Uzasadnienie
P. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewody z dnia 14 sierpnia 2012r. o stwierdzeniu niezasadności zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie.
Decyzją z dnia 2 lutego 2011r. nr [...] Wojewoda stwierdził nieważność decyzji Starosty nr [...] z dnia 28.11.2003r. oraz następującej po niej decyzji nr [...] z dnia 6 sierpnia 2008r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowo – mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. S. 20 w B., z uwagi na fakt jej wydania z rażącym naruszeniem prawa.
W piśmie z dnia 7 kwietnia 2012r. skierowanym do Starosty skarżący wezwał go do wykonania ww. decyzji w celu likwidacji zagrożenia życia, higieny oraz mienia i wniósł o usunięcie wybudowanych ścian budynku usługowego przy ul. S. 20 w B. w sposób opisany w piśmie oraz o usunięcie zainstalowanej rury na kominie skarżącego.
W piśmie z dnia 28 lipca 2012r. oznaczonym jako zażalenie i skierowanym do Wojewody, skarżący podniósł, że mimo upływu 4 miesięcy Starosta nie wydał w sprawie żadnej decyzji.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2012r Wojewoda stwierdził, że zażalenie jest niezasadne. Wskazano, że w sprawie w odrębnym postępowaniu wydana została decyzja kończąca postępowanie na etapie pierwszej instancji, dotycząca budowy budynku, która została zaskarżona przez skarżącego i odwołanie od niej jest rozpatrywane w odrębnym postępowaniu. Wojewoda podał, że stronie nie służy zażalenie na przedmiotowe postanowienie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, wskazując w szczególności, że na przedmiotowe postanowienie nie przysługuje środek odwoławczy w postaci zażalenia ani skargi do sądu
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 3 tej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w przypadkach przewidzianych w art.3 § 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z powołanym przepisem art. 3 § 2 i § 3 kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1/ decyzje administracyjne;
2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych.
Sądy administracyjne nie posiadają natomiast kompetencji do kontrolowania działalności organów administracji w innym zakresie.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący wniósł do Wojewody zażalenie dotyczące bezczynności Starosty, domagając się wykonania ww. decyzji z dnia 2 lutego 2011r. i powołując się w szczególności na zły stan techniczny budynku położonego przy ul. S. 20 w B. Rozpoznając skargę Sąd podziela argumentację organu administracji, iż skarga podlega odrzuceniu.
W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji, w których podnoszone jest niewydanie decyzji administracyjnej w terminie określonym w kpa lub niepodjęcie czynności z zakresu administracji publicznej- kontrola sądu administracyjnego sprowadza się więc przede wszystkim do sprawdzenia czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca bezczynność podlega załatwieniu przez ten organ na drodze aktu administracyjnego. Z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo, organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub też nie podjął czynności do której był prawnie zobowiązany.
W rozpatrywanym stanie faktycznym sprawa, w której skarżący zarzucał bezczynność nie podlegała załatwieniu przez organ nadzoru budowlanego w drodze aktu administracyjnego czy też, w drodze innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Okolicznością niekwestionowaną w sprawie jest wydanie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji udzielających pozwolenia na budowę opisanych w decyzji Wojewody z dnia 2 lutego 2011r.
Decyzją tą nie nałożono żadnych obowiązków na inwestorów, czy też innych obowiązków dotyczących budynku, które mogłyby być wykonane i egzekwowane na drodze egzekucji administracyjnej. W konsekwencji skoro nie istnieje nałożony decyzją administracyjną obowiązek o charakterze niepieniężnym, to powoływanie się przez skarżącego na niewykonanie tej decyzji jest bezprzedmiotowe. Domaganie się przez skarżącego załatwienia jego wniosku o wykonanie decyzji z dnia 11 lutego 2011r., poprzez usunięcie opisanych zagrożeń, czego domagał się skarżący, nie podlega załatwieniu przez organ administracji w drodze decyzji, czy też innego aktu administracyjnego. Postanowienie Wojewody z dnia 14 sierpnia 2012r., na które skargę wniósł skarżący nie jest też postanowieniem, o którym mowa w cytowanym przepisie art. 3 § 2 pkt 1-4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a jedynie w tych przypadkach zgodnie z powołanym również wyżej przepisem art.3 § 2 pkt 8 przysługuje skarga na bezczynność.
Przepis ten stanowi bowiem, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W niniejszej sprawie, jak to wyżej wskazano nie występuje przypadek określony w punktach 1-4 (brak decyzji, czy też, wbrew stanowisku skarżącego postanowienia, czy tez innej czynności z zakresu administracji publicznej, do której wydania zobowiązany jest organ w związku z wydaniem decyzji z dnia 2 lutego 2011). W konsekwencji skargę uznać należy za niedopuszczalną.
Zgodnie z przepisem art. 58 §1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Powyższe okoliczności uzasadniają odrzucenie wniesionej skargi, na podstawie cyt. przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy.
Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji postanowienia.