Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 2 grudnia 2010r. R. W. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu wskazał, iż żona jest po dwóch wylewach i jest niesprawna, choruje na cukrzycę. Około 200 zł miesięcznie kosztują leki. Do tego należy opłacić rachunki za dom, zakupić węgiel. Skarżący wskazał, iż dodatkowo opiekuje się bratem, który jest psychicznie chory. Skarżący wskazał, iż posiada dom o pow. 100 m2. Podał, iż posiada oszczędności w wysokości 17 tys. zł z których zakupić będzie musiał wózek inwalidzki. Łączny dochód rodziny pochodzący ze świadczeń emerytalnych małżonków wynosi 2000 zł.
W związku z powziętymi wątpliwościami co do możliwości płatniczych wnioskodawcy pismem z dnia 21 grudnia 2010 r., zobowiązano go do przedłożenia szeregu dokumentów źródłowych i złożenia oświadczeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie zostało doręczone w dniu 24 grudnia 2010r.
Skarżący nie wykonał zarządzenia referendarza.
Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Ubieganie się czy to o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym czy też w całości jest niczym innym jak domaganiem się sfinansowania części bądź całości sporu zawisłego przed sądem z inicjatywy skarżącego przez Skarb Państwa. Oznacza to, iż koszty postępowania zostaną przerzucone na innych podatników. Zaś kryteria przyznania prawa pomocy w rozpatrywanej sprawie są jednoznaczne. Mianowicie udokumentowana sytuacja materialna wnioskodawcy musi przekonywać, iż bez wsparcia ze strony Państwa strona nie posiada środków finansowych na samodzielne uiszczanie kosztów generowanych przez postępowanie sądowoadministracyjne.
Podkreślić należy, iż to na stronie wnioskującej spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej ją do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Sam zainteresowany uniemożliwił referendarzowi sądowemu pełną ocenę swoich możliwości płatniczych. Referendarz zaś nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzeń w sytuacji, gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane, gdyż uchyla się on od złożenia stosownych dokumentów i oświadczeń w tym przedmiocie. Jak już bowiem wskazano sprawą strony zainteresowanej jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Zaś dane zawarte we wniosku nie stanowiły wystarczających informacji mogących spowodować pozytywne rozpoznanie złożonego wniosku.
Skarżący musi mieć świadomość, iż aby jego wniosek o przyznanie prawa pomocy był skuteczny to musi on wykazać zasadność żądania. Innymi słowy musi dokumentami wykazać, iż nie posiada środków na uiszczenie kosztów i ustanowienie pełnomocnika. Tymczasem w sprawie mnożą się wątpliwości typu wysokości posiadanych oszczędności, wysokości wydatków na utrzymanie, ewentualnego posiadania pojazdów samochodowych. Do czasu jednoznacznego ustalenia, iż rzeczywiście skarżący nie posiada środków na opłacenie kosztów prowadzenia niniejszej sprawy nie jest możliwe przyznanie wnioskowanego prawa pomocy. I ustalenie takie nie może opierać się jedynie na oświadczeniach skarżącego, musi znajdować oparcie także w dokumentach.
Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.