Uzasadnienie
Starosta Powiatowy w K. postanowieniem z dnia 4 maja 2004 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 97 § 2 i art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego podjął postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w miejscowości S., gmina S., wskazując w uzasadnieniu, iż przyczyny zawieszenia przedmiotowego postępowania ustały bowiem Minister Środowiska postanowieniem z dnia 17 marca 2004 roku, nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Wojewody z dnia 30 maja 2003 roku, nr [...], uznając, iż projektowana inwestycja spełnia przepisy o ochronie środowiska i nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi.
Dnia 17 maja 2004 roku do Starostwa Powiatowego w K. wpłynęło pismo z 13 maja 2004 roku, skierowane do Wojewody, stanowiące zażalenie na ww. postanowienie. W jego treści wskazano, iż składa je L. B.. Stwierdzono nadto, iż zaskarżone postanowienie narusza żywotne interesy skarżącego bowiem posadowienie stacji w sąsiedztwie jego gruntów spowoduje realny spadek ich wartości. Podano także, iż skarżący zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie Ministra Środowiska z dnia 17 marca 2004 roku.
Wojewoda postanowieniem z dnia 14 czerwca 2004 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 97 § 2 i art. 101 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie uznając, tak jak organ I instancji, iż w wyniku wydania przez Ministra Środowiska postanowienia z dnia 17 marca 2004 roku ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania.
W skardze na powyższe postanowienie L. B. stwierdził, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją wysoce uciążliwą dla środowiska bowiem niszczy walory krajobrazowe i jest źródłem promieniowania elektromagnetycznego. Skarżący wyjaśnił, iż miejsce planowanej inwestycji to wzgórze usytuowane przy rzece pierwszej klasy czystości - R. oraz w niewielkiej odległości od Jezior O. i góry W. (najwyższego wzniesienia na K.). Skarżący kupił posiadłość w tej okolicy z powodu wspaniałych walorów przyrodniczych bowiem planował w przyszłości zagospodarować ją pod inwestycję związaną z turystyką rekreacją, jednakże po wybudowaniu stacji bazowej posiadłość straci swoją wartość zarówno pod względem finansowym jak i inwestycyjnym.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269).
W niniejszej sprawie Sąd orzekł o nieważności zaskarżonego postanowienia biorąc pod uwagę uchybienia, które stwierdził z urzędu, nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Jak wynika z przedłożonych sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych, zażalenie z dnia 13 maja 2004 roku na postanowienie Starosty Powiatowego w K. z dnia 4 maja 2004 roku, nr [...] (data wpływu zażalenia do organu I instancji – 17 maja 2004 roku), uznane za zażalenie skarżącego na ww. postanowienie, nie zostało przez L. B. podpisane.
Zgodnie z treścią art. 63 § 1, 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) zażalenie stanowi podanie, które w przypadku wniesienia go do organu w formie pisemnej powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adresu i żądania oraz powinno być podpisane przez wnoszącego.
Pismo z dnia 13 maja 2004 roku zawierało zatem brak, który uniemożliwiał nadanie sprawie dalszego biegu (art. 63 § 2 i 3 k.p.a.). Brak ten organ winien był uzupełnić w trybie art. 64 § 2 k.p.a. – czego jednak nie uczynił. Co za tym idzie – zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ wydał je organ II instancji mimo braku prawidłowo wniesionego zażalenia strony na postanowienie organu I instancji. Sąd miał przy tym na uwadze, iż zgodnie z zasadą skargowości Wojewoda nie może działać z urzędu, charakter organu odwoławczego w danej sprawie uzyskuje bowiem w wyniku prawidłowo złożonego zażalenia.
Skoro zatem w niniejszej sprawie nie było prawidłowo wniesionego zażalenia na postanowienie organu I instancji, to uznanie za zażalenie pisma nie podpisanego przez skarżącego powoduje, że Wojewoda bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego i utrzymał w mocy postanowienie, które nie zostało zaskarżone. W tej sytuacji należało stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie jest dotknięte wadą nieważności wskazaną w treści art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 1994 roku, sygn. akt SA/Gd 2365/93, POP 1997, z. 3, poz. 62).
Powyższe orzeczenie Wojewódzki Sad Administracyjny wydał na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę Wojewoda winien uzupełnić braki formalne zażalenia z dnia 13 maja 2004 roku - kierując się treścią art. 63 oraz art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego.