Uzasadnienie
3 II SA/Gd 521/02
Zaskarżoną decyzją Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby [...] utrzymał orzeczenie Dyrektora Zakładu Karnego [...] z dnia 3 stycznia 2002r. sygn. akt [...] orzekające o wymierzeniu Kpt. L. S. starszemu wychowawcy działu penitencjarnego Zakładu Karnego [...] - kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia.
Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art.132 ust.3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz.U.Nr 61, poz.283 z późn. zm.), § 52 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U.Nr 135, poz.634 z późn. zm.).
W uzasadnieniu wskazano, że L. S. w dniu 25 maja 2001r. jako starszy wychowawca działu penitencjarnego opiniując listę skazanych wytypowanych do transportu dokonał wpisu dotyczącego skazanego S. S. sprzecznie z obowiązującymi zasadami. Skutkiem tego zapisu było wycofanie z transportu skazanego oraz błędne udzielenie informacji matce skazanego - J. K. o odmowie przetransportowania jej syna z uwagi na kończące się postępowanie o warunkowe przedterminowe zwolnienie.
Zachowaniem swoim, zdaniem organu II instancji, skarżący wyczerpał dyspozycję art.125 ust.9 pkt 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej - publ. jak wyżej.
Organ II instancji wskazał na to, że zapis "sprawa w toku" dotyczył postępowania toczącego się w Sądzie Penitencjarnym w sprawie skierowanej przez skazanego wobec Zakładu Karnego [...] i nie mogło stanowić przeszkody w przeprowadzeniu czynności transportowych.
L. S. przyznał, że uległ prośbie skazanego S. S. żeby nie kierować go do transportu aż do zakończenia jego spraw skargowych przed Sądem Penitencjarnym, co było niezgodne z obowiązującymi zasadami transportu.
Decyzję tę zaskarżył L. S. Wnosząc o jej uchylenie skarżący zarzucił, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie wskazują dokładnego opisu zarzucanego mu czynu, a jedynie cytują treść art.125 ustawy o Służbie Więziennej -publ. jak wyżej.
Nie przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu skarżący wskazuje jednoznacznie na to, iż postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego z dnia 19 września 200Ir. nie spełnia wymogów określonych w § 10 ust.2 pkt.
- 5. i 6 regulaminu dyscyplinarnego Służby Więziennej - publ. jak wyżej, bowiem nie określa przepisu prawa, który został naruszony oraz nie podaje opisu zarzucanego przewinienia.
Te braki w postępowaniu dyscyplinarnym uniemożliwiały skarżącemu obronę.
Na koniec skarżący zarzucał, iż sprawa rozpoznana po raz pierwszy przez Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej [...] zakończyła się uchyleniem orzeczenia organu I instancji o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, a organ I instancji na tym samym materiale dowodowym bez jego uzupełnienia wydał nowe orzeczenie utrzymane następnie w mocy przez organ II instancji.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna ale z innych niż podnoszone przez skarżącego powodów.
Orzeczenie dyscyplinarne, jak zresztą każde orzeczenie musi być ocenione w całości to znaczy, iż zarówno część orzekająca orzeczenie jak i jego uzasadnienie są równoważne i jeżeli nie pozostają ze sobą w sprzeczności traktowane są jako jedna całość.
Opis przewinienia znajduje się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podobnie postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera opis zarzucanego czynu w treści uzasadnienia.
Zgodnie z treścią art. 80 K.p.a., który to przepis obowiązuje organy w całym postępowaniu administracyjnym, organ orzekający w sprawie ocenia całokształt materiału dowodowego kierując się zasadą swobody oceny dowodów. Ocena ta, swobodna, nie może zawierać cech dowolności tzn., iż organ musi wykazać dlaczego pewne dowody uznaje za udowodnione a innym odmawia wiarygodności.
Ta ocena musi wynikać z logicznego rozumowania, a nie na przykład z akcyjności.
W aktach sprawy znajduje się wokanda III Wydziału Penitencjarnego Sądu [...], z której wynika, że na dzień 19 czerwca 2001r. wyznaczono do rozpoznania dwie sprawy S. S. z adnotacją na rozmowę.
Jest rzeczą oczywistą, że wokanda dotyczyć miała rozmowy sądu penitencjarnego ze skazanym S. S. W tej sytuacji zapis na liście skazanych wytypowanych do transportu z dnia 25 maja 2001r. "sprawa w toku pozostawić w ZK [...]" wydaje się logiczny. Zapis ten zresztą podlega akceptacji Kierownika Działu Penitencjarnego Zakładu Karnego [...] i taka akceptacja z adnotacją poz. 17 (pod tą pozycją widnieje nazwisko S. S.) na wokandzie się znajduje.
Oba organy nie wyjaśniły, czy próbowano wyjaśnić co oznacza zapis "sprawa w toku", a bezkrytycznie przyjęły, że skarżący nie dopełnił obowiązku służbowego dokonując bezpodstawnie wpisu "sprawa w toku pozostawić w ZK [...]".
Osoba skazanego sprawiającego trudności wychowawcze nakładała na cały Dział Penitencjarny ZK [...] obowiązek szczegółowego analizowania zapisów dotyczących jego osoby.
Brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do kwestii niezbędności skarżącego na posiedzeniu sądu penitencjarnego szkody o wybiórczym potraktowaniu materiału dowodowego, co narusza zresztą swobodną ocenę dowodów i nie pozwala Sądowi na ocenę legalności zaskarżonych decyzji.
Z tych względów na mocy art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270) Wojewódzki Sąd uchylił zaskarżoną decyzję a także poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Ze względu na treść decyzji Sąd orzeka w trybie art.152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.