Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił skarżącej M. W. przyznania prawa pomocy. Odpis postanowienia doręczono skarżącej w dniu 19 maja 2014 r.
W dniu 26 maja 2014 r. skarżąca wniosła sprzeciw drogą elektroniczną. Zarządzeniem z dnia 28 maja 2014 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez własnoręczne podpisanie sprzeciwu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Zarządzenie to doręczono skarżącej w dniu 16 czerwca 2014 r. Termin jego wykonania upływał w dniu 23 czerwca 2014 r. Skarżąca nie wykonała zobowiązania w terminie, brak formalny pisma uzupełniono bowiem dopiero w dniu 3 lipca 2014 r.
Skarżąca składała wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu. Postanowieniem z dnia 21 lipca 2014 r. wniosek ten został oddalony, a postanowieniem z dnia 16 października 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sprzeciw powinien odpowiadać wymaganiom przewidzianym dla pism procesowych przewidzianych w art. 46 i 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a..
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Dlatego też wezwano skarżącą, w trybie art. 49 p.p.s.a. w związku z art. 259 § 2 p.p.s.a. do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
Stosownie do treści art. 259 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione.
Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu nie został uwzględniony. Na uwzględnienie nie zasługiwał także złożony przez skarżącą wniosek o przedłużenie terminu do dokonania czynności. Termin uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu jest bowiem terminem ustawowym, a nie sądowym i jako taki nie podlega przedłużeniu.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. odrzucił wniesiony sprzeciw.