Z kolei w załączonym do wniosku oświadczeniu skarżąca wskazała dochody swoje oraz członków swojej rodziny za czerwiec, lipiec i sierpień, których łączna kwota wyniosła 2.590,17 oraz stwierdziła, że średni dochód na jednego członka gospodarstwa domowego wynosi 895,69 zł, to jest 298,56 zł miesięcznie.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie ustaliło średni dochód na jednego członka gospodarstwa domowego skarżącej w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Dochód ten wynosi 298,56 zł a nie 895,69 zł. Tym samym naruszono art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa
Organ odwoławczy czyni rozważania dotyczące czwartej osoby wskazanej przez skarżącą w odwołaniu, przyjmując, iż nie pozostaje ona we wspólnym gospodarstwie ze skarżącą, gdyż jest ona w mieszkaniu skarżącej jedynie zameldowana, co nie przesądza, iż tam mieszka. Organ administracyjny nie wziął jednak pod uwagę, że skarżąca w odwołaniu stwierdziła, iż osoba ta jest zameldowana w jej mieszkaniu oraz tam mieszka. Zatem ten argument przytoczony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na uzasadnienie, iż w skład gospodarstwa domowego skarżącej wchodzą trzy a nie cztery osoby nie jest trafny. Trafnie natomiast organ odwoławczy wskazuje, iż skarżąca przyznaje, że czwarta osoba, o której pisze w odwołaniu, pozostaje na własnym rozrachunku, co może oznaczać, iż nie prowadzi ze skarżącą wspólnego gospodarstwa. Jednakże organ odwoławczy winien był wyjaśnić okoliczności dotyczące tej osoby i poddać je ocenie w świetle przepisów ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych, dotyczących dodatków mieszkaniowych.
Skarżąca na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyjaśniła bowiem, że w mieszkaniu mieszkają cztery osoby: skarżąca, jej dwóch dorosłych synów oraz małoletnia wnuczka. Jeden z synów skarżącej prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Mieszkanie składa się z czterech pokoi, z których każdy jest zajęty przez jedną osobę. Wszyscy mieszkańcy, w tym syn skarżącej, nie prowadzący z nią wspólnego gospodarstwa, korzystają ze wspólnej kuchni. Opłaty za mieszkanie dzielone są na trzy osoby: skarżącą i jej dwóch synów. W tych okolicznościach zasadne jest przyjęcie, iż jeden z synów skarżącej, jakkolwiek uczestniczy w kosztach utrzymania mieszkania, to nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Jednakże okoliczności te winny skłonić organ administracyjny do weryfikacji twierdzeń skarżącej dotyczących powierzchni zajmowanego przez nią mieszkania. Skoro bowiem część mieszkania zajmowanego przez osobę ubiegającą się o przyznanie dodatku mieszkaniowego zajmuje osoba, która prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, to powierzchnia tej części mieszkania nie powinna być zaliczana do powierzchni użytkowej lokalu przeliczanej na liczbę członków gospodarstwa domowego wnioskodawcy, jeżeli jest ona zajmowana na podstawie tytułu prawnego. W takiej sytuacji bowiem również osoba zajmująca część lokalu spełnia jeden z warunków do przyznania dodatku mieszkaniowego - mieszka w lokalu, do którego ma tytuł prawny.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że nie zostały wyjaśniane wszystkie istotne okoliczności. Wyjaśnienia bowiem wymaga, czy syn skarżącej, który nie prowadzi wspólnego z nią gospodarstwa domowego, posiada tytuł prawny do części lokalu, którą zajmuje, oraz jaka jest powierzchnia tej części lokalu. Okoliczności te są istotne dla rozstrzygnięcia, gdyż może się okazać, że po uwzględnieniu powierzchni lokalu zajętej przez syna skarżącej, który nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego, powierzchnia użytkowa jej lokalu nie będzie przekraczać o 50 procent powierzchni normatywnej przewidzianej dla trzech osób. Tym samym naruszono art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa
Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 3 i art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Nadto, wobec uwzględnienia skargi, na mocy art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, orzeczono także o kosztach postępowania.