Uzasadnienie
W postanowieniu z dnia 7 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, na mocy którego na skarżącego została nałożona grzywna w kwocie 59 824,30 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z 14 marca 2012 r.
W skardze na powyższe postanowienie, wywiedzionej za pośrednictwem ustanowionego w sprawie pełnomocnika profesjonalnego, skarżący sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, albowiem "na skutek ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu w związku z koniecznością zapłaty jednorazowo tak znaczącej kwoty". W postanowieniu z 3 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie złożył skarżący. W postanowieniu z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 1025/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wywiedzione przez skarżącego.
Skarżący ponownie złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Tym razem strona argumentowała, że jej sytuacja majątkowa nie pozwala na uiszczenie grzywny w celu przymuszenia. Skarżący jest zatrudniony na zastępstwo i osiąga wynagrodzenie w wysokości 2 331 zł brutto miesięcznie. Płaci alimenty w wysokości 500 zł miesięcznie. Nie posiada żadnego majątku poza udziałem w prawie własności samochodu o wartości około 2000 zł. Ponadto, jest osoba przewlekle chorą, co znacznie utrudnia wykonywanie dotychczasowego zawodu i ogranicza możliwości zarobkowania. W ocenie skarżącego, kwota blisko 60 000 zł stanowi znaczący wydatek przewyższający jego oszczędności i możliwości jednorazowego zapłacenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - tekst jednolity ze zm.) postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Z treści art. 61 § 4 ustawy można wyprowadzić wniosek, że na podstawie tego przepisu sąd administracyjny może zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie nawet bez stosownego wniosku strony. Warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających wstrzymanie (por. także postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., II OZ 155/05, OSS 2005, nr 3, poz. 72).
W ocenie sądu jednak w analizowanej sytuacji nie doszło do zmiany okoliczności sprawy bowiem sytuacja zarobkowa i majątkowa skarżącego, którą opisał on w zażaleniu od postanowienia z 3 października 2012 r. oraz we wniosku o wstrzymanie wykonania aktów z 4 grudnia 2012 r. nie zmieniła się w toku postępowania sądowoadministracyjnego i pozostaje taka sama zarówno w dacie zgłoszenia pierwszego wniosku o wstrzymanie wykonania aktu – w skardze z 5 września 2012 r., jak i obecnie, tj. po 4 grudnia 2012 r. W ocenie sądu, poparcie aktualnego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uzasadnieniem, wskazującym na sytuację rodzinną, majątkową i zarobkową skarżącego, czego zabrakło w treści pierwszego wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, nie może skutkować uznaniem, że nastąpiła zmiana okoliczności w sprawie. Te okoliczności bowiem w żaden sposób nie uległy zmianie, a jedynie zostały udokumentowane.
Skarżący nadal jest zatrudniony na podstawie tej umowy o pracę na zastępstwo, nie zmienił się jego stan majątkowy, ani stan zdrowia. Podkreślić przy tym należy, że bez zmiany okoliczności sprawy sąd nie może zmienić lub uchylić swego postanowienia, nawet gdyby doszedł do wniosku, że jego poprzednia ocena tych okoliczności była błędna (por. postanowienie SN z dnia 10 listopada 1970 r., II CZ 139/70, OSPiKA 1971, z. 10, poz. 178).
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 4 cytowanej ustawy orzekł, jak w sentencji.