Uzasadnienie
W dniu 9 maja 2004 r. T. W. wniósł skargę na opisaną wyżej uchwałę. W uzupełnieniu skargi, pismem z dnia 16 sierpnia 2004 r., nadesłanym na wezwanie Sądu, skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zwracał się z wezwaniem o usunięcie naruszeń prawa. Wskazał, że zwracał się do Wojewody, który nie ustosunkował się do jego skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 Nr142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wezwanie takie winno być skierowane w formie pisemnej. Wezwanie to winno być skierowane do organu, który podjął kwestionowaną uchwałę (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2002 r., sygn. akt IV SA 3595/01, LEX nr 82642).
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy stanowi, że Sąd odrzuci skargę między innymi z innych przyczyn niedopuszczalną.
Z akt sprawy wnika, że T. W. nie zwrócił się do organu, który podjął zaskarżona uchwałę z wezwaniem do usunięcia naruszeń prawa, nie wyczerpał tym samym toku instancji. Złożenie skargi do Sądu było zatem z tej przyczyny niedopuszczalne.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzekł, jak w sentencji postanowienia.