Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 21 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 601/23

Uzasadnienie

Skarga I. K., reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 15 maja 2023 roku sygn. akt SKO Gd/5163/22 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z 21 września 2022 r. o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na matkę M. O. została wniesiona w następującym stanie sprawy.

W dniu 12 lipca 2022 r. skarżąca złożyła w Gdańskim Centrum Świadczeń wniosek o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką – M. O., legitymującym się wydanym 13 czerwca 2022 r. przez Miejski Zespół DS. Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku na stałe orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, ze wskazaniem o konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Podczas przeprowadzonego w dniu 11 sierpnia 2022 r. wywiadu środowiskowego ustalono, że skarżąca mieszka w domku letniskowym całorocznym w sąsiedztwie matki z mężem i dwójką dzieci, z których jedno jest małoletnie. W budynku, w którym mieszka matka, znajdującym się na tej samej posesji co skarżąca, zamieszkuje także siostra matki ze swoją rodziną. M. O. jest osobą leżącą, nie posiada zaburzeń w zakresie mowy, słuchu oraz wzroku. Potwierdziła opiekę ze strony córki. Wymaga ona korzystania z pampersów, nie jest w stanie samodzielnie się myć ani ubierać, a wszystkie czynności wymagające pielęgnacji wykonywane są z pomocą córki, czasami przy pomocy jej męża lub syna.

Dodatkowo I. K. reprezentuję matkę w urzędach, aranżuje kontakty z lekarzem, realizuje recepty, podaje leki i przyrządza posiłki, które M. O. jest w stanie sama spożywać. Skarżąca obejmuję opieką matkę od wczesnych godzin porannych do późnych godzin wieczornych, czasami doglądając ją także i w nocy. Skarżąca wskazała, że pozostawia matkę samą na 1 - 2 godziny, gdy musi wyjść po zakupy, załatwić konieczne sprawy, przygotować obiad.

Z dostarczonych dokumentów wystawionych przez placówki medyczne wynika, że M. O. cierpi na połowiczny niedowład lewostronny, wynikający z przebytego udaru. Dodatkowo matka skarżącej cierpi na nadciśnienie tętnicze, napadowe migotanie przedsionków, cukrzycę typu II i Hiperlipidemię.

Decyzją z dnia 21 września 2022 r. Prezydent Miasta Gdańska odmówił I. K. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Za podstawę odmowy wskazał brak spełnienia przesłanki wskazanej w art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz.U. z 2021, poz. 1162), dalej u.ś.r., braku związku przyczynowo - skutkowego rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia przez skarżącą z powodu sprawowania opieki nad matką. W swoim uzasadnieniu wskazał, że skarżąca ostatnio zatrudniona była w okresie od 1 maja 2001 r. do 30 czerwca 2002 r. w sklepie wielobranżowym, a ustalony stopień niepełnosprawności matki datuje się od 30 maja 2014 r., czyli 12 lat później po rozwiązaniu umowy. Organ I instancji wskazał również, że I. K. posiada pięcioro rodzeństwa, z którego żadne nie angażuje się w pomoc przy sprawowaniu opieki nad matką.

Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z 18 maja 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium, podzieliło stanowisko organu I instancji, gdyż uznało brak spełnienia przesłanki zawartej w art. 17 ust. 1 u.ś.r., czyli braku związku przyczynowo - skutkowego rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia przez skarżącą z powodu sprawowania opieki nad matką. Kolegium wskazało, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom, które zmuszone zostały do zrezygnowania z pracy zarobkowej, jak również nie są w stanie jej podjąć, ponieważ zakres sprawowanej przez nie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny jest tak rozległy, że pogodzenie pracy zarobkowej ze sprawowaniem opieki jest całkowicie niemożliwe. Innymi słowy, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje nie w związku ze sprawowaniem opieki, ale w związku z koniecznością rezygnacji z aktywności zawodowej z uwagi na sprawowaną opiekę. Rezygnacja z aktywności zawodowej musi być bezpośrednio związana ze sprawowaniem opieki i nie może wynikać z innych czynników.

Organ II instancji wskazał, że skarżąca po raz ostatni zarobkowo pracowała do 30 czerwca 2002 r., a zarejestrowana jako bezrobotna była w 2008 r.. Od tego momentu do momentu rozpoczęcia sprawowania opieki nad matka minął okres pięciu lat. Rejestracji skarżącej dokonanej w lutym 2022 r. nie należy natomiast traktować jako wynikającej z chęci podjęcia aktywności zawodowej, gdyż motywem była w tym wypadku chęć uzyskania prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, zgodnie z oświadczeniem skarżącej z dnia 12 lipca 2022 r.. Kolegium nie uznało za dowód istnienia związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją z pracy zarobkowej lub jej niepodejmowaniem oświadczeń skarżącej o zatrudnieniu bez umowy po 2002 r., jak również o gwarancji pracy w Norwegii przed 2014 r. oraz o chęci podjęcia pracy, gdyby nie konieczność opieki nad matką.

Odmawiając przyznania świadczenia, organ I instancji powołał się też na niespełnienie się przesłanki wskazanej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. Kolegium wyjaśnia, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, (Dz. U. z 2014 r. poz. 1443) stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 17 ust. 1b u.ś.r., ale w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Do dnia wydania niniejszej decyzji przepis art. 17 ust. 1b nie został uchylony. Kolegium dostrzegło, że poprawa stanu prawnego, polegająca na uchyleniu niekonstytucyjnego przepisu, należy wyłącznie do ustawodawcy. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisu z Konstytucją nie oznacza bowiem jeszcze wyeliminowania tego przepisu z aktu prawnego.

Kolegium ma świadomość, że organy administracji publicznej są zobowiązane do działania na podstawie przepisów prawa. Jednocześnie jednak Kolegium zdecydowało przychylić się do stanowiska sądów administracyjnych, które coraz częściej wskazują na konieczność stosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r. z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki.

Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku wniosła skargę, w której zarzuciła:

1. I. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. 1) art. 7, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako "k.p.a.") poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, niewywiązanie się przez organ z obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz czynienie ustaleń sprzecznych z zasadą swobodnej oceny dowodów;
3. 2) art. 8 i 9 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób godzący w zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności poprzez brak kierowania się przez organy administracji publicznej zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz poprzez brak należytego czuwania przez organy administracji publicznej nad tym, aby strona postępowania nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielania jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (w szczególności z uwagi na fakt, iż Skarżąca w toku dotychczasowego postępowania występowała samodzielnie i nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika);
4. 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z wyżej powołanymi przepisami, poprzez: wydanie przez organ I instancji - Gdańskie Centrum Świadczeń z upoważnienia Prezydenta Miasta Gdańska decyzji nr GCŚ/DŚO/011866/SP/09/2022 z dnia 21 września 2022 roku, odmawiającej przyznania Skarżącej I. K. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wnioskowanego na M. O.; wydanie przez organ II instancji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzji z dnia 15 maja 2023 roku w sprawie sygn. akt SKO Gd/5163/22, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji; odmowę przyznania Skarżącej I. K. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z rezygnacją z zatrudnienia i niepodejmowaniem go w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką M. O.;
5. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
6. 1) art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (dalej jako "u.ś.r.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek błędnego przyjęcia, że rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia przez skarżącą I. K. nie pozostawało w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką M. O., podczas gdy taki związek między wskazanymi okolicznościami istniał i znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy;
7. 2) art. 17 ust. 6 u.ś.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek błędnego przyjęcia, iż zarejestrowanie w powiatowym urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy lub posiadanie statusu bezrobotnego przez skarżącą ma wpływ na ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, podczas gdy z prawidłowej, literalnej wykładni powołanego przepisu wypływa wniosek przeciwny.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości, o uchylenie w całości decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 6 u.ś.r., który stanowi, że zarejestrowanie w powiatowym urzędzie pracy, jako osoba bezrobotna nie ma wpływu na uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego, organ II drugiej instancji błędnie oparł swoje rozważania na ten fakt. Skarżąca zarzuca organowi ustalanie przyczyn braku zatrudnienia, co stanowi naruszenie, a także zgodnie z orzecznictwem fakt rezygnacji z zatrudnienia na wiele lat przed złożeniem wniosku nie ma znaczenia. I. K. wskazuje również, że związku utratą w 2022 r. jedynego źródła utrzymania rodziny, powstała konieczność podjęcia pracy przez skarżącą, zaś wyłączną przyczyną rezygnacji z poszukiwania lub podjęcia zatrudnienia przez skarżącą była konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką M. O. Dodatkowo skarżąca zarzuciła organowi wybiórczość w kierowaniu się dowodami, w szczególności na ustalenie faktu wymogu stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby dla M. O. na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, że złożona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi, że

1. 1. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
2. 1) matce albo ojcu;
3. 2) opiekunowi faktycznemu dziecka;
4. 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej;
5. 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
6. - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Zgodnie zaś z treścią art. 17 ust. 1b ustawy świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1. 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub
2. 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.

W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji odmówił skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia twierdząc, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 17 ust. 1 ustawy.

Kwestią sporną pozostawało istnienie w sprawie związku przyczynowego między rezygnacją z pracy lub rezygnacją z podjęcia zatrudnienia przez skarżącą a koniecznością sprawowania przez nią opieki nad matką.

Dokonując oceny w tym zakresie, należy uwzględnić, że z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności matki skarżącej wynika, że jest ona niezdolna do samodzielnej egzystencji.

Ustawodawca na użytek regulacji, jaką stanowi ustawa o świadczeniach rodzinnych w słowniku wyrażeń ustawowych, zawartym w art. 3 tej ustawy w pkt 21, sformułował legalną definicję pojęcia znacznego stopienia niepełnosprawności, przez który rozumie się:

1. a) niepełnosprawność w stopniu znacznym w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych,
2. b) całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,
3. c) stałą albo długotrwałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji albo trwałą lub okresową całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji, orzeczoną na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników w celu uzyskania świadczeń określonych w tych przepisach,
4. d) posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do I grupy inwalidów,
5. e) niezdolność do samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Przytoczony przepis art. 3 pkt 21 lit. a u.ś.r. odsyła do ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j.. Dz. U. z 2020 r. poz. 426), która w art. 4 ust. 1 stanowi, że do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Jednocześnie wydane na podstawie art. 6c ust. 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (t.j.: Dz. U. 2018 r. poz. 2027) w § 29 ust. 1 określa standardy w zakresie kwalifikowania do znacznego stopnia niepełnosprawności, które zawierają kryteria określające skutki naruszenia sprawności organizmu powodujące:

1. 1) niezdolność do pracy - co oznacza całkowitą niezdolność do wykonywania pracy zarobkowej z powodu fizycznego, psychicznego lub umysłowego naruszenia sprawności organizmu;
2. 2) konieczność sprawowania opieki - co oznacza całkowitą zależność osoby od otoczenia, polegającą na pielęgnacji w zakresie higieny osobistej i karmienia lub w wykonywaniu czynności samoobsługowych, prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz ułatwiania kontaktów ze środowiskiem;
3. 3) konieczność udzielania pomocy, w tym również w pełnieniu ról społecznych - co oznacza zależność osoby od otoczenia, polegającą na udzieleniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych.

Taki kontekst prawny, powinny mieć na uwadze organy przy ocenie konieczności i zakresu opieki sprawowanej przez skarżącą nad matką zakwalifikowaną do znacznego stopnia niepełnosprawności na podstawie przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Podkreślić należy, że warunku "stałej" opieki, nie można rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być opieka stała, w sensie trwałości, a długotrwała w sensie rozciągłości w czasie opieka nad niepełnosprawną osobą, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, a więc koniecznością wykonywania czynności warunkujących egzystowanie tej osoby w warunkach godności człowieka (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 grudnia 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 1164/19). Istotą opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest nie tylko jej stałość i ciągłość, ale także zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad którą jest sprawowana, zapewnienie jej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 3 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 535/19).

Ze znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 13 czerwca 2022 r. wynika, że M. O. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe. Niepełnosprawność istnieje od 69-go roku życia. Znaczny stopień niepełnosprawności ustalony został od 30 maja 2014 r.

W przeprowadzonym w dniu 10 sierpnia 2022 r. przez pracownika socjalnego wywiadzie środowiskowym wskazano, że podopieczna jest osobą leżącą z niedowładem lewej części ciała w wyniku przebytego w 2014 r udaru. M. O. w trakcie wywiadu środowiskowego potwierdziła okoliczność, iż skarżąca się nią opiekuje. Pracownik socjalny stwierdził również, iż podopieczna była zadbana.

Organy ustaliły, iż M. O. wymaga zaopatrzenia w pampersy, nie jest w stanie samodzielnie się umyć ani ubrać, a wszystkie czynności związane z pielęgnacją i toaletą wykonuje skarżąca (czasami przy pomocy swojego męża lub syna). Ponadto I. K. załatwia sprawy urzędowe matki oraz organizuje jej opiekę lekarską. Przygotowuje także posiłki dla podopiecznej i podaje leki. Sprawowana opieka trwa od wczesnych godzin rannych do późnego wieczora, a czasami nawet w godzinach nocnych.

Dlatego też, w świetle powyższych ustaleń, nieprawidłowa jest zdaniem sądu ocena dokonana przez orzekające w sprawie organy, że podopieczna nie wymaga "opieki permanentnej". Opieka sprawowana przez skarżącą nad matką jest w ocenie Sądu opieką stałą i długotrwałą w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Podkreślić w tym miejscu należy, że M. O. jest osobą leżącą, która nie jest zdolna wykonywać podstawowych czynności związanych z organizacją życia.

Nie ulega też wątpliwości, że skarżąca prawidłowo sprawuje opiekę nad matką, a zakres czynności opiekuńczych uniemożliwia jej podejmowanie zatrudnienia. Organy dopuściły się zatem naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 17 ust. 1 oraz przepisów postępowania, to jest art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Wskazać także należy, że zawarte w art. 17 ust. 1 ustawy sformułowanie "jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki" dotyczy zarówno sytuacji rezygnacji z zatrudnienia jak również niepodejmowania zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki. Wynika to w sposób jednoznaczny z treści tego uregulowania. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż stan zdrowia matki uniemożliwia skarżącej jej podjęcie zatrudnienia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wskazania co do dalszego toku postępowania administracyjnego wynikają z powyższych rozważań. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ uwzględni przedstawioną ocenę dotyczącą związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącego z zatrudnienia a sprawowaniem opieki.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).