Uzasadnienie
E. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 czerwca 2020 r., nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lutego 2020 r., nr [..], o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oznaczonego na szkicu sytuacyjnym nr [..] i [..] na zakład do produkcji drzewnej, zlokalizowanego na działce nr [..], gmina B. Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia 23 września 1996 r., nr [..], Kierownik Urzędu Rejonowego zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. D. i J. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego typowego "Sybilla B 11" oraz budynku gospodarczo-garażowego, na działce nr [..] w miejscowości R., gmina B. Decyzją z dnia 9 grudnia 1998 r., nr [..], Kierownik Urzędu Rejonowego zmienił powyższą decyzję w zakresie zmiany funkcji części pomieszczeń budynku gospodarczo-garażowego na pomieszczenie socjalne i kantor biurowy (obiekt nr [..]).
Następnie decyzją z dnia 25 lutego 2000 r., nr [..], Starosta zmienił powyższą decyzję poprzez zmianę funkcji pomieszczenia składowego w budynku gospodarczo-garażowym na pomieszczenia: kotłowni, magazynu podręcznego i produkcyjne.
Decyzją z dnia 29 grudnia 2000 r., nr [..], Starosta udzielił H. D. i J. D. pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjno-magazynowo-usługowego, zrealizowanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 23 września 1996 r., zmienionej decyzjami z dnia 9 grudnia 1998 r. i z dnia 25 lutego 2000 r. oraz na podstawie decyzji z dnia 16 września 1999 r., nr [..], o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczo-magazynowego.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskutek pisma skarżącej z dnia 13 grudnia 2011 r. informującego, że na sąsiadującej z jej działką działce nr [..] prowadzona jest uciążliwa działalność w postaci produkcji drzewnej, przeprowadził w dniach 27 marca 2012 r. i 12 czerwca 2012 r. oględziny, w trakcie których ustalił, że w budynku nr [..] prowadzona jest produkcja drzewna. Znajdują się w nim 4 przecinarki, 1 frezowarka oraz dwa stoły montażowe. Nad kotłownią i magazynem zostały wykonane w 2009 r. pomieszczenia biurowe, których nie uwzględniono w pozwoleniach na budowę.
Podczas oględzin przeprowadzonych na działce nr [..] w dniu 29 września 2016 r., stwierdzono m.in., że w obiekcie budowlanym nr [..] znajdują się 2 połówczarki do rolborderów, ostrzałka do kołków, wentylator do trocin, piła tarczowa do cięcia na długość oraz dwa stoły warsztatowe. W czasie kontroli nie stwierdzono prowadzenia produkcji drzewnej w obiekcie budowlanym oznaczonym na szkicu sytuacyjnym nr [..], natomiast stwierdzono, że w obiekcie nr [..] znajduje się pomieszczenie socjalne i kantor biurowy.
Decyzją z dnia 26 lutego 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oznaczonego na szkicu sytuacyjnym nr [..] i [..] na działce nr [..], obręb R., gmina B. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestorzy uzyskali na wskazany budynek pozwolenie na budowę z dnia 23 września 1996 r., zmienione dwukrotnie decyzjami z dnia 9 grudnia 1998 r. i z dnia 25 lutego 2000 r. Starosta zmienił funkcję pomieszczenia garażowo-składowego na pomieszczenia kotłowni, magazynu podręcznego i produkcyjne. W dniu 29 grudnia 2000 r. inwestor uzyskał również pozwolenie na użytkowanie budynku produkcyjno-magazynowo-usługowego. Organ stwierdził, że oględziny przeprowadzone dnia 29 września 2016 r. nie wykazały, by w obiektach budowlanych oznaczonych na szkicu sytuacyjnym nr [..] i nr [..] prowadzono produkcję drzewną.
Wobec tego postępowanie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oznaczonego na szkicu sytuacyjnym nr [..] i [..] na zakład do produkcji drzewnej, zlokalizowanego na działce o nr ewid. gruntu [..], obręb R., gm. B., stało się bezprzedmiotowe i jako takie ulegało umorzeniu.
Rozpoznając odwołanie E. B. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 9 czerwca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 26 lutego 2020 r. W uzasadnieniu organ podkreślił, że na budynki oznaczone na szkicu sytuacyjnym nr [..] i [...] inwestorzy otrzymali w dniu 29 grudnia 2000 r. pozwolenie na użytkowanie jako na budynki produkcyjno-magazynowo-usługowe. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że od samego początku były to budynki produkcyjne. Przeprowadzone kontrole potwierdziły również, że są one użytkowane zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na użytkowanie.
W świetle przedstawionych okoliczności, wobec będącej w obiegu prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i braku stwierdzenia w trakcie kontroli, że taka zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku zaistniała, zasadne było wydanie decyzji z dnia 26 lutego 2020 r. umarzającej wszczęte postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Organ ustalił też, że zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia po J. D., obecnymi współwłaścicielami działek nr [..] i [..] są H. D., K. M., I. G. i M. K. E. B. wniosła skargę na opisaną wyżej decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 czerwca 2020 r. zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego i formalnego w związku z jej wydaniem i wnosząc o właściwą wykładnię przepisów.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 czerwca 2020 r., nr [..], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lutego 2020 r., nr [..], o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oznaczonego na szkicu sytuacyjnym nr [..] i [..] na zakład do produkcji drzewnej, zlokalizowanego na działce nr [..] w R., gmina B. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) kontrola sądowoadministracyjna jest sprawowana pod względem zgodności z prawem.
Z kolei kompetencja sądu administracyjnego do rozpoznawania skarg na decyzje administracyjne wynika wprost z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a.
Oceniając zaskarżone decyzje wedle powyżej wskazanego kryterium legalności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem.
Organy nadzoru budowlanego procedowały w niniejszej sprawie w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, weryfikując w jej świetle potrzebę podjęcia ingerencji nadzorczej w związku z zarzucaną przez skarżącą realizacją w budynku gospodarczo–garażowym (nr [..] i [..]) na działce nr [..] w R. niedopuszczalnej funkcji produkcyjnej.
Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, rozumiana zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 tej ustawy, wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, w którym określić należy dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Natomiast skutki samowolnej zmiany sposobu użytkowania przewiduje przepis art. 71a Prawa budowlanego. Przy tym podkreślić należy, że powyższy przepis znajdzie zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy dojdzie do samowoli budowlanej, polegającej na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia w myśl przepisów art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego, a także art. 71 ust. 6 pkt 2 tej ustawy.
Natomiast w sytuacji, gdy inwestor wykona razem ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części także roboty budowlane bez wymaganego pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania naprawczego na podstawie przepisów art. 50 i 51, a nie art. 71a Prawa budowlanego.
Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że budynek gospodarczo–garażowy usytuowany na działce nr [..] w R., oznaczony nr [..] i [..], wybudowany został przez H. D. i J. D. na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 23 września 1996 r. o pozwoleniu na budowę: budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczo-garażowego. Następnie, wskazaną decyzję zmieniono decyzją z dnia 9 grudnia 1998 r. w zakresie dotyczącym zmiany funkcji części pomieszczeń budynku gospodarczo-garażowego na pomieszczenia socjalne i kantor biurowy. Decyzją z dnia 25 lutego 2000 r. dokonano natomiast zmiany decyzji pierwotnej poprzez zmianę funkcji pomieszczenia garażowo-składowego w budynku gospodarczo-garażowym na pomieszczenie: kotłowni, magazynu podręcznego i produkcyjne. Z treści zatwierdzonego wskazaną decyzją projektu budowlanego wynika, że istota zatwierdzonej zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczo-garażowego sprowadzała się do zmiany celu, jaki miał tam być realizowany, tj. cel usługowo – produkcyjny. We wskazanym budynku przewidziano prowadzenie nieskomplikowanej produkcji galanterii drewnianej przeznaczonej do wyposażania ogrodów (palisady, ławki i stoły ogrodowe, pergole itp.).
Obie decyzje zmieniające wydano na podstawie art. 155 k.p.a. oraz art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 89, poz. 414 ze zm.).
Decyzją z dnia 29 grudnia 2000 r., wydaną na podstawie art. 55 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, Starosta udzielił inwestorom pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjno-magazynowo-usługowego zlokalizowanego w R., zrealizowanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 23 września 1996 r., zmienianej dwukrotnie decyzjami z dnia 9 grudnia 1998 r. i z dnia 25 lutego 2000 r. oraz na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 16 września 1999 r. na budowę budynku gospodarczo–magazynowego.
W tak ukształtowanych uwarunkowanych prawnych, organ nadzoru budowlanego w 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania wskazanego wyżej obiektu budowlanego oznaczonego na szkicu sytuacyjnym nr [..] i [..] na zakład produkcji drzewnej, na działce nr [..] w R., gmina B. Z całokształtu dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że sprawa zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczo–garażowego jest jedną z kilku spraw, w których organy nadzoru budowlanego od 2012 r. prowadzoną postępowania w zakresie legalności licznych obiektów budowlanych zlokalizowanych na działkach nr [..] i [..] w R. W toku prowadzonego postępowania organy, na podstawie wyników kontroli przeprowadzonej w dniach 27 marca 2012 r. i 12 czerwca 2012 r. (vide: k. 24 i 25 akt organu I instancji) ustaliły, że trakcie kontroli w obiekcie była prowadzona produkcja obróbki drzewnej.
Z protokołów kontroli przeprowadzonej w dniu 29 września 2016 r. wynika zaś, że w obiekcie oznaczonym na szkicu sytuacyjnym nr [..] znajduje się pomieszczenie socjalne i kantor biurowy (vide: k. 50 akt organu I instancji), a w obiekcie oznaczonym nr [..] znajdowały się maszyny i narzędzia oraz stoły warsztatowe, jednakże, według oświadczenia inwestora J. D., w obiekcie nie jest prowadzona produkcja drzewna (vide: k. 49 akt organu I instancji).
Mając na względzie powyższe ustalenia oraz okoliczność, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja z dnia 25 lutego 2000 r. o zmianie pozwolenia na budowę z dnia 23 września 1996 r., która m.in. zmieniła funkcję pomieszczenia garażowo-składowego na pomieszczenie produkcyjne, oraz pozwolenie na użytkowanie budynku gospodarczo–garażowego wybudowanego na podstawie wszystkie trzech decyzji, organy nadzoru budowlanego stwierdziły, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania wskazanego obiektu i w konsekwencji, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne umorzyły, co Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał za prawidłowe.
O prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie przesądza funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja: o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczo–garażowego z dnia 1996 r. oraz zwłaszcza ta jej zmiana z dnia 25 lutego 2000 r., którą w legalny sposób wprowadzono w tym budynku możliwość realizacji funkcji produkcyjnej, o także decyzja z dnia 29 grudnia 2000 r., o pozwoleniu na użytkowanie, obejmująca budynek gospodarczo–garażowy oznaczony na szkicach sytuacyjnych nr [..] i [..], który zrealizowano na warunkach łącznie określonych w decyzjach z dnia 23 września 1996 r., z dnia 9 grudnia 1998 r. i z dnia 25 lutego 2000 r., w tym dopuszczając w nim realizację funkcji produkcyjnej polegającej na prowadzeniu nieskomplikowanej produkcji galanterii drewnianej.
Wskazane decyzje zostały wydane w czterech niezależnych postępowaniach, których kontrola wykracza poza granice niniejszej sprawy. Zgodnie z regułami postępowania administracyjnego każda z tych decyzji podlegała zaskarżeniu w drodze odwołania oraz skargi do sądu administracyjnego. Natomiast brak zaskarżenia spowodował, że każda z nich stała się ostateczna. Przymiot ostateczności powoduje zaś, że organy administracji są tymi decyzjami związane. Wynika to z zasady trwałości decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Co istotne, decyzji ostatecznej służy tzw. domniemanie legalności, co oznacza, że jest ona ważna i powinna być wykonywana aż nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność.
Decyzja Starosty z dnia 29 grudnia 2000 r. zezwalająca inwestorom na użytkowanie budynku produkcyjno-magazynowo-usługowego została wydana na podstawie art. 55 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego. Zgodnie art. 59 Prawa budowalnego właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy: 1) zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, 2) uporządkowania terenu budowy (ust. 1). Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót (ust. 3).
Przywołane przepisy jednoznacznie wskazują, że udzielając pozwolenia na użytkowanie organ porównuje zakres wykonanych prac z zatwierdzonym projektem będąc zobowiązanym do oceny ewentualnych odstępstw od tego projektu. W konsekwencji, skoro przesłanką wydania takiej decyzji jest pozytywna ocena zgodności wykonanych robót z zatwierdzonym projektem, to element ten korzysta ze wszystkich domniemań przysługujących ostatecznej decyzji (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2019 r., II SA/Gl 1097/19, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, pozostawanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie inwestycji, nie pozwala na prowadzenie postępowania legalizacyjnego, gdyż udzielenie pozwolenia na użytkowanie jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego, którego to pozwolenie dotyczy, gdyż rozstrzyga kwestie zgodności przeprowadzonych robót budowlanych z warunkami określonymi w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. VIII SA/Wa 866/19, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, organy słusznie uznały, że okoliczność pozostawania w obrocie prawnym decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 25 lutego 2000 r. zezwalającej na realizację funkcji produkcyjnej w budynku gospodarczo-garażowym oraz decyzji o pozwoleniu na użytkowanie spornego obiektu z dnia 29 grudnia 2000 r., stanowi przeszkodę do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w trybie i na zasadach określonych w art. 71a Prawa budowlanego. Dopóki bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja organu administracji publicznej wydana w danej sprawie, dopóty organ, podobnie zresztą jak i Sąd, prowadzący postępowanie w tym samym przedmiocie zobowiązany jest do jej uwzględnienia przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia. Każda decyzja ostateczna zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych podlega szczególnej ochronie celem zapewnienia stabilności stosunków prawnych, co w konsekwencji stanowi ochronę praw nabytych adresatów tych decyzji.
W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przesądza o zgodności z prawem wzniesionego obiektu budowlanego. Zatem, tak długo jak w obrocie prawnym będzie pozostawała ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, tak długo wzniesione obiekty nie mogą podlegać ewentualnemu sprawdzeniu przez organy nadzoru budowlanego pod kątem oceny legalności ich wybudowania (np. wyroki NSA z 7 listopada 2019 r. II OSK 1051/18, 7 marca 2019 r. II OSK 908/17, 18 stycznia 2018 r. II OSK 807/16, 22 lutego 2018 r. II OSK 1108/16, 28 lutego 2017 r. II OSK 1634/15, 13 października 2015 r. II OSK 335/14, 20 maja 2011 r. II OSK 887/10, 27 września 2012 r. II OSK 1009/11, 1 sierpnia 2012 r. II OSK 2012/11 - dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Domniemanie legalności takiego obiektu rozciąga się również na dopuszczony jego sposób użytkowania.
W ocenie Sądu, zarówno ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 23 września 1996 r., w kształcie nadanym jej po zmianie z dnia 25 lutego 2000 r., jak i ostateczne pozwolenie na użytkowanie budynku gospodarczo–garażowego o przeznaczeniu m.in. produkcyjnym potwierdzają, że obiekt został zrealizowany zgodnie z udzielonym uprzednio pozwoleniem na budowę i może być wykorzystywany na cele produkcyjne. Brak jest wobec tego podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu poprzez prowadzenie w nim funkcji produkcyjnej skoro legalność tej funkcji potwierdza inny akt administracyjny. Dopuszczenie takiej możliwości, byłoby co prawda zgodne z oczekiwaniami skarżącej, nie mniej jednak stanowiłoby nie tylko o naruszeniu art. 16 k.p.a., ale także art. 6 k.p.a. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby doszło do jakiejkolwiek innej zmiany sposobu użytkowania wskazanego budynku, w związku z którą należałoby prowadzić postępowanie i podjąć rozstrzygnięcie. Zmiany sposobu użytkowania innej niż na funkcję produkcyjną nie zgłaszała również skarżąca.
Pozostawanie w obrocie prawnym takiej decyzji, korzystającej z ochrony o jakiej mowa w art. 16 k.p.a., nie pozwala zatem na prowadzenie postępowania w trybie art. 71a Prawa budowlanego. W postępowaniu takim organ nie może bowiem wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Kontynuowanie w takiej sytuacji wszczętego postępowania naprawczego należy uznać za bezprzedmiotowe, co uzasadniało jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.
Zatem organ umarza postępowanie w związku z powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuowaniu tego postępowania. Postępowanie zaś staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, a więc wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Jeśli zatem pozostaje w obrocie prawnym ostateczna decyzja zezwalającą na produkcyjne wykorzystanie budynku, potwierdzona pozwoleniem na jego użytkowanie, to brak jest prawnej możliwości badania przez organy nadzoru budowlanego produkcyjnego sposobu użytkowania tego budynku, w kolejnym, odrębnym postępowaniu. Natomiast wszczęte postępowanie w tym zakresie należało umorzyć, o czym prawidłowo orzekły organy obu instancji.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. W świetle przedstawionych wyżej motywów rozstrzygnięcia argumentacja skargi nie mogła wpłynąć na zmianę dokonanej przez sąd oceny legalności zaskarżonej decyzji.
Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione.
Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).