Uzasadnienie
Skarżącej zostało przyznane postanowieniem referendarza sądowego z 15 października 2018 r., prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła tym radcą prawnym – J. J..
Wyrokiem z 20 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę.
Postanowieniem z 18 czerwca 2019 r. zostało wyznaczonemu pełnomocnikowi przyznane wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, obejmujące udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji.
We wniesionej skardze kasacyjnej pełnomocnik z urzędu wniósł o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne w wysokości 150% opłaty ustalonej według norm przepisanych, albowiem opłata ta nie została uiszczona w żadnej części. Uzasadniając wniosek wskazał pełnomocnik, że stan skomplikowania sprawy jest znaczny, gdyż toczy się ona od 10 lat i była już raz przedmiotem orzekania tak organów administracji, jak również sądu. Oznacza to, że materiał aktowy z którym pełnomocnik musiał się zapoznać był dosyć obszerny. Wymagało to znacznego nakładu pracy, podobnie jak czasochłonne (ok. 10 h) było sporządzenie skargi kasacyjnej. Radca zaznaczył także, że poświęcił na sporządzenie skargi jeden dzień urlopu.
Wskazać należy, że w świetle art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 68 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W świetle § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem: 1) nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;
- 2) wartości przedmiotu sprawy;
- 3) wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;
- 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia).
Zgodnie z treścią § 21 ust.1 pkt 2 lit. c cytowanego rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 (240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Orzekający referendarz postanowił przychylić się do wniosku radcy o przyznanie mu wynagrodzenia na maksymalnym poziomie 150% właściwej opłaty. Bowiem należna opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w wysokości 120 zł w relacji do obszerności skargi kasacyjnej i koniecznego, niezbędnego nakładu pracy stanowiłaby nikłą kwotę za włożony czas i zaangażowanie niezbędne do należytej realizacji pomocy prawnej skarżącej. Oznacza to, że kwota maksymalnego wynagrodzenia jakie może przyznać referendarz wynosi 180 zł, co po podwyższeniu o należny podatek VAT w kwocie 41,40 finalnie stanowi kwotę 221,40 zł.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 p.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.