Uzasadnienie
Skarga A. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 marca 2020 r. została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [..] z dnia 6 marca 2018 r., wydaną w trybie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.), nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego murowanego, trwale związanego z gruntem z dachem płaskim, pełniącego funkcję gospodarczą o wymiarach 4,80 m x 7,60 m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..] położonej w obr. ewidencyjnym J., gmina W. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją nr [..] z dnia 30 maja 2018 r.
W piśmie z dnia 24 października 2019 r., powołując się na art. 39 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., skarżący wniósł o odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki, wskazując na spełnienie dwóch przesłanek odroczenia, tj. względy społeczne i względy gospodarcze.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 22 stycznia 2020 r. odmówił odroczenia terminu rozbiórki i tym samym udzielenia czasowego zezwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego murowanego, trwale związanego z gruntem z dachem płaskim, pełniącego funkcję gospodarczą o wymiarach 4,80 m x 7,60 m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę zlokalizowanego na terenie działki nr [..] położonej w obr. ewidencyjny J., gmina W. Organ I instancji stwierdził bowiem, że w sprawie nie zachodzą przesłanki przemawiające za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego ze względów społecznych i gospodarczych, ponieważ obiekt ten nie służy zaspokajaniu podstawowych potrzeb, lecz służy do celów gospodarczych czy też, jak twierdzi w swoim wniosku skarżący, rekreacji indywidualnej, które nie są potrzebami podstawowymi i niezbędnymi. Poza tym, przedmiotowy obiekt wykorzystywany jest od 1976 - 1977 r.
Organ nie uwzględnił również argumentów skarżącego, że obiekt budowlany, wobec którego orzeczony został nakaz rozbiórki, wpisał się w lokalny krajobraz, lokalną społeczność oraz świadomość a w sąsiedztwie są inne obiekty budowlane o podobnych cechach, wobec których nie został orzeczony nakaz rozbiórki, jak również, że obiekt ten wykorzystywany jest jako miejsce rekreacji skarżącego, który jest muzykiem światowej klasy.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że podejmując rozstrzygnięcie, także w niniejszej sprawie, musi opierać się na zebranych dokumentach i wydanej prawomocnej decyzji. Jednocześnie podkreślił, że przedmiotowa działka znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego, na którym obowiązują szczególne rygory określone przez przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z dnia 30 kwietnia 2004 r.). Istnienie zabudowy na terenach wchodzących w skład Parku Krajobrazowego bez odpowiednich zabezpieczeń nie jest zaś zgodne z przepisami techniczno – budowlanymi w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Ponadto, przypadkowa lokalizacja i architektura obiektu powoduje chaos przestrzenny oraz degradację krajobrazu naturalnego tak samo jak brak uregulowania gospodarki wodno-ściekowej, mający wpływ na degradację środowiska naturalnego.
Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia 25 marca 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do jej uchylenia lub zmiany.
Organ odwoławczy ustalił bowiem, że przedmiotem postępowania jest obiekt budowlany murowany trwale związany z gruntem, pełniący funkcję gospodarczą, zlokalizowany na terenie działki nr [..] w obrębie J. Budynek ten o wymiarach 4,80 m x 7,60 m został wybudowany w latach 1976-1977 w warunkach samowoli budowlanej. Właścicielem działki jest skarżący, który zgodnie z art. 548 § 1 Kodeksu cywilnego odpowiada za samowolę budowlaną dokonaną przez poprzedniego właściciela działki i nie wykonał rozbiórki nakazanej ww. decyzją.
Wskazując na uchwałę NSA z dnia 26 listopada 2001 r., OPS 4/01, organ wyjaśnił, że decyzja rozbiórkowa została wydana w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., zatem rozpatrywanie wniosku skarżącego na podstawie art. 39 tej ustawy było zasadne. Organ wyjaśnił, że przepis ten ma charakter uznaniowy, co nie pozwala na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje spełnienia każdego żądania strony. W przypadku zastosowania odroczenia muszą wystąpić przesłanki natury społecznej lub gospodarczej świadczące o tym, że realizacja celu, jakim jest porządek w dziedzinie budownictwa, czasowo ustąpić musi wartościom bliżej przez ustawodawcę niesprecyzowanym, ale które muszą być na tyle doniosłe i wyjątkowe, aby nie przekreślały celów nadrzędnych wynikających z konstrukcji przepisów dotyczących eliminacji samowoli budowlanych.
Zatem przepis ten reguluje sytuacje wyjątkowe, a organ nadzoru budowlanego ewentualne odroczenie, jako przypadek szczególny, rozpatruje po dokonaniu oceny czy zaistniały podstawy do takiego odroczenia. Przy czym, analiza dokonywana jest na podstawie materiału dowodowego i ustalonego stanu faktycznego a względy społeczne czy gospodarcze nie mogą prowadzić do usankcjonowania stanu niezgodnego z prawem.
Nadto, organ odwoławczy stwierdził, że lokalizacja przedmiotowego budynku nie spełnia przepisów technicznych, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.). Przedmiotowy budynek nie spełnia bowiem przepisów bezpieczeństwa pożarowego m. in. pod względem odległości od granic lasu. Ponadto, znajduje się w obszarze Parku Krajobrazowego a wszelkie uregulowania dotyczące istniejącej zabudowy - zawarte w uchwale nr 142/VII/11 Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. oraz w zmieniającej ją uchwale nr 444/XLII/17 z dnia 21 grudnia 2017 r. - dotyczą zabudowy zrealizowanej tylko legalnie. Przedmiotowy budynek nie spełnia ani przepisów technicznych ani ładu krajobrazowego, wyznaczonego tymi przepisami.
Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy nie zgodził się z argumentami zawartymi w odwołaniu sformułowanymi jako względy społeczne i gospodarcze. Wskazał, że stwierdzenie, że budynek służy do noclegu i stałego pobytu oraz że pełni również funkcję gospodarczą, nie zmienia faktu, że w rozpatrywanym przypadku funkcje te można rozpatrywać jedynie w kategoriach indywidualnego interesu wnioskodawcy, który nie pozostaje w zbieżności z ogólnie pojętym interesem społecznym lub gospodarczym, bowiem interes publiczny wymaga, aby prawo było przestrzegane. W okolicznościach sprawy nie zachodzą żadne nadzwyczajne powody, dla których miałaby być odroczona rozbiórka, która zatwierdzona została prawomocną decyzją. Nie jest to bowiem jedyne miejsce zamieszkania zobowiązanego, a funkcja gospodarcza pełniona na potrzeby działki, nie może być równoznaczna z ogólnie przyjętymi względami gospodarczymi funkcjonującymi w społeczeństwie.
Wprawdzie obydwie przesłanki warunkujące zastosowanie art. 39, tj.: względy społeczne i gospodarcze są pojęciami niedookreślonymi, jednakże mają one na celu dobro ogólne społeczeństwa, wyrażające się również w przestrzeganiu prawa. Dodatkowo organ wskazał, że stan epidemii koronowirusa SARS-CoV-2 nie może stanowić przesłanki odroczenia w trybie art. 39 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. wykonania obowiązku rozbiórki.
W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:
- 1. art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a przy tym brak uwzględnienia słusznego interesu obywateli, co skutkowało przyjęciem, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadnione względami społecznymi lub gospodarczymi, których wystąpienie przemawiałoby za uchyleniem decyzji o dokonaniu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego;
- 2. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej, wskutek braku wnikliwego i wszechstronnego rozpatrzenia stanu faktycznego w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie, w szczególności poprzez brak szczegółowej analizy przepisów Prawa budowlanego wówczas obowiązujących stanowiących podstawę nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, jak również brak uwzględnienia aktualnie obowiązujących stosownych przepisów Prawa budowlanego (m.in. w odniesieniu do przesłanek braku wymogu uzyskania pozwolenia na budowę) co stało w sprzeczności z obowiązkiem uwzględnienia aktualnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji drugoinstancyjnej;
- 3. art. 7 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej wskutek przyjęcia dominacji ochrony interesu ogólnego nad interesem indywidualnym i rozpatrzenia sprawy wbrew zasadzie równorzędnej ochrony obu tych interesów;
- 4. art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz poprzez brak przeprowadzenia dowodów z urzędu, w szczególności dokonania wizji lokalnej oraz uwzględnienia pozostałych okoliczności faktycznych w przedmiotowej sprawie, w tym analizy regulacji dotyczących Parku Krajobrazowego, które miałyby sprzeciwiać się zaniechaniu rozbiórki obiektu budowlanego;
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., ewentualnie uchylenie w całości decyzji organu I instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych na podstawie art. 200 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na konieczność dokonania w niniejszej sprawie analizy przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, co w konsekwencji stanowiło podstawę wszczęcia postępowania w przedmiocie odroczenia terminu rozbiórki obiektu. Zarzucił, że organy obu instancji nie wskazały w oparciu o jaki konkretnie dokument ustaliły, że obiekt został wybudowany bez wymaganego zezwolenia, co ma istotne znaczenie, gdyż zaistnienie konkretnej sprawie samowoli budowlanej musi być ustalone w sposób niewątpliwy, na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. Wskazując, że decyzja o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego została wydana po upływie 40 lat od jego powstania, skarżący stwierdził, że decyzja ta, a także kolejne decyzje wydane w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji również zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 marca 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie odroczenia terminu rozbiórki, są decyzjami wadliwymi.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Kontrolowane postępowanie administracyjne wszczęte zostało na wniosek skarżącego o odroczenie terminu rozbiórki i zezwolenie na czasowe użytkowanie obiektu budowlanego, pełniącego obecnie funkcję rekreacji indywidualnej, na działce nr [..], położonej w obrębie ewidencyjnym J. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił przepis art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Zastosowanie tego przepisu, mimo zmiany stanu prawnego, wynika z treści art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), zgodnie z którym do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy nie stosuje się przepisu art. 48 ustawy. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W uchwale z dnia 26 listopada 2001 r., OPS 4/01 (ONSA z 2002 r., nr 2, poz. 58), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że do obiektu budowlanego, którego budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. i którego przymusową rozbiórkę nakazano decyzją administracyjną wydaną po dniu 1 stycznia 1995 r., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 54 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 Prawo budowlanego z 1994 r., może mieć zastosowanie przepis art. 39 powołanej ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (por. także uchwałę NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, oraz wyrok NSA z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1722/20 – dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stosownie do treści art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji.
W przytoczonym przepisie ustawodawca użył sformułowania "może odroczyć" (wykonanie przymusowej rozbiórki), co wskazuje niewątpliwie na uznaniowy charakter podejmowanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Organ zobowiązany jest zatem do dokładnego wyjaśnienia, czy w danej sprawie zachodzą względy społeczne lub gospodarcze, przemawiające za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego. Pojęcia te mają charakter niedookreślony, zatem organ jest zobowiązany do każdorazowego ich interpretowania, uwzględniając okoliczności konkretnej sprawy. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy, rozpatrując niniejszą sprawę, obowiązkowi temu nie uchybił. Trafnie bowiem w ustalonych w niniejszej sprawie okolicznościach organ stwierdził, że ani względy społeczne, ani też względy gospodarcze nie przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu, który ma być rozebrany, podkreślając w szczególności rekreacyjny charakter obiektu, na który wskazał sam skarżący we wniosku.
Podkreślić należy, że uznanie administracyjne nie pozwala na dowolność w załatwianiu sprawy, jednakże, jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, nie nakazuje również spełniania każdego żądania wnioskodawcy. W świetle ukształtowanego w doktrynie i akceptowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych sposobu interpretacji przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przepisami przesłanek, może ale nie musi prowadzić do wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy, a prawem do podjęcia rozstrzygnięcia w tym zakresie dysponuje właściwy w sprawie organ administracji.
Ponadto, trzeba zwrócić uwagę, że przepis art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. ma zastosowanie tylko w wyjątkowych sytuacjach, zasługujących na szczególne uwzględnienie, o czym świadczą określone w nim przesłanki odroczenia wykonania rozbiórki natury społecznej lub gospodarczej, świadczące o tym, że realizacja celu jakim jest porządek w dziedzinie budownictwa czasowo ustąpić musi wartościom bliżej przez ustawodawcę niesprecyzowanym, ale które muszą być na tyle doniosłe i wyjątkowe, aby nie przekreślały celów nadrzędnych wynikających z konstrukcji przepisów dotyczących eliminacji samowoli budowlanych. W wyroku z dnia 10 kwietnia 2003 r., sygn. akt IV SA 2603/01, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż treść art. 39 wskazuje, że odroczenie orzeczonej przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego może być dokonane w przypadkach szczególnie uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, np. gdy rozbiórka dotyczy domu, który jest jedynym miejscem zamieszkania rodziny (por. także WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 18 marca 2008 r., II SA/Ol 751/07, oraz WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 206/07, dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl). Takie zaś okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiły.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza powołanego przepisu art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. Organy obu instancji zasadnie uznały bowiem, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi jedyna przesłanka zastosowania tego przepisu (odroczenia rozbiórki), którą jest ustalenie, że względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością dalszego czasowego wykorzystania obiektu. Względy te muszą być przy tym oceniane według aktualnego stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1988 r., SA/Lu 151/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 72).
Również sam skarżący nie przywołuje żadnych istotnych względów społecznych i gospodarczych, które miałyby przemawiać za wadliwością oceny dokonanej przez orzekające w sprawie organy.
Ponadto, podkreślić należy, że kontrolowane postępowanie administracyjne opiera się wyłącznie na przesłankach wskazanych w art. 39 ustawy i nie może doprowadzić do weryfikacji ostatecznej decyzji o rozbiórce podjętej na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy, na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. Tymczasem, zarzuty skargi koncentrują się na decyzjach organów obu instancji wydanych w przedmiocie rozbiórki przedmiotowego obiektu oraz uchybieniach w nich zawartych, z których to skarżący wywodzi wadliwość decyzji odmawiających odroczenia tejże rozbiórki. Wskazać jednakże należy, że decyzje orzekające nakaz rozbiórki są ostateczne i prawomocne. Kognicja wojewódzkiego sądu administracyjnego, kontrolującego legalność decyzji dotyczącej odroczenia terminu rozbiórki nie obejmuje merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Granice rozpoznania skargi przez wojewódzki sąd administracyjny wynikają bowiem z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią granice te określa sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia, której przedmiot i zakres wyznaczają normy prawa determinujące treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzujące czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny administracji publicznej. Z kolei z treści art. 135 p.p.s.a. wynika, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że granice sprawy, o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., to granice sprawy administracyjnej w rozumieniu materialnym. Na sprawę tę składają się zatem elementy przedmiotowe i podmiotowe. Granice sprawy wyznacza istota stosunku administracyjnoprawnego, podlegającego załatwieniu danym, zaskarżonym rozstrzygnięciem administracyjnoprawnym. Poglądy te zostały także zaaprobowane w doktrynie (por. Z. Kmieciak: Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, "Państwo i Prawo" 2007, z. 4, s. 31 i nast., J.P. Tarno: Naczelny Sąd Administracyjny a wykładnia prawa administracyjnego, Łódź 1996, s. 52).
W tak rozumianych granicach sprawy administracyjnej podlegającej kontroli Sądu w niniejszej sprawie pozostaje zatem tylko i wyłącznie rozstrzygnięcie w przedmiocie odroczenia rozbiórki. Stąd też nie mogły odnieść skutku ani też stanowić przedmiotu rozpoznania przez Sąd, a wcześniej przez organy administracji, kwestie dotyczące prawidłowości orzeczenia wobec przedmiotowego obiektu budowlanego nakazu rozbiórki.
W ocenie Sądu, rozpoznając złożony przez skarżącego wniosek, organy prawidłowo wzięły pod uwagę aktualny stan faktyczny sprawy, zasadnie koncentrując się na charakterze obiektu budowlanego, który ma być rozebrany, uznając, że jego funkcja nie przemawia za odroczeniem rozbiórki, podkreślając że nie służy on do zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych skarżącego a za jego utrzymaniem nie przemawiają ani względy społeczne, ani gospodarcze.
Ponadto, odroczenie przymusowej rozbiórki ma tylko na celu umożliwienie inwestorowi dalszego użytkowania obiektu przez czas wyraźnie w decyzji określony i uzasadniony względami społecznymi lub gospodarczymi, nie może natomiast unicestwiać skutków ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę, a więc uchylenia tego nakazu (tak WSA w Lublinie w wyroku z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 110/08, Legalis).
Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie mające na celu ustalenie okoliczności wskazanych w przepisie art. 39 ustawy - Prawo budowlane. Postępowanie to przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W wyniku tego postępowania prawidłowo ustalony został stan faktyczny sprawy i wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ w sposób wyczerpujący i jasny wyjaśnił swoje stanowisko oraz przesłanki, którymi się kierował.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą odroczenia wykonania rozbiórki organy obu instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.