Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na formularzu PPF E. K., skarżący w niniejszej sprawie, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w części poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w wysokości 1406,25 zł łącznie z dodatkiem pielęgnacyjnym. Ze względu na schorzenia i stan zdrowia zmuszony jest korzystać z pomocy osób trzecich co doprowadziło do zadłużenia na duże sumy. Syn ma ograniczoną możliwość pomocy. Oświadczył skarżący, że posiada dom o pow. 55 m2 i mieszkanie o pow. 55 m2. Posiada oszczędności w Banku na kwotę 1800 zł, z których reguluje rachunki. Posiada samochód osobowy 11 letni o wartości ok. 10 tys. zł. Wyliczył także skarżący wysokość swoich wydatków wskazując, że niektórych uiszcza połowę.
Rozpatrując przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1) a w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2 cyt. wyżej przepisu).
W związku z powziętymi wątpliwościami co do możliwości płatniczych wnioskodawcy pismem z 20 czerwca 2017r., zobowiązano go do przedłożenia szeregu dokumentów źródłowych i złożenia oświadczeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie dotyczyło jednoznacznego oświadczenia w przedmiocie posiadanych nieruchomości, wyciągów z wszystkich posiadanych rachunków bankowych, dokumentów obrazujących wysokość ponoszonych miesięcznych wydatków.
Na mocy art. 255 P.p.s.a. w sytuacji, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Czynności określone w tym przepisie podejmowane są po to, aby umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji podmiot wezwany do uzupełnienia oświadczenia winien z należytą starannością wypełnić treść sądowego wezwania, gdyż jak już wyżej wskazano, to w interesie strony leży przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy.
Skarżący jednak nie zastosował się do wystosowanego wezwania bowiem nie nadesłał żadnych dokumentów. Nadesłał oświadczenie, że wypełnił formularz PPF zgodnie z prawdą, jest współwłaścicielem domu o pow. 110 m2 i posiada w nim mieszkanie o pow. 55 m2. Innych nieruchomości nie posiada. Oświadczył, że nie posiada żadnych kont złotówkowych.
W ocenie referendarza sądowego na podstawie przedłożonego formularza nie można uznać, że wnioskodawca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy. Nie została wyjaśniona kwestia wysokości wydatków wnioskodawcy, stanu posiadania oraz koniecznych wydatków i stanu środków na rachunku bankowym.
Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.