Uzasadnienie
Skarga G. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 2 czerwca 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie zaopiniowania wstępnego podziału nieruchomości, została wniesiona w następującym stanie sprawy:
Postanowieniem z 1 kwietnia 2022 r. Wójt Gminy Nowa Wieś Lęborska stwierdził niezgodność wstępnego projektu podziału działki nr [...], obręb N. z ustawą o gospodarce nieruchomościami uznając, że projektowane działki nie mają dostępu do drogi publicznej, zatem podział działek nie jest dopuszczalny zgodnie z art. 93 ust. 3 tej ustawy.
Postanowieniem z 9 marca 2023 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia – na wniosek skarżącego - nieważności postanowienia Wójta z 1 kwietnia 2022 r. opiniującego negatywnie wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb N. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z 2 czerwca 2023 r. Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Kolegium z 9 marca 2023 r. Na postanowienie powyższe G. T. wniósł skargę do sądu administracyjnego (pismo z 6 października 2023 r.).
Prawomocnym postanowieniem z 1 grudnia 2023 r., sygn. II SA/Gd 1005/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę G. T. na postanowienie Kolegium z 2 czerwca 2023 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości.
Skarżący wniósł ponownie, w dniu 14 grudnia 2023 r., skargę na ww. postanowienie Kolegium z 2 czerwca 2023 r., zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a także przepisów prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną wykładnię. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, bądź stwierdzenie nieważności postanowienia Wójta z 1 kwietnia 2022r.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej powoływana jako p.p.s.a.
Przesłankami tymi są:
- - niewłaściwość sądu (pkt 1),
- - niezachowanie terminu do wniesienia skargi (pkt 2),
- - nieuzupełnienie braków formalnych skargi pomimo wezwania (pkt 3),
- - zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4),
- - brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5),
- - brak naruszonego interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a) oraz
- - niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6).
Stwierdzenie wystąpienia którejkolwiek z ww. przesłanek niedopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i merytoryczne jej rozpoznanie, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
W niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania wywołanego skargą tego samego podmiotu na akt, będący uprzednio już przedmiotem kontroli (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Skarga została bowiem wniesiona przez skarżącego w tej samej sprawie, tj. na postanowienie Kolegium z 2 czerwca 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości (identyczny podmiot i przedmiot sprawy), po uprzednim prawomocnym jej odrzuceniu postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 1 grudnia 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. II SA/Gd 1005/23.
Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z 12 marca 2024 r., sygn. II OZ 123/24, że rozpatrzenie skargi wniesionej ponownie w tej samej sprawie, po uprzednim prawomocnym jej odrzuceniu, jest niedopuszczalne. Bez znaczenia jest tu zarazem fakt, że owa ponowna skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, co oznacza również zaistnienie przyczyny niedopuszczalności, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jednocześnie podkreślić należy, że skargi z 12 grudnia 2023 r. (ponownej) nie sposób było uznać za wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do jej wniesienia, ani zażalenie na postanowienie sądu o odrzuceniu skargi, bowiem takiej intencji w żaden sposób nie można wywieść z treści ww. pisma procesowego.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. art. 58 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., w punkcie 1 - odrzucił skargę. W punkcie 2 postanowienia Sąd z urzędu orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż jej odrzucenie nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, przed wyznaczeniem rozprawy.