Uzasadnienie
A., reprezentowane przez radcę prawnego W. R., wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 kwietnia 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 marca 2020 r. nakazującą rozbiórkę.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 22 czerwca 2020 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania pełnomocnictwa (KRS), w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis powyższego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 2 lipca 2020 r. (k. 16 akt), zatem 7-dniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął w dniu 9 lipca 2020 r. Jak wynika z akt sprawy w zakreślonym terminie pełnomocnik strony skarżącej nie wykonał zobowiązania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do regulacji zawartej w art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast w przypadku skargi obarczonej brakami formalnymi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie.
W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Oznacza to, że osoby te mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.).
Ponadto, jak wynika z art. 34 p.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 46 § 3 p.p.s.s.). Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie (art. 37 § 1 zd. 1 i 2 p.p.s.a.). Zarówno nieprzedłożenie pełnomocnictwa, jak i niewykazanie umocowania do podpisania pełnomocnictwa w imieniu osoby prawnej stanowią braki formalne skargi podlegające usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, A., jest tzw. stowarzyszeniem rejestrowym, podlegającym obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, z chwilą dokonania którego podmiot ten nabywa osobowość prawną (art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 2261, zwanej dalej p.o.s.).
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 5 p.o.s. statut stowarzyszenia określa m.in. władze stowarzyszenia, tryb dokonywania ich wyboru, uzupełniania składu oraz ich kompetencje. Najwyższą władzą stowarzyszenia jest walne zebranie członków. W sprawach, w których statut nie określa właściwości władz stowarzyszenia, podejmowanie uchwał należy do walnego zebrania członków (art. 11 ust. 1 p.o.s.). Statut może przewidywać zamiast walnego zebrania członków zebranie delegatów lub zastąpienie walnego zebrania członków zebraniem delegatów, jeżeli liczba członków przekroczy określoną w statucie wielkość (art. 11 ust. 2 zd. 1 p.o.s.). Stowarzyszenie jest obowiązane posiadać zarząd i organ kontroli wewnętrznej (art. 11 ust. 3 p.o.s.). Statut z kolei jest niezbędnym dokumentem dołączonym do wniosku o wpis stowarzyszenia do Krajowego Rejestru Sądowego (art. 12 ust. 1 p.o.s.).
Z przytoczonych przepisów wynika, że strona skarżąca będąca stowarzyszeniem rejestrowym winna wykazać umocowanie do działania przed sądem administracyjnym przedkładając odpis z Krajowego Rejestru Sądowego ujawniający właściwy sposób reprezentacji stowarzyszenia, a w sytuacji działania przez pełnomocnika, tak jak w niniejszej sprawie, potwierdzający udzielenie pełnomocnictwa zgodnie z zasadami reprezentacji.
W niniejszej sprawie wraz ze skargą podpisaną w imieniu skarżącego Stowarzyszenia przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego przedłożono pełnomocnictwo (vide: k. 5 akt sądowych), z którego wynika, że zostało ono udzielone przez Przewodniczącego Zarządu W.K.
Na wezwanie Sądu, w zakreślonym terminie do dnia 9 lipca 2020 r., nie przedłożono odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego strony skarżącej, który umożliwiłoby weryfikację uprawnień do reprezentacji skarżącego przez osobę, która podpisała pełnomocnictwo. W tej sytuacji Sąd nie dysponował dokumentem pozwalającym na sprawdzenie prawidłowości umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu skarżącego Stowarzyszenia.
Wobec tego ziściła się dyspozycja art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi że sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, skargę odrzucił.