Uzasadnienie
Skarżący H. T. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 30 marca 2011 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z 18 lutego 2011 r. o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego.
Z akt wynika następujący stan sprawy.
Wójt Gminy decyzją z dnia 18 lutego 2011 r., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej odmówił przyznania skarżącemu zasiłku stałego ustalając, że jest on całkowicie niezdolny do pracy, gdyż orzeczeniem Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z 17 listopada 2010 r. został zaliczony na stałe do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności oraz że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, a ich dochód, na który składają się zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł, emerytura żony w wysokości 839,87 zł oraz dodatek mieszkaniowy w wysokości 27,64 zł., wynosi 1.020,51 zł, w związku z czym dochód na osobę w rodzinie skarżącego wynosi 510,26 zł. Następnie organ administracji wskazał, że kryterium dochodowe na osobę w rodzinie, od którego zależy możliwość przyznania zasiłku stałego, wynosi 351 zł i w związku z tym, że dochód na osobę w rodzinie skarżącego przekracza to kryterium, odmówił przyznania skarżącemu zasiłku stałego.
Skarżący od tej decyzji odwołał się wyjaśniając, że jest w bardzo trudnej sytuacji finansowej, ponieważ zmuszony jest do ponoszenia dużych wydatków na leczenie i zakup lekarstw.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając jego argumentację.
Skarżący w skardze wskazał na swoją trudną sytuację wynikającą z tego, że leczy się na cukrzycę.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Podstawę prawną odmowy przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego w niniejszej sprawie stanowił art. 37 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 175 z 2009 r., poz. 1362 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Kryterium dochodowe osoby w rodzinie określa art. 8 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy i wynosi ono, z uwzględnieniem rozporządzenia Rady Ministrów z 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. nr 127, poz. 1055), 351 zł.
Z powyższych przepisów wynika, że zasiłek stały przysługuje, gdy zostaną spełnione jednocześnie dwa warunki. Po pierwsze niezdolność do pracy z powodu wieku bądź niepełnosprawności oraz dochód na osobę w rodzinie nie wyższy od kwoty 351 zł.
Skarżący, jak ustalono pierwszy warunek spełnił, bowiem orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z 17 listopada 2010 r. został na stałe uznany za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym.
Natomiast skarżący nie spełnił drugiej wymaganej prawem przesłanki, tj. kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Jak ustaliły organy administracji, w szczególności Wójt Gminy, dochód rodziny skarżącego wynosi 1.020,51 zł., z czego wynika, że dochód na osobę w rodzinie skarżącego wyniósł 510,26 zł, co z kolei oznacza, że kryterium dochodowe w kwocie 351 zł zostało przekroczone. Ustalenia te są prawidłowe, gdyż znajdują potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy oraz dlatego, że skarżący ich nie kwestionował.
Oznacza to, że organy administracji nie naruszyły prawa odmawiając przyznania skarżącemu zasiłku stałego.
Wyjaśnić jeszcze należy, że z woli ustawodawcy jedynie kryterium dochodowe ma znaczenie przy przyznawaniu zasiłku stałego. Bez znaczenia dla wyniku sprawy są, zrozumiałe skądinąd, zarzuty podnoszone przez skarżącego. Trudna sytuacja materialna i osobista skarżącego w rozpoznawanej sprawie nie ma prawnego znaczenia, skoro dochód na osobę w rodzinie skarżącego przekroczył ustaloną przez prawo wysokość.
Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tego powodu na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.