Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 16 lipca 2007r., na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 119, art. 121 § 1, § 2 i 4 oraz art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jedn. tekst Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) wobec niewykonania obowiązku rozbiórki obiektów budowlanych nietrwale związanych z gruntem, wzniesionych na terenie działki nr [...] położonych w K. B. Gmina K. określonego w tytule wykonawczym z dnia 20 października 2004r. nałożył na A. i B. N. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania określonego wyżej obowiązku w wysokości 5 tyś. złotych.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że decyzją PINB z dnia 29 lipca 2004r. nałożono na A. i B. N. obowiązek rozbiórki szeregu opisanych w niej obiektów budowlanych o konstrukcji drewnianej, pełniących funkcję rekreacji indywidualnej zrealizowanych na przedmiotowym terenie bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.
Nie uwzględniając odwołania małżonków N. PWINB w dniu 25 sierpnia 2004r. utrzymał w mocy tę decyzję podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy jej rozstrzygnięcia.
Wobec niewykonania opisanego wyżej nakazu rozbiórki organ I instancji upomnieniem z dnia 6 września 2004r. wezwał ponownie zobowiązanych do wykonania nakazu rozbiórki w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia z tytułem wykonawczym. Uzasadniało to w ocenie organu administracji nałożenia na adresatów decyzji, grzywny w celu przymuszenia, która nie miała charakteru kary lecz była wyłącznie środkiem przymusu w celu wykonania obowiązku określonego w ostatecznej decyzji administracyjnej. Organ I instancji pouczył zobowiązanych, że wykonanie rozbiórki spowoduje uchylenie grzywny. Wyjaśniono również zobowiązanym, że w przypadku dalszego uchylania się od tego obowiązku może być zastosowany kolejny środek egzekucyjny w postaci zastępczego wykonania nakazu rozbiórki.
A. i B. N. wnieśli zażalenie na to postanowienie, w którym zarzucili naruszenie przepisów art. 20 § 1 pkt 4, art. 119, art. 121 §1, 4, 5 i art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy brak było podstaw do nakładania na nich grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w wyżej wymienionej ostatecznej decyzji administracyjnej.
Wnoszący zażalenie wywodzili, że sprawa nie została jeszcze zakończona, gdyż na ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki wnieśli skargę do WSA i wszczęcie postępowania administracyjnego przed wydaniem wyroku przez Sąd jest przedwczesne.
Nie uwzględniając tego zażalenia PWINB postanowieniem z dnia 12 listopada 2007r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy jego rozstrzygnięcia.
Organ odwoławczy wskazał dodatkowo, że WSA prawomocnym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2006r. oddalił ich skargę na ostateczną decyzję PWINB o nakazie rozbiórki.
Ponadto prawomocnym wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 21 września 2007r. oddalona została skarga kasacyjna A. i B. N. od opisanego wyżej wyroku WSA w Gdańsku.
W tej sytuacji istniały podstawy do wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz nałożenia na inwestorów grzywny w celu przymuszenia do wykonania ostatecznych decyzji prawomocnych wyroków Sądów.
Organ odwoławczy wyjaśnił skarżącym, że wobec tego, iż na ich działce znajdują się obiekty nietrwale związane z gruntem to nałożył na nich grzywnę w wysokości 5 tyś. złotych w celu przymuszenia wykonania tego obowiązku.
Specyficzny charakter tego środka polegający na możliwości umorzenia grzywny (w przypadku wykonania obowiązku określonego w ostatecznej decyzji administracyjnej) uzasadniał wymierzenie skarżącym grzywny określonej w postanowieniu organu administracji.
A. i B. N. wnieśli skargę do Sądu, w której domagali się uchylenia zaskarżonych postanowień z powodu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w zaskarżonych postanowieniach.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Skarga nie mogła być uwzględniona albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Na wstępie wyjaśnić należy skarżącym, że przedmiotem oceny Sądu jest wyłącznie zagadnienie dotyczące istnienia podstaw prawnych do nałożenia na nich grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nakazu rozbiórki określonego w ostatecznej decyzji administracyjnej, której zgodność z prawem potwierdziły, wskazane wyżej wyroki WSA w Gdańsku oraz NSA w Warszawie.
Zgodnie z art. 1 cyt. wyżej ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustawa ta określa sposób postępowania w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków o których mowa w art.
2. W postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku o charakterze niepieniężnym, można stosować grzywnę w celu przymuszenia oraz wykonanie zastępcze (por. art. 1a pkt 12 lit. b ustawy). Nałożenie na skarżących grzywny w celu przymuszenia w wysokości 5 tyś. złotych było zatem całkowicie uzasadnione w sytuacji gdy zobowiązani, pomimo uprzedniego ich upomnienia uchylali się od wykonania nałożonych na nich obowiązków.
Oczywiście bezzasadne są zarzuty dotyczące niewyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz braku właściwego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w sytuacji, gdy organy administracji obydwu instancji w sposób szczegółowy wyjaśniły okoliczności faktyczne sprawy, powołały odpowiednie podstawy prawne rozstrzygnięcia oraz szczegółowo uzasadniły przyczyny dla których nałożono na nich grzywnę w celu przymuszenia, która jest mniej dolegliwym środkiem niż wykonanie zastępcze.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.