Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 24 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 509/20

Uzasadnienie

J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 15 maja 2020 r., nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia 19 lutego 2020 r., nr [..], o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, decyzją z dnia 19 lutego 2020 r. nr [..], działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 105 § 1 k.p.a., orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tj. Dz.U. z 1961 r., nr 18, poz.

94) części nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr [..] o powierzchni 255 m2 k.m. [..] położonej w G. przy ul. K., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą KW [..]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 13 lutego 2018 r. J. M. - spadkobierca poprzednich właścicieli nieruchomości, złożył wniosek o zwrot nieruchomości oznaczonej nr [..] o powierzchni 255 m2 położonej w G. przy ul. K., stanowiącej część wywłaszczonej nieruchomości o nr [..].

Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że działka nr [..] położona w G. przy ul. K. w wyniku zmian geodezyjnych stanowiła część działki nr [..], a obecnie stanowi część działki nr [..]. Zgodnie z zapisami księgi wieczystej KW Nr [..] prowadzonej obecnie dla nieruchomości nr [..] jej właścicielem jest Spółdzielnia Mieszkaniowa. Organ wyjaśnił, że sprawa dotycząca zwrotu nieruchomości nr [..] była rozpatrywana już przez Starostę i zakończyła się wydaniem decyzji z dnia 17 maja 2006 r., nr [..], w której organ orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu wyżej wymienionej nieruchomości. Uzasadniając wskazane rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że prawo użytkowania wieczystego przysługujące Spółdzielni Mieszkaniowej do nieruchomości nr [..] zostało ujawnione w księdze wieczystej KW Nr [..] w dniu 6 marca 1972 r., to jest przed dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustanawia zasadę stwierdzającą, że żądanie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części przysługuje poprzedniemu właścicielowi lub jego spadkobiercom wówczas, gdy nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, a art. 137 wskazuje przypadki uznawania nieruchomości za zbędną na cel wywłaszczenia.

Od zasady tej dopuszcza wyjątek art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który uniemożliwia dochodzenie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części w przypadku, gdy przed dniem wejścia w życie tej ustawy (przed dniem 1 stycznia 1998 r.) wywłaszczona nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej, a prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. W związku z powyższym stwierdzono, że prowadzone postępowanie odnośnie zwrotu tej nieruchomości było bezprzedmiotowe i dlatego zostało umorzone. Organ stwierdził, że wniosek strony o zwrot nieruchomości z dnia 13 lutego 2018 r. dotyczy działki, o której orzeczono w powyższej decyzji z dnia 17 maja 2006 r. Strona nie przedstawiła żadnych istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie inne niż w uprzednio rozpatrywanej sprawie.

Dopóki w obrocie prawnym funkcjonują decyzja Starosty z dnia 17 maja 2006 r. rozstrzygająca merytorycznie sprawę zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tego samego przedmiotu jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Organ wyjaśnił, że uwagi złożone przez stronę w piśmie z dnia 12 lutego 2020 r. dotyczące wpisu w księdze wieczystej nie mogą być uwzględnione w tym postępowaniu.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Wojewoda decyzją z dnia 15 maja 2020 r., nr [..], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił chronologicznie okoliczności faktyczne i prawe związane z nieruchomością objętą żądaniem zwrotu. Wojewoda wyjaśnił, że aktem notarialnym z dnia 22 maja 1969 r., Rep. A nr [..], T. M. i M. M. sprzedali, na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości działkę nr [..] o pow. 541 m2 wraz z częściami składowymi na rzecz Skarbu Państwa - z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe.

Zgodnie z wykazem zmian gruntowych wywłaszczona działka uległa podziałowi na działki nr [..] o pow. 255 m2 i [..] o pow. 286 m2. Natomiast działka nr [..] uległa dalszemu podziałowi na działki nr [..] (od 2015 r. ma nr [..], obręb nr [..]) o pow. 260 m2 i [..] (od 2015 r. ma nr [..], obręb nr [..]) o pow. 26 m2. Działka nr [..] uległa dalszym przekształceniom geodezyjnym i wchodziła w skład działki nr [..] o pow. 5953 m2. Ponadto, z porównania starej mapy z zaznaczoną działką nr [..] z aktualną mapą wynika, że działka ta znajduje się w granicach obecnej działki nr [..], obręb nr [..] (przed modernizacją ewidencji gruntów i budynków na terenie miasta G. w 2015 r. była to działka nr [..]).

Decyzją z dnia 10 sierpnia 1971 r. Prezydium Miejskiej Rady Narodowej oddało w użytkowanie wieczyste do dnia 10 czerwca 2068 r. Spółdzielni Mieszkaniowej m.in. działkę nr [..]. Z kolei aktem notarialnym z dnia 11 lutego 1972 r., Rep. A nr [..], ustanowiono użytkowanie wieczyste m.in. na ww. działce na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej. Sąd Rejonowy w piśmie z dnia 11 kwietnia 2006 r. wyjaśnił, że prawo użytkowania wieczystego zostało wpisane w księdze wieczystej nr [..] w dniu 6 marca 1972 r. Zgodnie z odpisami ww. księgi wieczystej z dnia 5 listopada 1998 r. oraz z dnia 5 maja 2005 r. właścicielem nieruchomości była Gmina Miasta, której prawo własności zostało ujawnione w księdze wieczystej w dniu 2 marca 1993 r. Natomiast jako użytkownik wieczysty nieruchomości figurowała Spółdzielnia Mieszkaniowa.

Wnioskami z dnia 15 kwietnia 1996 r. i z dnia 19 września 1997 r. J. M. i E. M., jako spadkobiercy poprzednich właścicieli nieruchomości, wystąpili do Urzędu Rejonowego o zwrot wywłaszczonej nieruchomości gruntowej oznaczonej nr [..].

Decyzją z dnia 28 kwietnia 1999 r. Prezydent Miasta orzekł o odmowie zwrotu działki wskazując, że nieruchomość ta nie stała się zbędna na cel, na jaki została wywłaszczona. Wojewoda decyzją z dnia 18 stycznia 2001 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 2284/01, uchylił obie te decyzje, stwierdzając, że Prezydent Miasta podlegał wyłączeniu od rozpoznania sprawy o zwrot przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a.

Postanowieniem z dnia 7 września 2005 r. Wojewoda wyłączył Prezydenta Miasta od załatwienia wniosku o zwrot działki nr [..] oraz wyznaczył Starostę do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.

Decyzją z dnia 17 maja 2006 r., nr [..], Starosta orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie o zwrot wywłaszczonej części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..] o pow. 255 m2 k.m. [..], położonej w G. z uwagi na treść art. 229 u.g.n. Decyzją z dnia 26 czerwca 2006 r., nr [..], Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 467/06, oddalił skargę na decyzję Wojewody. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1010/07, oddalił skargę kasacyjną od wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Pismem z dnia 28 grudnia 2009 r. J. M. wystąpił do Wojewody o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Starosta decyzją z dnia 1 czerwca 2010 r., nr [..], orzekł o umorzeniu postępowania. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia 21 października 2010 r. Skarga na decyzję Wojewody została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 893/10.

Pismem z dnia 28 maja 2014 r., uzupełnionym pismami z dnia 23 czerwca 2014 r. i z dnia 14 lipca 2014 r., skarżący ponownie wystąpił o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości stanowiącej część działki nr [..]. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2014 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego we wskazanej sprawie, ponieważ została ona już rozstrzygnięta prawomocną decyzją administracyjną. Na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła zażalenie, w którym zażądała zmiany/stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 26 czerwca 2006 r. i z dnia 21 października 2010 r., wskazując podstawy trybów nadzwyczajnych, tj. wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji. Strona sprecyzowała następnie, że wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia 17 maja 2006 r. i z dnia 1 czerwca 2010 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., jak również o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami Wojewody z dnia 26 czerwca 2006 r. z dnia 21 października 2010 r., na podstawie tych samych przepisów.

Wojewoda, postanowieniami z dnia 22 czerwca 2015 r., nr [..] i nr [..], odmówił wznowienia następujących postępowań:

1. - w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody z dnia 26 czerwca 2006 r., nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 17 maja 2006 r., nr [..], o umorzeniu postępowania w sprawie o zwrot wywłaszczonej części nieruchomości,
2. - w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody z dnia 21 października 2010 r., nr [..] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 1 czerwca 2010 r., nr [..] o umorzeniu postępowania w sprawie o zwrot wywłaszczonej części nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [..] o pow. 255 m2 k.m. [..], położonej w G. przy ul. K. Decyzją z dnia 21 października 2015 r., nr [..], Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 21 października 2010 r., nr [..] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty z dnia 1 czerwca 2010 r. nr [..]. Na skutek wniosku J. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia 28 czerwca 2017 r., nr [..], Minister utrzymał w mocy decyzję z dnia 21 października 2015 r.

Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia 30 sierpnia 2017 r., nr [..], umorzył w całości postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 26 czerwca 2006 r., nr [..] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty z dnia 17 maja 2006 r., nr [..], umarzającej postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonej przedmiotowej nieruchomości. Na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 15 grudnia 2017 r., nr [..] Minister Infrastruktury i Budownictwa, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 30 sierpnia 2017 r.

Następnie postanowieniami z dnia 15 grudnia 2017 r., nr [..], i nr [..], Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy postanowienia Wojewody z dnia 22 czerwca 2015 r., nr [..] i nr [..] w zakresie odmowy wznowienia postępowań.

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2263/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 czerwca 2017 r., nr [..]. Wyrokiem z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 680/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 30 sierpnia 2017 r., nr [..] (sprawa obecnie jest rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny pod sygn. akt I OSK 292/19).

Wojewoda wskazał, że obecnie rozpatrywana sprawa została zainicjowana kolejnym wnioskiem strony z dnia 13 lutego 2018 r. o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Natomiast pierwszy wniosek strony został rozpatrzony w postępowaniu zakończonym prawomocną decyzją Starosty z dnia 17 maja 2006 r., nr [..], o umorzeniu postępowania w sprawie o zwrot wywłaszczonej części nieruchomości oznaczonej wówczas jako działka nr [..].

Wojewoda wyjaśnił, że tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym sprawy. Przedmiotem postępowania będą interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów. Charakter i zakres praw nabytych z decyzji (brak ich nabycia) lub ustanowionych nią obowiązków stanowi o tożsamości sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, niniejsze postępowanie było od samego początku bezprzedmiotowe, a Starosta prawidłowo umorzył postępowanie w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości, bowiem jak wynika z akt sprawy sprawa ta została już ostatecznie rozstrzygnięta decyzją Starosty z dnia 17 maja 2006 r., nr [.]. W tych okolicznościach za bezcelowe Wojewoda uznał odnoszenie się do zarzutów odwołania dotyczących m.in. wpisów bądź ich braku w księgach wieczystych, zmian geodezyjnych.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia 17 maja 2006 r. organ stwierdził, że wcześniejsze jego wnioski w tym zakresie zostały przekazane organowi właściwemu, tj. obecnemu Ministrowi Rozwoju, o czym strona była zawiadamiana.

W nawiązaniu do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia 19 lutego 2020 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że tryb odwoławczy ma w przepisach k.p.a. pierwszeństwo przed trybem nadzoru, obejmującym między innymi stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. M. wniósł o unieważnienie w całości decyzji Wojewody z dnia 15 maja 2020 r., nr [..] i poprzedzającej ją decyzji z dnia 26 czerwca 2006 r. oraz unieważnienia w całości wydanych fałszywych decyzji Starosty z dnia 19 lutego 2020 r., nr [..], i poprzedzającej ją decyzji z dnia 17 maja 2006 r., nr [..], które to decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Ewentualnie skarżący wniósł o unieważnienie przedmiotowych decyzji i przekazanie sprawy Wojewodzie do ponownego rozpoznania w związku z art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Ponadto, skarżący domagał się nakazania wpisania do księgi wieczystej KW Nr [..], ostrzeżenia o niezgodności z rzeczywistym stanem prawnym wpisu prawa użytkowania wieczystego dawnej działki nr [..] o pow. 255 m2 położonej w G. przy ul. K., figurującego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej, obecnie części działki nr [..] o pow. 255 m2 zamiast na rzecz skarżącego, postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 31 lipca 1997 r., sygn. akt [..] lub całkowite wykreślenie prawa użytkowania wieczystego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej odnośnie działki nr [..] zapisanej w tej księdze.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. - rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,
2. - naruszenie prawa materialnego art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 136 ust. 3, art. 137, art. 216 k.p.a. przez bezprawne zastosowanie art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który to przepis nie miał prawa być zastosowany przez Starostę i Wojewodę,
3. - naruszenie art. 2, art. 8, art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, ponieważ organy uznawały przejętą działkę nr [..] za zbędną, ale nie została ona zwrócona właścicielowi i nie zostało wypłacone odszkodowanie za przejętą działkę.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że działka nr [..] nigdy nie była częścią działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [..] o pow. 5953 m2 położonej w G. przy ul. H. [..] i [..]. Działka nr [..] o pow. 255 m2 leży przy ul. K. w G. i łączy się z działką nr [..]. Tylko dla działki nr [..] została założona nowa księga wieczysta KW Nr [..] w grudniu 2009 r., lecz nie wynika z niej z jakich numerów działek powstała ta nieruchomość. Na pewno w niej nie występuje działka nr [..], która leży przy ul. K. i znajduje się w granicach łączących obecnej działki nr [..] obręb nr [..], poprzednio była to działka nr [..] o pow. 5953 m2. Identyfikator działki nr [..]: [..] zapisanej w księdze wieczystej KW Nr [..].

Analizując pod tym kątem zachowaną księgę wieczystą skarżący stwierdził, że wpisy dotyczące użytkowania wieczystego w dziale II księgi dokonywane były do 2004 r., więc do daty istotnej dla oceny przesłanki z art. 229 ustawy o gospodarce gruntami i wykazują następujące wpisy prawa użytkowania wieczystego z podaniem podstaw wpisu:

1. 1. wpis z 23.12.1970 r. na podstawie umowy użytkowania wieczystego z 10 czerwca 1969 r.,
2. 2. wpis z 3.10.1997 r. na podstawie umowy z 13.03.1997 r. notariusz K.,
3. 3. wpis z 17.03.2004 r. na podstawie umowy z 7.11.2003 r. notariusz D. Żaden z aktów notarialnych znajdujących się w aktach księgi wieczystej nie obejmuje jednak istniejącej wówczas w takim oznaczeniu działki nr [..]. o pow. 255 m2 położonej w G. przy ul. K., co oznacza, że do ostatniego wpisu z 17 marca 2004 r. prawo nie zostało wpisane do księgi wieczystej. Gdyby wpis nastąpił musiałby mieć postać wpisu graficznego w formie "papierowej" zawartego między pierwszym a drugim wpisem - co nie miało miejsca. Już to oznacza, że decyzje Starosty z dnia 19 lutego 2020 r. i z dnia 17 maja 2006 r. są niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym.

Skarżący utrzymuje, że nigdy nie nastąpił wpis prawa użytkowania działki nr [..] do żadnej księgi wieczystej a tym bardziej prawa użytkowania na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej. Znajduje to poparcie w szeregu dokumentach zgromadzonych w trakcie postępowania dotyczącego działki. Wykazywanie jej obecnie jako części działki nr [..] o pow. 255 m2 obręb [..], jest całkowicie chybione.

Na podstawie odpisu z księgi wieczystej nr [..] prowadzonej przez Sąd Rejonowy ustalono, że działka nr [..] (aktualny nr po scaleniu) stanowi własność Miasta i została przez to miasto z dniem 11 lutego 1972 r. oddana w użytkowanie wieczyste Spółdzielni Mieszkaniowej z pominięciem działki nr [..] (akt notarialny Rep. A nr [..]).

Brak wpisu prawa użytkowania wieczystego działki nr [..] do księgi wieczystej KW Nr [..] otwiera przed skarżącym drogę do ubiegania się o zwrot działki w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zdaniem skarżącego, pracownicy organów dokonywali w sprawie manipulacji. Ponadto, pismo Prezydium Miejskiej Rady z dnia 19 kwietnia 1969 r., nie stanowiło decyzji wywłaszczeniowej w świetle obowiązującej wówczas ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Pismo to nie wywołało żadnych skutków odszkodowawczych po dzień dzisiejszy.

Dnia 15 kwietnia 1996 r. skarżący wystąpił do Urzędu Miejskiego z wnioskiem o zwrot działki nr [..] i okazanie dowodu potwierdzającego wypłatę odszkodowania za przedmiotową działkę. Na skutek podjętych przez niego działań, w dniu 13 marca 1997 r. E. W., Zastępca Naczelnika Wydziału Gospodarki Nieruchomościami, zawarła przed Notariusz M. K. umowę oddania przedmiotowego gruntu w użytkowanie wieczyste i przeniesienia własności budynków (Rep. [..]). Umowa dotyczyła oddania gruntu w użytkowanie wieczyste i przeniesienia własności budynków na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej. Przedmiotowy akt notarialny dotyczył nieruchomości położonej przy ul. H. w G. Prawo to zostało wpisane do księgi wieczystej KW Nr [..] w dniu 3 października 1997 r. Natomiast działka nr [..] leży przy ul. K. w G. Według skarżącego nie było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Orzecznictwo, jak i poglądy doktryny, w sposób jasny nakazują wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, w sytuacji gdy przed dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, wywłaszczona nieruchomość została sprzedana albo oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej, z zastrzeżeniem, że prawo nabywcy zostało ujawnione w księdze wieczystej. Wpis w księdze wieczystej prawa użytkowania wieczystego ma charakter konstytutywny, co wyraża się w tym, że przedmiotem tego wpisu nie jest deklaratywne potwierdzenie stanu prawnego, lecz ustanowienie stosunku prawnego, jego zmiana, zniesienie.

Starosta wskazał, że ustanowienie użytkowania wieczystego działki nr [..] na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej nastąpiło aktem notarialnym z dnia 11 lutego 1972 r. z przeznaczeniem pod zabudowę osiedlem mieszkaniowym. Wyżej wymieniona umowa nie została jednak prawidłowo ujawniona w KW Nr [..]. Działka nr [..] została co prawda ujawniona w księdze wieczystej, jednak na podstawie innego aktu notarialnego - z dnia 10 czerwca 1969 r., w którym to akcie przedmiotowa działka nie występuje. W konsekwencji nie można uznać, iż przed dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, na działce nr [..] ustanowiono prawo użytkowania wieczystego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej.

Z powyższego wynika, że wydanie przez Starostę decyzji o umorzeniu postępowania doprowadziło do powstania skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, gdyż pozbawiło osobę uprawnioną prawa do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w sytuacji, gdy nieruchomość ta nie została wykorzystana na cel, na który została wywłaszczona, co świadczy o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W demokratycznym państwie prawa nie może zaistnieć sytuacja, w której nieprawidłowe ujawnienie prawa w księdze wieczystej poczytuje się za ujawnienie i na tej podstawie pozbawia się obywatela prawa do odzyskania przysługującej mu własności.

Starosta w konsekwencji nieprawidłowego zastosowania art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami i umorzenia postępowania w sprawie, pozbawił wnioskodawcę prawa merytorycznego rozpatrzenia jego wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Gdyby do takiego rozpoznania doszło Starosta powinien zastosować art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i zbadać czy działka nr [..] została wykorzystana na cel, na który została wywłaszczona.

Skarżący podniósł zarzuty merytoryczne, faktyczne dotyczące w jego ocenie, spełnienia przesłanek do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, których nie dotyczyła decyzja Wojewody z dnia 26 czerwca 2006 r., nr [..] i utrzymana nią w mocy decyzja Starosty z dnia 17 maja 2006 r., nr [..].

Zdaniem skarżącego, ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego daje podstawy do stwierdzenia, że kwestionowane decyzje są obarczone wadą, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ocena prawidłowości decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania była i jest również dotknięta w zakresie wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skutki zaś, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia organów administracji publicznej z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, przy czym sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody z dnia 15 maja 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia 19 lutego 2020 r. umarzającą postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 8 lutego 2018 r. (data wpływu do organu – 12 lutego 2018 r.) o zwrot nieruchomości oznaczonej w dacie wywłaszczenia jako działka nr [..], stanowiącej obecnie działkę nr [..]. Podstawą prawną żądań skarżącego był art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 65), zwanej dalej u.g.n., zgodnie z którym poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.

Z ujawnionych w sprawie okoliczności faktycznych, potwierdzonych zgromadzoną w aktach sprawy dokumentacją wynika, że o zwrot części dawnej działki nr [..], stanowiącej rzeczywiście w dacie złożenia wniosku z dnia 8 lutego 2018 r. część działki o nr [..] (uprzednio część działki nr [..] powstałej wskutek scalenia) skarżący ubiegał się przed 2018 r. już trzykrotnie wnioskami z dnia 15 kwietnia 1996 r. i z dnia 19 września 1997 r., wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r. oraz z dnia 28 maja 2014 r. W administracyjnym toku instancji wnioski te podlegały rozpoznaniu przez organy administracji i kontroli przez sądy administracyjne. Pierwsze dwa wnioski rozstrzygnięto ostatecznie i prawomocnie decyzją Wojewody z dnia 26 czerwca 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 17 maja 2006 r. Powyższymi decyzjami orzeczono o umorzeniu postępowania prowadzonego wskutek wniosku J. M. i E. M. o zwrot działki nr [..] o pow. 255 m2, k.m. [..], położonej w G. przy ul. K. Przyczyną umorzenia postępowania był brak możliwości zwrotu nieruchomości wynikający z art. 229 u.g.n., który stanowi, że roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3, nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej.

Sądowa kontrola legalności powyższych decyzji potwierdziła ich prawidłowość, o czym orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 467/06, oddalając skargę i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1010/07, oddalając skargę kasacyjną.

Decyzje te zostały wydane w postępowaniu, w którym wniosek, analogicznie jak w niniejszej sprawie, sformułowano jako wniosek o zwrot działki Nr [..] o powierzchni 255 m2, k.m. [..], położonej w G. przy ul. K. Drugi wniosek skarżącego o zwrot działki nr [..] został rozstrzygnięty decyzją Wojewody z dnia 21 października 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 1 czerwca 2010 r., którą umorzono postępowanie w przedmiocie zwrotu działki nr [..] ze względu na stwierdzony stan powagi rzeczy ostatecznie rozstrzygniętej. W rozpoznawanej sprawie bowiem organ I instancji wydał już rozstrzygnięcie w dniu 17 maja 2006 r. Starosta umorzył postępowanie dotyczące zwrotu wskazanej nieruchomości stwierdzając, że dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, to kolejne postępowanie wszczęte nowym wnioskiem strony, dotyczące tego samego przedmiotu i tych samych stron jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 893/10, oddalił skargę na powyższą decyzję aprobując w całości stanowisko organów administracji.

Postępowanie wszczęte trzecim wnioskiem skarżącego o zwrot tej samej nieruchomości zakończyło się wydaniem przez wyznaczony organ – Prezydenta Miasta postanowienia z dnia 28 sierpnia 2014 r. o odmowie wszczęcia postępowania, ponieważ sprawa o zwrot tej działki została już rozstrzygnięta prawomocną decyzją administracyjną. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało zakwalifikowane przez Wojewodę jako wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia 17 maja 2006 r. i z dnia 1 czerwca 2010 r. oraz o wznowienie postępowania zakończonego decyzjami Wojewody z dnia 26 czerwca 2006 r. i z dnia 21 października 2010 r. Sprawy o wznowienie postępowań zakończyły się odmowami wszczęcia, natomiast sprawy z wniosku o stwierdzenie nieważności są bądź rozpoznawane w administracyjnym toku instancji bądź przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Kolejny raz w podobnej sytuacji procesowej znalazły się organy administracji w przypadku czwartego wniosku skarżącego z dnia 8 lutego 2018 r. o zwrot części dawnej działki nr [..].

Z ujawnionych powyżej okoliczności wynika, że sprawa z wniosku skarżącego o zwrot działki Nr [..] o pow. 255 m2, k.m. [..], położonej w G. przy ul. K., jest tożsama ze sprawą rozstrzygniętą poprzednio w sposób ostateczny decyzją Wojewody z dnia 26 czerwca 2006 r. nr [..]. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie występuje stan powagi rzeczy ostatecznie rozstrzygniętej. Stan taki występuje, o ile przedmiot, podmioty postępowania oraz stan prawny i faktyczny sprawy nie uległy zmianie w sposób tak istotny, aby należało uznać, iż przedmiotem rozpoznania jest nowa sprawa administracyjna, której nie można utożsamiać ze sprawą uprzednio rozpoznaną i ostatecznie już rozstrzygniętą. O tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy dostrzegalna jest identyczność czterech elementów identyfikujących stosunek administracyjnoprawny: podmiotów, przedmiotu, determinanty faktycznej oraz determinanty prawnej.

Zauważyć należy, że decyzja administracyjna, która stała się decyzją ostateczna, zgodnie z zasadą trwałości może być wzruszona tylko w nadzwyczajnym trybie kontroli, ponadto tworzy stan powagi rzeczy osądzonej. Sytuację taką należy rozumieć jako skuteczne, jednostronne, trwałe skonkretyzowanie stosunku administracyjnoprawnego między stroną postępowania a organem administracji publicznej, który dokonał takiej konkretyzacji. Od tej pory wzajemne relacje stron stosunku kształtuje decyzja administracyjna, usuwając w cień abstrakcyjną normę prawa administracyjnego materialnego, stanowiącą podstawę postępowania zwieńczonego wydaniem decyzji. Zasada res iudicata stanowi przeszkodę wobec ponownej konkretyzacji tego samego stosunku administracyjnoprawnego, a więc w oparciu o niezmieniony stan faktyczny i prawny sprawy, kształtowany przez przepisy prawa materialnego.

W zaskarżonej decyzji trafnie przyjęto, że zaistniały wszystkie powyższe elementy decydujące o tożsamości obu spraw dotyczących zwrotu spornej nieruchomości. Żądanie zwrotu bowiem zawarte we wniosku wszczynającym postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło części dawnej działki nr [..] o aktualnym nr [..] (przed modernizacją ewidencji nr [..]) o pow. 255 m2, k.m. [..], położonej w G. przy ul. K. Działka nr [..] o pow. 541 m2 wraz z częściami składowymi została sprzedana przez T. i M. M. na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa z przeznaczeniem pod budownictwo spółdzielcze. Nieruchomość nr [..] uległa podziałowi na działkę nr [..] o pow. 255m2 oraz nr [..] o pow. 286 m2. W wyniku zmian gruntowych działka nr [..] została włączona do działki nr [..], która, po modernizacji ewidencji gruntów i budynków w G. w 2015 r., otrzymała nr [..], obr. [..].

Przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia zwrotu część działki nr [..] o pow. 255 m2 k.m. [.]. (poprzedni nr [..]) położonej w G. przy ul. K. Kwestionowane rozstrzygnięcie organów administracji w niniejszej sprawie oparto o przepis art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi się w art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanki umorzenia postępowania trzeba oceniać w odniesieniu do przedmiotu postępowania w trybie zwykłym, w którym rozstrzyga się o prawach lub obowiązkach stron w obu instancjach. Do przypadków bezprzedmiotowości zalicza się sytuacje, w których żądanie strony dotyczy rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej już decyzją ostateczną (wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r., III SA/Kr 243/12, Legalis). W razie stwierdzenia, że w obrocie prawnym znajduje się wydana wcześniej ostateczna decyzja, obowiązkiem organu jest umorzenie wszczętego po raz kolejny postępowania. Przy tym podkreślić należy, że istnienie ostatecznej decyzji wydanej w sprawie stanowi przesłankę umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego jedynie wówczas, gdy strona wnosi o wydanie decyzji tożsamej z decyzją objętą poprzednim żądaniem.

Decyzja o umorzeniu postępowania zamyka dopuszczalność prowadzenia w sprawie, na tych samych podstawach materialnoprawnych i w takim samym stanie faktycznym, wszczęcia postępowania i wydania decyzji. Decyzja o umorzeniu postępowania wywołuje nie tylko skutki procesowe, ale też skutki materialnoprawne. Dopóki decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, ponowne jej rozstrzygnięcie decyzją daje podstawy do stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 3; tak B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis/el. 2021).

W świetle uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lutego 2007 r. nie ma wątpliwości, że pomimo tego, że rozstrzygnięcie wniosku skarżącego o zwrot części działki nr [..] przybrało procesową formę umorzenia postępowania, to jednak decyzją Starosty z dnia 17 maja 2006 r. merytorycznie rozstrzygnięto sprawę zwrotu wskazanej działki.

Z tego wynika, że tylko eliminacja takiego wcześniejszego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego w odpowiednim trybie prawnym pozwoliłaby na ponowne przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji co do istoty. W przeciwnym wypadku doszłoby do ponownego rozstrzygania w granicach tej samej sprawy administracyjnej, co stanowiłoby niedopuszczalne w sensie prawnym działanie organów administracji.

Na dzień podejmowania zaskarżonej decyzji żadne z wszczętych przez skarżącego postępowań nadzwyczajnych o stwierdzenie nieważności i wznowienie postępowań nie doprowadziło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Starosty z dnia 17 maja 2006 r. ani decyzji Wojewody z dnia 26 czerwca 2006 r. ostatecznie rozstrzygających kwestię zwrotu nieruchomości stanowiącej aktualnie działkę nr [..].

Wobec tego ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy już zakończonej w sposób ostateczny funkcjonującą w obrobię prawnym decyzją Wojewody z dnia 26 czerwca 2006 r. o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości skutkowałoby naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. i obligatoryjnym stwierdzeniem nieważności takiej ponownie wydanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., który to przepis stanowi, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Ocena stanu faktycznego, dokonywana pod kątem ewentualnych zmian zaistniałych w sprawie, musi uwzględniać to, iż przy analizowaniu tożsamości spraw administracyjnych chodzi o fakty prawotwórcze, tj. takie, z których wystąpieniem przepisy prawa łączą określone następstwa (skutki) prawne. Analizując pod tym kątem niniejszą sprawę wskazać należy, że nie nastąpiły takie zmiany w elementach kształtujących przedmiotową sprawę (podmiotowych, przedmiotowych czy prawnych), które mogłyby spowodować utratę tożsamości ze sprawą rozstrzygniętą decyzją Wojewody z dnia 26 czerwca 2006 r. Nie miały również miejsca zmiany przepisów prawa, w tym przepisu art. 229 u.g.n., stanowiącego podstawą decyzji z dnia 17 maja 2006 r. i z dnia 26 czerwca 2006 r., który w wersji niezmienionej obowiązywał w dacie wydawania zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji, nie budzi wątpliwości Sądu, że okoliczności faktyczne i prawne sprawy zobowiązywały orzekające organy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Kontynuowanie postępowania i merytoryczne rozstrzyganie sprawy doprowadziłoby bowiem do jego nieważności.

W ocenie Sądu, organy orzekające w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją dostosowały zakres przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego do stwierdzonej sytuacji procesowej i materialnoprawnej, co uzasadniało odstąpienie od zbierania materiału dowodowego w szerszym zakresie oczekiwanym przez skarżącego i rozważania merytorycznych przesłanek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, aniżeli uczynione to zostało w postępowaniu zakończonym ostatecznie decyzją Wojewody z dnia 26 czerwca 2006 r. Decyzja ta bowiem w sposób ostateczny i prawomocny rozstrzygnęła kwestie związane z zastosowaniem art. 229 u.g.n. do sprawy wniosku skarżącego o zwrot części dawnej działki nr [..]. Żadne zatem okoliczności faktyczne i prawne mające związek z zastosowaniem art. 229 u.g.n. nie mogły stać się przedmiotem ponownych rozważań organów administracji przy procedowaniu wniosku skarżącego z 2018 r. ani rozważań Sądu w toku kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Sprzeciwiałaby się temu zarówno powaga rzeczy ostatecznie rozstrzygniętej w toku instancji administracyjnej, jak i powagi rzeczy osądzonej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, której normatywną podstawę stanowią przepisy art. 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych – także inne osoby.

Z kolei, zgodnie z treścią przepisu art. 171 p.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W związku z tym kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie mogła nie uwzględnić faktu wydania wyroków przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 21 lutego 2007 r. i Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 23 czerwca 2008 r., którymi potwierdzono legalność decyzji Wojewody z dnia 26 czerwca 2006 r. w zakresie prawidłowości zastosowania w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych przepisu art. 229 u.g.n. do rozstrzygnięcia wniosku o zwrot części dawnej działki nr [..] w G. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku.

Mając powyższe na uwadze zarzuty podnoszone w skardze i piśmie procesowym z dnia 1 lipca 2020 r. nie mogły odnieść zamierzonego skutku, gdyż w ramach dokonywanej obecnie kontroli sądowej rozważaniu podlega jedynie zasadność umorzenia postępowania z uwagi na istnienie ostatecznej decyzji rozstrzygającej tą samą sprawę. W szczególności analizie nie mogły podlegać kwestie związane z oddaniem działki objętej wnioskiem o zwrot w użytkowanie wieczyste Spółdzielni Mieszkaniowej oraz ujawnienia tego prawa w księdze wieczystej nieruchomości. Kwestie te zostały ostatecznie rozstrzygnięte przez organy administracji decyzjami funkcjonującymi nadal w obrocie prawnym i przesądzone prawomocnie przez sądy administracyjne, poza kompetencjami których leży ewentualne zadośćuczynienie żądaniu sformułowanemu w pkt 2 skargi. Podkreślić przy tym należy, że wbrew oczekiwaniom skarżącego, przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie Sąd nie mógł uczynić decyzji Starosty z dnia 17 maja 2006 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody z dnia 26 czerwca 2006 r., albowiem powyższe rozstrzygnięcia zostały już w sposób prawomocny skontrolowane, co potwierdzają wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lutego 2007 r. i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r.

W tej sytuacji wobec niezasadności zarzutów skargi i braku uchybień mogących uzasadniać uchylenie bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione.

Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).