Uzasadnienie
J. N. w skardze na opisane wyżej postanowienie zawarła wniosek o wstrzymanie jego wykonania do czasu rozstrzygnięcia skargi.
Rozpoznając wniosek skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 14 lutego 2014 r. w części nakładającej na skarżącą grzywnę w wysokości 10.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 14 lutego 2014 r. i nałożył na skarżącą grzywnę w wysokości 3.000 zł w celu przymuszenia do wykonania ww. obowiązku, utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w pozostałym zakresie.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Instytucja ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku poprzez odniesienie się do konkretnych stanów lub zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 roku, sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Skarżąca - wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia – w żaden sposób nie wykazała zaistnienia przesłanek wymienionych w cyt. powyżej art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Twierdzenia o jej trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej stanowiły argumentację dotyczącą meritum skargi. Podobnie argumentacja o grożącej jej niepowetowanej szkodzie dotyczyła skutków, jakie miałyby nastąpić w wyniku wykonania obowiązku przywrócenia obiektu budowlanego do stanu pierwotnego (tj. zamurowania otworu okiennego), a więc obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wniosek nie zawiera wskazania okoliczności uwiarygodniających, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia spowoduje bezpośrednio szkodę w jej majątku, a tym bardziej szkodę o charakterze znacznym, lub trudne do odwrócenia skutki.
Sąd, mając na uwadze charakter zaskarżonego postanowienia, którego dotyczy rozpoznawany wniosek, jako aktu odnoszącego się do należności pieniężnej, wskazuje, że w orzecznictwie dotyczącym wstrzymywania wykonania aktów nakładających na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych, przyjmuje się, że wykonanie takich rozstrzygnięć nie musi się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 roku, sygn. akt I OZ 786/07 oraz z dnia 10 lutego 2006 roku, sygn. akt II OZ 48/06, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Dotyczy więc należności pieniężnej, a tego typu akty administracyjne co do zasady nie wywołują skutku trudnego do odwrócenia. Konieczność zapłacenia przez skarżącą grzywny sama w sobie nie przesądza więc o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Należy przy tym podkreślić, że skarżąca może uniknąć zapłacenia całej kwoty grzywny wykonując egzekwowany obowiązek. W myśl bowiem art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Stosownie natomiast do treści art. 126 cytowanej ustawy, nawet w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny w uzasadnionych przypadkach, na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, orzeczona grzywna w celu przymuszenia może być zwrócona w wysokości 75 % lub w całości.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.