Uzasadnienie
P. K. pismem z dnia 30 września 2016 roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lipca 2016 r., nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpoznania zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania oraz niezałatwienie w terminie przez Burmistrza sprawy dotyczącej udrożnienia rowu melioracyjnego, wydane na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.".
W odpowiedzi na skargę organ uznał skargę za niezasadną i wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – w skrócie jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przepisy te wyrażają generalną zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji.
Przesłanki odrzucenia skargi określa natomiast art. 58 § 1 p.p.s.a., który w punkcie szóstym stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest "niedopuszczalne z innych przyczyn". Brak wyczerpania środków zaskarżenia stanowi inną przyczynę, o której mowa w ww. przepisie i skutkuje odrzuceniem skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07, LEX nr 374841).
W myśl art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Na mocy natomiast art. 144 k.p.a. taki sam środek odwoławczy przysługuje stronie niezadowolonej z podjętego przez samorządowe kolegium odwoławcze postanowienia.
Z powołanych regulacji wynika, że przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego może być orzeczenie organu administracji publicznej (decyzja, postanowienie) wydane po rozpoznaniu stosownego środka zaskarżenia (zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) służącego w danym postępowaniu administracyjnym. Skarga na decyzję (postanowienie) wydaną w pierwszej instancji jest zaś niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, mocą którego organ - na podstawie art. 61a k.p.a. - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpoznania zażalenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. Mając na uwadze powołane regulacje, nie ulega wątpliwości, że zostało ono wydane w pierwszej instancji. Zatem przysługiwał od niego stronie środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 w zw. z art. 144 kpa), a dopiero w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Wskazać przy tym należy, że zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o możliwości, trybie i terminie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Tym samym wniesienie skargi, bez wyczerpania przewidzianych w ustawie środków zaskarżenia, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 15 lipca 2016 r., tj. orzeczenie wydane przez organ pierwszej instancji
- - uznać należy za niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
- - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę odrzucił.