Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 sierpnia 2019 r. Starosta wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru budowy budynku gospodarczego na terenie działki nr [...] położonej w C., gm. W,.
Pismem z 20 sierpnia 2019 r. odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wniósł inwestor - Pan K. T. W związku ze stwierdzeniem braków formalnych odwołania Wojewoda pismem z 30 września 2019 r. wezwał skarżącego o własnoręczne podpisanie odwołania, w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, z informacją, że nieusunięcie wskazanego powyżej braku formalnego i bezskuteczny upływ terminu określonego w wezwaniu spowoduje, zgodnie z zasadami określonymi w art. 64 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej jako K.p.a.), pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia.
Wezwanie zostało doręczone w dniu 3 października 2019 r.
Wobec nieuzupełnienia braku formalnego wniesionego odwołania w wyznaczonym w wezwaniu 14 dniowym terminie Wojewoda pismem z 25 października 2019 r. zawiadomił strony, że w związku z nieusunięciem braku formalnego przedmiotowe odwołanie pozostawiono bez rozpoznania. Skarżący odebrał ww. pismo w dniu 30 października 2019 r.
Pismem z 31 października 2019 r. skarżący – K. T. - złożył skargę, mającą znamiona ponaglenia, na pozostawienie pisma bez biegu, jednocześnie nadsyłając podpisane odwołanie i wnosząc o nadanie mu biegu.
Po uprzednim wezwaniu skarżącego o sprecyzowanie żądania, po którym skarżący wskazał, że jego pismo z 31 października 2019 r. stanowi ponaglenie na bezczynność Wojewody, Główny Urząd Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 11 grudnia 2019 r. nie stwierdził bezczynności Wojewody w załatwieniu ww. sprawy.
Wojewoda wyjaśnił, że sprawa będąca przedmiotem pisma K. T. w związku z nieuzupełnieniem braków odwołania, została zakończona czynnością materialno-techniczną poprzez pozostawienie sprawy bez rozpoznania, jednakże na każdym etapie postępowania przed Wojewodą była prowadzona z należytą starannością oraz w możliwie jak najkrótszym czasie, a wszelkie czynności podejmowane były po wnikliwej analizie dokumentów.
Pismem z 20 grudnia 2019 r. K. T. złożył skargę na pismo Wojewody z 25 października 2019 r. o pozostawieniu bez rozpoznania jego odwołania do decyzji Starosty wskazując, że otrzymał wezwanie do uzupełnienia podpisu pod wniesionym odwołaniem, ale przesyłka ta nie zawierała odwołania nie mógł go więc podpisać. Dopiero po otrzymaniu informacji o pozostawieniu odwołania od rozpoznania w rozmowie telefonicznej dowiedział się, że powinien był albo osobiście stawić się w urzędzie celem podpisania odwołania albo nadesłać egzemplarz podpisany. Nie miał wiedzy o tym fakcie i wskazał, że nie rozumie dlaczego po podpisaniu odwołania nie został nadany mu bieg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325) - dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Mając na uwadze powołane przepisy, stwierdzić należy, że zaskarżona czynność nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, powołanych do kontroli określonej działalności administracji publicznej.
Zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Obowiązujące przepisy prawa procesowego nie przewidują określonej formy dla pozostawienia podania bez rozpoznania. W literaturze przedmiotu, co znalazło swój wyraz także w orzecznictwie sądowym, upowszechnił się pogląd, poparty już jednolitą linią orzecznictwa sądów administracyjnych, że jest to czynność materialno-techniczna, o której organ ma jedynie zawiadomić wnioskodawcę (vide: m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r. sygn. akt III ZP 11/00, publ. OSNIAPiUS z 2000 r., nr 19, poz. 702, postanowienie NSA z dnia 3 września 1992 r. sygn. akt III SA 1407/92; wyrok NSA z dnia 10 lipca 1998 r. sygn. akt I SA 1107/96; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 74/17 - dostępne CBOSA). Sąd podziela powyższe stanowisko, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani nie kończy sprawy w inny sposób.
W konsekwencji, skoro pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie następuje w formie decyzji lub postanowienia, to na tego rodzaju czynność materialno-techniczną nie można wnieść środka zaskarżenia. Zaskarżone pismo nie stanowi bowiem ani decyzji administracyjnej, ani nie jest jednym z postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt 2-3 p.p.s.a. Oczywistym jest też, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 do 7 p.p.s.a.
Jak wskazano powyżej, pozostawienie pisma bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. Nie jest to jednakże czynność, o której mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie kreuje żadnego obowiązku ani nie przydaje skarżącemu żadnych praw. Stanowi wyłącznie informację o braku możliwości merytorycznego rozpoznania podania z uwagi na nieuzupełnienie jego braków.
Powyższe potwierdza również uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, w której przesądzono, że nie można pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie jest spełnione kryterium, że dotyczy to uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie wskazano, że na pozostawienie podania bez rozpoznania przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Jeżeli bowiem w przekonaniu strony niezasadnie wzywano o uzupełnienie wniosku i bezpodstawnie pozostawiono podanie bez rozpoznania, to wówczas może złożyć skargę na bezczynność organu.
Wobec powyższego, uznać należy, że sprawa objęta wniesioną w niniejszej sprawie skargą nie podlega kognicji sądu administracyjnego, a więc zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi. Podkreślić należy, że skutecznie skarżący może domagać się kontroli legalności działania Wojewody poprzez skierowanie do Sądu skargi na bezczynność w rozpoznaniu odwołania od decyzji Starosty z 2 sierpnia 2019 r.
W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w postanowieniu.