Uzasadnienie
We wniesionej do WSA w Gdańsku sprawie skardze skarżąca Gmina złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 15 czerwca 2018 r., nr [..].
Decyzją tą Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty, wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej z dnia 23 listopada 2017 r., nr [..], nakładającą na Wójta Gminy obowiązek zapłaty na rzecz wierzyciela hipotecznego - Banku - odszkodowania w łącznej wysokości 18635 zł z tytułu wygaśnięcia hipoteki umownej kaucyjnej ustanowionej na nieruchomości stanowiącej działkę nr [..], położoną w B., objętej decyzją Starosty z dnia 28 kwietnia 2017 r., nr [..], zezwalającą na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej pod nazwą "Budowa ulicy O. wraz z siecią wodociągową w B. Gmina W.".
Skarżąca podkreśliła, że wykonanie zaskarżonej decyzji zasługuje na wstrzymanie, gdyż wydana została ona z naruszeniem przepisów prawa, a jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na fakt, że wypłata odszkodowania miałaby nastąpić na rzecz banku z tytułu wygaśnięcia hipoteki obciążającej przedmiotową nieruchomość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1302) – zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie alternatywne przesłanki wstrzymania przez sąd zaskarżonego aktu, a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego tj. np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Legalis). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, Legalis).
W ocenie Sądu żadna z przesłanek ustawowych określonych art. 61 § 3 p.p.s.a. nie została przez skarżącą Gminę dostatecznie uprawdopodobniona. Twierdzenie o możliwej znacznej szkodzie w niniejszej sprawie jest chybione, z uwagi na wysokość ustalonego odszkodowania i publicznoprawny podmiot zobowiązany do jej wypłaty. Ponadto w przypadku świadczenia pieniężnego, zdaniem Sądu, nie występuje też przesłanka nieodwracalności skutków prawnych. Dodatkowo należy zauważyć, że ustawodawca nie wiąże wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję, dlatego też sąd administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (tak w uchwale NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym podstawą wstrzymania nie może być twierdzenie skarżącej o uzasadnionym przypuszczeniu uchylenia decyzji wobec wydania jej z naruszeniem przepisów prawa.
Dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.