Uzasadnienie
Kierownik Dzielnicowego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia 14 marca 2006 r. nr [...] na podstawie art. 104 i 108 k.p.a. oraz art. 7 pkt 1, 4, 5, art. 8 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 38 ust. 1, 2, 4, 5, art. 98, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1, art. 106 ust. 1, 3, 4, art. 109 i art. 147 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r. nr 64 poz. 593 ze zm.) przyznał J. Z. pomoc w postaci zasiłku okresowego z tytułu bezrobocia w wysokości 194, 10 zł od dnia 1 marca 2006 r. do dnia 31 marca 2006 r.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący stwierdził, że wysokość zasiłku skazuje go na śmierć głodową.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10 sierpnia 2006 r. sygn. akt [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 38 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64 poz. 593 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że kryterium dochodowe uprawniające do przyznania pomocy wynosi 461 zł (art. 8 ustawy). Organ dokonał obliczenia pomocy na podstawie art. 147 ust. 3 pkt 1, zgodnie z którym w 2006 r. minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi w przypadku osoby samotnie gospodarującej 35% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Minimalna wysokość pomocy wynosiła 135,85 zł miesięcznie (461-72,85x35%). Organ przyznał zatem pomoc w wysokości większej niż minimalna, zgodnie z przepisami ustawy. Kolegium wskazało ponadto, że pomoc została przyznana na 1 miesiąc zgodnie z wnioskiem skarżącego.
W skardze J. Z. wskazał, że wysokość zasiłku nie pozwala na godne życie oraz stwierdził, że przyznanie mu zasiłku na okres 1 miesiąca jest niezrozumiałe.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64 poz. 593 ze zm.) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje m.in. osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461 zł (tzw. kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej). Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy jedną z okoliczności uzasadniających przyznanie zasiłku okresowego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jest bezrobocie. J. Z. jest osobą bezrobotną, samotnie gospodarującą, o dochodzie niższym niż kryterium dochodowe dla takich podmiotów. Spełnia zatem ustawowe przesłanki udzielenia mu zasiłku okresowego z tytułu bezrobocia. Organy administracji w toku postępowania wzięły wszystkie te okoliczności pod uwagę, a wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o pomocy społecznej, w tym art. 147 ust. 3 pkt 1.
Zarzut skarżącego dotyczący okresu, na jaki został mu przyznany zasiłek nie jest zasadny, bowiem wnosił on o przyznanie zasiłku wyłącznie na miesiąc marzec (karta 6 akt administracyjnych). W odniesieniu do zarzutu skargi, iż wysokość zasiłku jest niższa niż minimalne wynagrodzenie za pracę należy stwierdzić, że nie było celem ustawodawcy ich zrównanie. Zarówno organy administracji, jak i sąd działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). To ustawodawca uznał, że wysokość zasiłku nie odnosi się do wysokości tzw. minimalnego wynagrodzenia. Nadto podniesiony na rozprawie zarzut, że G. to bogate miasto i mogłoby przyznać wyższe zasiłki, nie jest i nie może być przedmiotem oceny sądu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.