Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6 czerwca 2002r., nr [...], Prezydent Miasta zmienił decyzję własną z dnia 30 stycznia 1998r., nr [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w G. przy ulicy [...] dz. nr [...] w części dotyczącej projektu budowlanego oraz zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia T. i L. M. na budowę budynku mieszkalnego zgodnie z projektem zamiennym.
W dniu 20 września 2002r. Z. W. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją z dnia 6 czerwca 2002r.
Postanowieniem z dnia 2 listopada 2002r. nr [...] Prezydent Miasta wznowił postępowania w sprawie w/w decyzji.
Decyzją z dnia 7 lipca 2003r. nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 151 § 1, art. 146 § 2 kpa, odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 6 czerwca 2002r., nr [...] zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 stycznia 1998r., nr [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w G. przy ulicy [...] dz. nr [...] wg projektu zamiennego.
Od powyższej decyzji wniósł odwołanie Z. W., w którym zakwestionował m.in. bezstronność pracowników prowadzących sprawę, dokonane na terenie objętym inwestycją i terenach sąsiednich podziały geodezyjne, uniemożliwiające skarżącemu swobodne korzystanie z jego nieruchomości oraz argumentację wydanego rozstrzygnięcia i równocześnie wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak też decyzji będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania.
Decyzją z dnia 29 stycznia 2004r., nr [...], Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz stwierdził, że jakkolwiek wydanie decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia 6 czerwca 2002r. nastąpiło z naruszeniem prawa w postaci przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie uchyla się jej jednak z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja z dnia 6 czerwca 2002r. nie mogła zostać uchylona w wyniku postępowania wznowieniowego, jednak zgodnie z art. 146 § 2 kpa należało stwierdzić jej wydanie z naruszeniem prawa, ponieważ nie skierowano jej do osób posiadających status strony postępowania.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że fakt wadliwie przeprowadzonego postępowania polegającego na nieuwzględnieniu udziału w nim stron postępowania nie przesądza o braku bezstronności pracowników. Odnośnie pozostałych zarzutów zawartych odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie pozbawia nieruchomości nr 609 możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej a nadto nie ogranicza dostępu do drogi publicznej. Kwestionowana inwestycja nie koliduje z siecią lub przyłączem zasilającym działki skarżącego.
Skargę na powyższą decyzję wniósł w dniu 4 marca 2004r. Z. W., zarzucając,że decyzja w pkt 2 oparta została na fragmentarycznych i ogólnikowych przesłankach. Ponadto zarzucił, iż organ odwoławczy nie rozpatrzył wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zaś część zarzutów rozpatrzył w stopniu niewystarczającym. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a także decyzji Prezydenta Miasta z dnia 6 czerwca 2002r., nr [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 lipca 2003r. nr [...] wskazując, że decyzje te zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 2 i 9 ustawy – Prawo budowlane, dotyczą sprawy poprzednio rozstrzygniętej innymi decyzjami ostatecznymi oraz zostały skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi oraz obciążenie kosztami postępowania w niniejszej sprawie strony skarżącej wskazując, że bezpodstawne są twierdzenia skarżącego dotyczące nierozpatrzenia przez organ II instancji zarzutów odwołania w stopniu wystarczającym, albowiem organ w zaskarżonej decyzji szeroko uzasadnił podstawy prawne i faktyczne decyzji, a także wyjaśnił, że podnoszone w pismach skarżącego zarzuty nie są skierowane do decyzji będącej przedmiotem toczącego się postępowania.
Postanowieniem z dnia 28 lutego 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie (toczącej się pod sygn. akt II SA/Gd 171/04) z uwagi na wszczęcie, przed dniem wniesienia skargi, postępowania w sprawie wniosku Z. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 6 czerwca 2002r. W wyniku powyższego wniosku Wojewoda decyzją z dnia 12 lipca 2004r. odmówił stwierdzenia nieważności, zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie decyzją z dnia 11 lutego 2005r. Nr [...] uchylił decyzję Wojewody z dnia 12 lipca 2004r. oraz stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia 6 czerwca 2002r. W dniu wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie nie była ostateczna.
Pismem z dnia 6 września 2006r. skarżący, przedkładając powołaną wyżej ostateczną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 11 lutego 2005r., wniósł o podjęcie postępowania, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 18 września 2006r. podjął zawieszone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Jak wynika z uzyskanej informacji decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 11 lutego 2005r. Nr [...] nie została zaskarżona, jest więc ostateczna. Na mocy powyższej decyzji stwierdzona została nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia 6 czerwca 2002r., znak [...] zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 stycznia 1998r., znak [...] udzielającą T. i L. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego zgodnie z projektem zamiennym. Skarga w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji Wojewody z dnia 29 stycznia 2004r., Nr [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta z dnia 7 lipca 2003r. nr [...] oraz stwierdzającej, iż wydanie powołanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 6 czerwca 2002r. nastąpiło z naruszeniem prawa, która jednak nie mogła być uchylona z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Skoro zatem skarga dotyczyła decyzji, która odmawiała wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji, której nieważność została ostatecznie stwierdzona wskazaną wyżej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie należało uznać, że postępowanie w przedmiocie skargi stało się bezprzedmiotowe.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.