Uzasadnienie
3 II SA/Gd 522/02
Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 30 sierpnia 2001 r. w sprawie [...] orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u A. K. Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. Nr 90, poz. 575 z 1998 r. z późn. zm.) i § 10 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.).
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż A. K. pracowała od 1 maja 1978 r. do 21 czerwca 1997 r. w Państwowej Operze [...] na stanowisku muzyka orkiestrowego - wiolonczelistki, a w dniu 18 grudnia 1997 r. przeszła na rentę. Praca skarżącej polegała na grze na wiolonczeli podczas prób, wieczornych spektakli oraz ćwiczeń indywidualnych.
Organy orzekające, upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych, nie rozpoznały u A. K. choroby zawodowej. W prawdzie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny potwierdził, iż skarżąca cierpi na dolegliwość narządów ruchu, to jednak rozpoznane schorzenie nie jest chorobą zawodową.
Decyzję tę zaskarżyła A. K. Wnosząc o jej uchylenie skarżąca zarzuciła, iż w czasie pracy miała problemy dotyczące gry z uwagi na schorzenie pod postacią zapalenia nadkłykcia bocznego prawej kości ramiennej.
Zdaniem skarżącej schorzenie to rozpoznali lekarze ortopedzi na dowód czego przedłożyli zaświadczenie lekarskie wystawione przez dr nauk medycznych specjalistę chirurgii urazowej i ortopedii oraz lekarze medycyny specjalistycznej chirurgii ortopedii urazowych.
Nadto skarżąca wskazuje na to, iż niezależnie od tego schorzenia cierpi na 20% ubytek słuchu, która to choroba jest, jej zdaniem, chorobą zawodową.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił ojej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Stosownie do § 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie i chorób zawodowych - publ. jak wyżej, za chorobę zawodową uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy.
Obie choroby, na które jak twierdzi skarżąca choruje, znajdują się w wykazie chorób stanowiących załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia.
Zarówno organ I jak i II instancji oparły swoje decyzje na orzeczeniach organów uprawnionych do ich wydania, a to Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy i Instytutu
Medycyny [...].
Orzeczenia te są opinią w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. i muszą być wyczerpujące, a także uzasadniać przyjęte stanowiska.
Organ orzekający w sprawie nie może ograniczyć się jedynie do stwierdzenia, iż orzeczenia lekarskie zawierają określone wnioski. Nie może też oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarzy nie zawierającej wyczerpującego i przekonywującego uzasadnienia (patrz wyrok NSA z dnia 5 listopada 1998 r. w sprawie I SA 1200/98 - publ. LEX nr 45833).
Orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy zawiera zapis " Zapalne nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej nie stwierdzono", natomiast orzeczenie Instytutu Medycyny [...] wskazuje, iż u skarżącej stwierdzono zmiany zwyrodnienia kręgosłupa szyjnego z dyskopatią C 5-6 oraz w wywiadzie zmiany o typu zapalnym nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej.
Żadne z tych orzeczeń nie odnosi się do wystawionych wyżej cytowanych zaświadczeń lekarskich, co wskazuje na to, iż uzasadnienia obu orzeczeń są lapidarne i nie i odnoszą się do zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Zupełnie nieprzekonywujące jest uzasadnienie orzeczenia Instytutu Medycyny [...] ponieważ nie wskazuje ono na brak związku przyczynowego między chorobą a warunkami pracy. Zupełnie nie zrozumiały jest brak danych na okoliczność głuchoty skarżącej, który to zarzut podnoszony jest zresztą przez skarżącą dopiero w skardze.
Materiał dowodowy zebrany w sprawie, a także lakoniczne orzeczenie nie uprawniało organów obu instancji do bezkrytycznego oparcia decyzji na treści opinii lekarskich. Organy orzekające w sprawie winny wezwać wydających opinie w sprawie do uzupełnienia treści swoich opinii.
Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję, a także poprzedzającą ją decyzję organu II instancji.
Uchylając decyzję Sąd zadecydował w trybie art. 152 ustawy wyżej cytowanej o tym, iż decyzja uchylona nie może być wykonana.