Uzasadnienie
Przedmiotem wniesionej do sądu administracyjnego przez M. D. skargi jest uchwała Rady Gminy Nr [...] z dnia 10 października 2008 r.
Podjęcie tej uchwały nastąpiło w związku z następującymi okolicznościami:
Skarżący jest najemcą lokalu należącego do Gminy na podstawie umowy najmu z 15 listopada 2004 r. Z uwagi na sąsiedzkie konflikty skarżący od 2008 r. ubiega się o zamianę mieszkania twierdząc, że Gmina dysponuje wolnymi pomieszczeniami w budynku nr [...] w [...]. Na skutek pism skarżącego kierowanych do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji przekazanych ostatecznie do rozpatrzenia Radzie Gminy zawierających zarzuty nieuzasadnionej odmowy wynajęcia lokalu w budynku w [...] sprawę zbadała Komisja Rewizyjna. W oparciu o jej ustalenia Rada Gminy na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 229 pkt 3 kpa podjęła zaskarżoną uchwałę uznająca skargę na działalność organu wykonawczego w przedmiocie odmowy wynajęcia lokalu w budynku nr [...] w [...] za niezasadną. W jej uzasadnieniu szczegółowo wyjaśniono skarżącemu powody dla których niemożliwe jest uwzględnienie jego wniosku o przydzielenie innego lokalu i wskazano, że ze strony organu wykonawczego nie nastąpiło zaniedbanie obowiązków.
W skardze na powyższą uchwałę skarżący stwierdził, że jest ona dla niego krzywdząca z uwagi na to, iż w wynajętym od Gminy lokalu w J. W. ma złe warunki. Skarżący wniósł o wszczęcie i rozpatrzenie jego sprawy przez sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić skarżącemu, że sąd administracyjny nie jest władny – wbrew oczekiwaniom skargi – do nakazania organom gminy zamiany wynajmowanego lokalu na lokal w budynku nr [...] w C., ani nie jest władny do merytorycznego rozpatrzenia jego skargi. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, jaką w oparciu o przepisy ustaw sprawuje, rozpatruje skargi na określone w przepisach prawa akty i czynności organów administracji. Wymienia je szczegółowo art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oznaczanej dalej jako p.p.s.a. Wskazać trzeba, że co do zasady akty organów jednostek samorządu terytorialnego w tym także i uchwały tych jednostek podlegają kontroli sądu pod warunkiem jednak, iż są to akty podjęte w sprawach "z zakresu administracji publicznej". Zaskarżona uchwała została natomiast podjęta w wyniku rozpatrzenia pism skarżącego uznanych za skargę z art. 227 kpa.
Przepis ten stanowi, że przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Stosownie do art. 229 pkt 3 kpa organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalność organu wykonawczego gminy jest rada gminy. Uchwała podjęta przez radę gminy w toku postępowania skargowego o jakim mowa w art. 227 w zw. z art. 229 kpa nie jest jednak uchwałą w sprawie z zakresu administracji publicznej, lecz tylko i wyłącznie czynnością tego organu informującą skarżącego o sposobie załatwienia jego skargi.
Zatem na taką uchwałę skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Stanowisko takie reprezentowane jest także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 5 października 2005 r. II SA/Bk 276/05; wyrok NSA z dnia 14 września 2004 r. OSK 642/04 dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl oraz postanowienie WSA w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 529/07 dotyczące zresztą analogicznej sprawy skarżącego).
W związku z powyższym wniesiona skarga jako niedopuszczalna z powodu braku właściwości sądu administracyjnego musiała zostać odrzucona stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na zakończenie Sąd wyjaśnia skarżącemu, że odrzucenie jego skargi równoznaczne z odmową jej merytorycznego rozpatrzenia nie jest zależne od swobodnego uznania i oceny sądu. Sąd administracyjny w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości musi przestrzegać obowiązujących przepisów prawa i nie może rozstrzygać spraw nie należących do jego kompetencji.