Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez H. R. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego podjęte na podstawie art. 37 § 2 kpa w wyniku rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy.
Zaskarżone postanowienie zostało podjęte w następujących okolicznościach:
Skarżący twierdząc, że Gmina ma ustawowy obowiązek zapewnienia jego gospodarstwu zaopatrzenia w wodę należytej jakości zażądał od Wójta Gminy podjęcia w tym przedmiocie stosownych działań i wydania decyzji administracyjnej. Z akt sprawy wynika, że działka skarżącego nie jest podłączona do gminnej sieci wodociągowej, a jej zaopatrzenie w wodę odbywa się z indywidualnego ujęcia zlokalizowanego na nieruchomości. Woda ta – jak wynika z przedłożonych przez skarżącego badań- nie odpowiada wymogom wskazanym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. Nr 61, poz. 417). W odpowiedzi na żądania skarżącego Gmina wyjaśniła, że nie posiada środków na podłączenie jego działki siedliskowej do gminnej sieci wodociągowej, ale nie ma żadnych przeciwwskazań aby skarżący wykonał przyłącze wodociągowe we własnym zakresie i na własny koszt.
Skarżący wniósł w trybie art. 37 § 1 i § 2 kpa zażalenie na bezczynność Wójta w wyżej opisanej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem odmówiło wyznaczenia Wójtowi Gminy terminu do załatwienia sprawy wskazując, że zapewnienie skarżącemu wody o odpowiedniej jakości w jego własnym ujęciu głębinowym nie jest sprawą z zakresu spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, o których mowa w art. 1 § 1 pkt 1 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu. Postępowanie przed sądem administracyjnym uregulowane jest ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Art. 3 § 2 tej ustawy wymienia akty i czynności organów administracji publicznej, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Postanowienie podjęte na podstawie art. 37 kpa w wyniku rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie nie należy do aktów wymienionych w tym przepisie, a w związku z tym skarga na takie postanowienie nie jest dopuszczalna. W szczególności zaskarżone postanowienie nie należy do postanowień wymienionych w punkcie 2 w/w przepisu, gdyż 1/ nie przysługuje na nie zażalenie, 2/ nie kończy postępowania w sprawie, 3/ nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Z tych względów skarga jako niedopuszczalna musiała podlegać odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy.
Jeżeli chodzi natomiast o istotę sprawy z którą skarżący zwrócił się do organów administracji publicznej to wyjaśnić należy, że Gmina nie ponosi odpowiedzialności za jakość wody pochodzącej z indywidualnego ujęcia, ale właściciel lub zarządca nieruchomości (por. § 1 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 oraz § 20 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie jakości wody...). Problem w sprawie dotyczy bardziej kwestii przyłączenia nieruchomości skarżącego do gminnej sieci wodociągowo – kanalizacyjnej. Sprawy te są uregulowane m. in w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r., Nr 123, poz. 858 z późn. zm.). Jej przepisy określają obowiązki gminy, przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjnego, bądź gminnej jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odbiorcy tych usług. Szczegółowe warunki przyłączenia do sieci i techniczne możliwości dostępu do usług wodociągowo – kanalizacyjnych na terenie gminy powinien natomiast określać regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków.
Poruszone zagadnienia Sąd jedynie poddaje pod rozwagę skarżącego, albowiem nie jest rzeczą Sądu w tej sprawie rozstrzygnięcie i przesądzenie kto i na jakich warunkach powinien wykonać przyłączenie działki skarżącego do gminnej sieci wodociągowej. Przedmiotem sprawy skarżący uczynił postanowienie, które – jak już wyżej wyjaśniono – nie mogło podlegać kontroli Sądu.