Uzasadnienie
O. O. w dniu 12 sierpnia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Nr XI/112/2012 r. Rady Gminy z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predystynowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych o obrębie geodezyjnym T. i P. w gminie T. Z treści skargi oraz z dokumentów przedłożonych przez organ wynika, że wniesienie skargi poprzedziło wezwanie skarżącego skierowane do organu o usunięcie naruszenia prawa związanego ze wskazaną uchwałą, które wpłynęło do organu w dniu 8 lipca 2015 r. W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczący Rady Gminy wyjaśnił, że Rada Gminy nie ma prawnych możliwości do uchylenia uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie. Wskazała, że sprawa ze skargi wniesionej przez grupę mieszkańców, w tym przez O. O., na tą samą uchwałę Rady Gminy zawisła już wcześniej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku pod sygn. akt II SA/Gd 458/13 i wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r. został w niej wydany wyrok oddalający skargę, następnie zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprawa ta nadal jest w toku, co ze względu na art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), powoduje niedopuszczalność rozpoznania skargi O. O. wniesionej w 2015 r. ze względu na objęcie tą skargą sprawy, która od 2013 r. jest już w toku. Rada wyjaśniła również swoje stanowisko odnośnie braku interesu prawnego skarżącego, który uzasadniałby jego legitymację w sprawie.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W pierwszej kolejności sąd zobligowany był do zbadania formalnej dopuszczalności skargi wniesionej w trybie i na zasadach wynikających z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 446), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wymogiem formalnym takiej skargi jest zatem uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa.
W takiej sytuacji przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Sądowi z urzędu wiadomo, a Rada Gminy zasadnie zwróciła na to uwagę, że przed tutejszym sądem zawisła już sprawa ze skargi grupy mieszkańców, w tym O. O., wniesiona w maju 2013 r., na tą samą uchwałę Rady Gminy z dnia 28 czerwca 2012 r., Nr XI/112/2012 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sprawa z tej skargi o sygn. akt II SA/Gd 458/13 została zakończona wyrokiem oddalającym skargę z dnia 26 lutego 2014 r., który po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2324/14, uchylił i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. W konsekwencji sprawa ze skargi na powyższą uchwałę zainicjowana w 2013 r. nadal jest w toku pod nową sygnaturą akt II SA/Gd 444/16 i zostanie rozpoznana zgodnie z przepisami p.p.s.a.
W tej sytuacji sąd na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. przeprowadził dowód z akt o sprawy o sygnaturze II SA/Gd 444/16, tom II karty od 206-211, z których wynikało, że wnosząc w 2013 r. skargę na tą samą uchwałę O. O. działając wraz z grupą mieszkańców w dniu 8 kwietniu 2013 r. wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa wywołanego uchwałą Rady Nr XI/112/2012.
W ocenie sądu skarżący O. O. zgodnie z wymogami ustawy o samorządzie gminnym oraz p.p.s.a. spełnił wymogi formalne zaskarżenia wskazanej uchwały wzywając organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu 8 kwietnia 2013 r. i od tej daty nastąpił bieg terminu do wniesienia skargi. W tej sytuacji ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 8 lipca 2015 r. w odniesieniu do tej samej uchwały nie mogło mieć znaczenia dla zachowania terminu do wniesienia skargi. Skarżący bowiem nie mógł skutecznie ponowić czynności procesowej i tym samym zachować uprawnienia do wniesienia skargi pomimo upływu terminu, którego bieg rozpoczął się w dniu 8 kwietnia 2013 r. Stanowisko to potwierdza orzecznictwo sądowoadmnistracyjne, według którego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie, co oznacza, że następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, są bezskuteczne.
Nie są one zatem wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r., II OSK 227/13, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skargę O. O. sąd uznał za wniesioną z uchybieniem terminu.
Nadto, zwrócić należy uwagę, że niedopuszczalność rozpoznania niniejszej skargi O. O. wynika również z podstawy określonej w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Z taką bowiem sytuacją mamy do czynienia w przypadku skargi O. O. Skargą z 2013 r. O. O. wraz z pozostałymi mieszkańcami gminy zakwestionowali uchwałę Rady Gminy Nr XI/112/2012, i sprawa z ich skargi pod sygnaturą II SA/Gd 444/16 nadal jest w toku po jej przekazaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Zachodzi zatem stan sprawy w toku uniemożliwiający rozpoznania skargi tego samego podmiotu na tą samą uchwałę.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 4 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd zwrócił skarżącemu kwotę 300 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.