Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 4 lutego 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Sygn. akt [...]), uchyliło decyzje nr [...], Starosty Powiatu z dnia 5 lipca 2000 r. wygaszającą decyzję Wójta Gminy z dnia 29 stycznia 1993 r. w sprawie czasowego wyłączenia gruntów z produkcji rolnej o pow. 0,5 ha -część powierzchni działek nr [...] i [...] w P.. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji był art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071) oraz art. 12 ust.2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 16, poz. 78 ze zm.). W uzasadnieniu Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji wydając decyzję z dnia 5 lipca 2000 r. zakończył postępowanie administracyjne rozpoczęte zawiadomieniem nr [...] z dnia 8 czerwca 2000 r. Postępowanie obejmowało wniosek M. W. z dnia 18 kwietnia 2000 r,, o anulowanie opłat i wniosku egzekucyjnego z tytułu czasowego wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, oraz sprawę obowiązku rekultywacji terenu poeksploatacyjnego torfu.
Decyzja kończąca postępowanie natomiast wygaszała decyzję Wójta Gminy nr [...] z dnia 29 stycznia 1993 r. dotyczącą czasowego wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej, zatem nie rozstrzygała przedmiotowej sprawy administracyjnej, co do istoty w całości lub części. Kolegium przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia wytknęło, że Starosta Powiatu nie przeprowadził żadnych czynności wyjaśniających, aby ustalić, czego precyzyjnie domaga się strona i nie odniósł się w żaden sposób do wniosków strony.
M. W. wniósł dnia 7 marca 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący przytoczył kwestionowany w skardze fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji mówiący o tym, że strona zaniechała eksploatacji torfu po zmianie klasyfikacji gruntów, chociaż bez konieczności uzyskiwania nowej decyzji mogła nadal go wydobywać. Skarżący nie wskazał przy tym żadnych przepisów, które naruszałaby decyzja SKO, stwierdził natomiast, że zaliczenie nieużytków do gruntów leśnych, zwiększałoby koszty pozyskiwania torfu i stałoby się nieopłacalne.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi twierdząc, że skarga jest niezrozumiała. Fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji cytowany przez stronę nie jest stanowiskiem zajętym w sprawie ani powodem rozstrzygnięcia a tylko zacytowaniem stanowiska organu I instancji, wyrażonym w treści uzasadnienia decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sądy administracyjne zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy może uchylić decyzję organu I instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie wszczęte zawiadomieniem z dnia 8 czerwca 2000 r. dotyczyło anulowania opłat i wniosku egzekucyjnego z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej oraz obowiązku rekultywacji terenu poeksploatacyjnego torfu. Decyzja zaś kończąca to postępowanie, rozstrzygała o wygaśnięciu decyzji Wójta Gminy z dnia 19 stycznia 1993 r. i nie była poprzedzona żadnym postępowaniem wyjaśniającym ani nie odnosiła się do wniosków strony. Kolegium słusznie, zatem zauważyło, że decyzja Starosty Powiatu z dnia 5 lipca 2000 r. i poprzedzające ją postępowanie nie spełniają podstawowych zasad dotyczących postępowania administracyjnego i nie można uznać jej za prawidłową. W szczególności przedmiotowa decyzja nie rozstrzyga sprawy, co do istoty (art. 104 §2 k.p.a.), a postępowanie narusza art. 7 k.p.a.. Kolegium miało, w świetle przytoczonych przepisów i okoliczności faktycznych sprawy, podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Zarzuty M. W. nie mogą znaleźć uznania, ponieważ decyzja Kolegium jest zgodna z prawem. Skarżący nie wskazał, żadnego przepisu prawa, który naruszyłaby decyzja Kolegium. Uzasadnienie skargi zawiera nieprawdziwe twierdzenia, ponieważ już w trakcie postępowania zostało wyjaśnione, że grunty objęte decyzja z dnia 29 stycznia 1993 r. nie zostały przekwalifikowane do gruntów leśnych, ale zaliczone do gruntów zadrzewionych (patrz str. 4 i 5 akt organu I instancji).
Podzielić należy pogląd organu II instancji, iż fragment uzasadnienia; "Stwierdzono, że strona zaniechała przed terminem określonym w decyzji Wójta Gminy eksploatacji torfu powołując się na zmianę klasyfikacji gruntów jednakże zmiana dokonana decyzją z dn. 30 VI 1994 r. nie wiązała się z koniecznością uzyskiwania nowej decyzji na eksploatację torfu i strona mogła nadal go wydobywać" nie jest stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a jedynie przytoczeniem treści uzasadnienia organu I instancji. Świadczy o tym zamieszczenie tego zapisu w części historycznej uzasadnienia a nie w części uzasadnienia dotyczącej rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji.
Na marginesie należy wyjaśnić, że przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji jest dla skarżącego rozstrzygnięciem korzystnym, gdyż daje możliwość rozpatrzenia sprawy po raz kolejny w całości przez organ administracyjny oraz pozwala skarżącemu skorzystać z instytucji procesowych przewidzianych prawem (np. zgłaszanie środków dowodowych, odwołanie).
Z tych względów na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.