Uzasadnienie
Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 1 grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została doręczona pełnomocnikowi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. – T. K. w dniu 5 grudnia 2008r. Powyższa decyzja została również informacyjnie wysłana do w/w spółki – odebrana została w dniu 9 grudnia 2008r.
(vide akta administracyjne organu II instancji).
Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem Wojewody.
Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu minął z dniem 5 stycznia 2009r.
Po upływie tego terminu, w dniu 7 stycznia 2009 r., skarżąca spółka – reprezentowana przez radcę prawnego D. K., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Wojewody.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie 30 - dniowemu terminowi do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (por. art. 58 § 1 pkt 2 ustawy).
W myśl art. 54 § 1 skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2).
Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej – T. K. w dniu 5 grudnia 2008 r. Termin do wniesienia skargi minął z końcem dnia 5 stycznia 2009r. Natomiast po upływie tego terminu, tj. w dniu 7 stycznia 2009 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem organu II instancji.
Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z przepisu § 2 wynika wymóg doręczenia pisma pełnomocnikowi. Doręczenie pisma stronie, która ustanowiła pełnomocnika, obok doręczenia go pełnomocnikowi, ma wymiar czynności procesowej, lecz wyłącznie informacyjnej. Jednoczesne bowiem doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast skutki prawne związane z jego doręczeniem rozpoczynają się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi (por. post. NSA z dnia 11 marca 1997r., I SA/Po 1333/96, niepubl.; wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1997r., I SA/Lu 157/96, niepubl.; wyr. NSA z dnia 26 marca 1998r., II SA 157/98, niepubl.; post. SN z dnia 6 stycznia 1999r., III RN 95/98, OSNP 1999, nr 21, poz. 672; wyr. NSA z dnia 15 maja 2001r., I SA 2605/99, niepubl.). (por. Komentarz do art. 40 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2007, wyd. II.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.