Uzasadnienie
Skarżący H. K., jak wyjaśnił to na rozprawie w dniu 8 listopada 2006 r., domagał się ukarania Burmistrza grzywną z powodu niewykonania wniosków o udostępnienie informacji publicznej z 12 stycznia 2006 r., 23 lutego 2006 r. i 1 marca 2006 r. Tak sformułowana skarga jest niedopuszczalna.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymierzenie organowi administracji publicznej grzywny przewiduje w trzech przypadkach: w art. 55 § 1 z powodu nieprzekazania sądowi administracyjnemu w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę, w art. 112 w razie uchylania się od zastosowania się do postanowienia sądu podjętego w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy i w art. 154 § 1 w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Żaden przepis ustawy nie przewiduje możliwości domagania się ukarania organu administracji publicznej grzywną z powodu niewykonania wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Możliwości takiej nie daje ani Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani ustawa z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.).
Najogólniej rzecz ujmując zgodnie z przepisami powołanych ustaw, jeżeli organ administracji publicznej ani nie udostępnia informacji publicznej, ani nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, to należy wnieść, po uprzednim wyczerpaniu służących w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej. Dopiero po wyroku sądu administracyjnego uwzględniającym skargę na bezczynność można wnieść skargę o wymierzenie organowi grzywny, oczywiście wtedy, gdy organ tego wyroku nie wykonuje.
Z kolei, jeżeli organ administracji publicznej podejmuje decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, to można wnieść skargę do sądu administracyjnego na tą decyzję. W takim przypadku skargę o wymierzenie grzywny organowi można wnieść po wyroku uwzględniającym skargę, oczywiście też wtedy, gdy organ wyroku tego nie wykonuje, co w tym przypadku będzie się wyrażało tym, że ani nie udostępnia informacji publicznej, ani nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Zasady te mają też odpowiednie zastosowanie, gdy organ udostępnia informację publiczną, ale niezgodnie z żądaniem. Wówczas należy uznać, że w tej części, w której żądanej informacji nie udostępnił i jednocześnie nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, jest bezczynny. W żadnym jednak przypadku przepisy prawa nie przewidują możliwości skargi lub wniosku o ukaranie organu grzywną z powodu niewykonania żądania udostępnienia informacji publicznej. Skarga zawierająca takie żądanie jest niedopuszczalna i z tego powodu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 podlega odrzuceniu.
Sąd w niniejszej sprawie rozważał też, czy skarga skarżącego nie dotyczy żądania ukarania Burmistrza grzywną z powodu bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 listopada 2004 r. w sprawie II SA/Gd 576/04. W tej sprawie już raz toczyło się postępowanie, które zostało zakończone w sprawie II SA/Gd 436/05 wyrokiem z dnia 1 grudnia 2005 r., którym wymierzono grzywnę. Uzasadniając ten wyrok Sąd uznał, że w znacznej części żądana przez skarżącego informacja publiczna została udostępniona i nie udostępniono tylko (ani też nie wydano decyzji o odmowie udostępnienia) kopii projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę. Obecnie dokumenty te zostały skarżącemu udostępnione, gdyż stanowiły załączniki do decyzji Burmistrza z dnia 18 lipca 2006 r., które skarżący, jak przyznał na rozprawie w dniu 8 listopada 2006 r., otrzymał. Z tego powodu, a nadto przede wszystkim dlatego, że wnioski z 12 stycznia 2006 r., 23 lutego 2006 r. i 1 marca 2006 r. nie zawierają żądania udostępnienia tych dokumentów, Sąd uznał, iż skarżącemu nie chodzi o wykonanie wyroku z dnia 25 listopada 2004 r.
Z tych wszystkich względów na mocy powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji.