Uzasadnienie
W złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący G. R. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wskazał, że utrzymuje się z renty w wysokości 911 zł miesięcznie. Posiada dom o pow. 120 m2, 0,95 ha gruntu i zabudowania gospodarcze. Oświadczył, że jest osobą chorą, porusza się o dwóch kulach.
Odpowiadając na zarządzenie referendarza o dodatkowe dokumenty i oświadczenia wskazał, że posiada samochód Ford Focus z 1999 r. o wartości 1200 zł. Przedstawił także rachunki związane z utrzymaniem i podkreślił, że po ich opłaceniu pozostaje mu kwota 200 zł na żywność miesięcznie.
Rozpoznając wniosek referendarz zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym stanowi pomoc państwa przeznaczoną wyłącznie dla tych osób, które nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów postępowania.
W świetle art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje bowiem, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ww. aktu normatywnego, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Podkreślić należy, że na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach uznano, że wniosek ten zasługuje w całości na uwzględnienie. Wnioskodawca wykazał dostatecznie na dzień wydania niniejszego postanowienia, że poniesienie przez niego jakichkolwiek kosztów sądowych nie jest możliwe. Oznacza to także, że zasadne jest ustanowienie dla skarżącego radcy prawnego z urzędu.
W konsekwencji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.