Uzasadnienie
W. T. złożyła skargę na opisane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymujące w mocy Postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 kwietnia 2012 r., prostujące oczywiste omyłki w decyzji tego organu z dnia 20 marca 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Skarga zasługiwała na odrzucenie.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej ustawą, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 54 § 1 ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego doręczone zostało skarżącej w dniu 27 czerwca 2012 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych). Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu. Termin do wniesienia skargi upływał dla skarżącej w dniu 27 lipca 2012 r.
Skarżąca nadała przedmiotową skargę w dniu 25 lipca 2012 r. (data stempla pocztowego), jednakże skierowała ją bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w związku z czym Sekretariat Wydziału II WSA w Gdańsku, działając na podstawie art. 54 § 1, 2, i 3 ustawy, przekazał skargę Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w dniu 2 sierpnia 2012 r. jako mylnie wniesioną (vide: pismo karta 5, kopia strony z zeszytu korespondencji wychodzącej odbieranej osobiście w Biurze Podawczym karta 7).
Według utrwalonego stanowiska doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego, wniesienie skargi bezpośrednio do sądu, zamiast za pośrednictwem organu administracji publicznej, powoduje, że sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej w celu nadania jej biegu a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd do organu (vide: T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2005 r., s. 248). Jak wskazuje się w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2554/10 (Lex nr 742361) wniesienie skargi (...) bezpośrednio do sądu, zamiast za pośrednictwem organu administracji publicznej, powoduje ten skutek, że sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej w celu nadania jej biegu. O zachowaniu ustawowego terminu do jej wniesienia decyduje wówczas data wysłania (przekazania) skargi przez sąd do właściwego organu administracji publicznej.
W takim przypadku ryzyko przekroczenia terminu do wniesienia skargi obciąża tylko i wyłącznie stronę skarżącą (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 178; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 379/01, niepubl.; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1144/10, niepubl.).
W przedstawionych okolicznościach uznać zatem należało, że wniesienie przez W. T. skargi w przedmiotowej sprawie, odpowiadające wymogowi z art. 54 § 1 ustawy nastąpiło dopiero w dniu 2 sierpnia 2012 r. a tym samym, że skarga ta wniesiona została z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2.
Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie wskazanych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.