Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W niniejszej sprawie, co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru postanowienia, rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało skarżącym doręczone: w dniu 30 czerwca 2011 r. – T. L. (w sposób zastępczy – do rąk żony) oraz M. P. – w dniu 21 czerwca 2011 r. (do rąk własnych).
Termin do wniesienia skargi upływał zatem T. L. w dniu 1 sierpnia 2011 r. (30 lipca 2011 r. przypadał w sobotę), zaś M. P. – w dniu 21 lipca 2011 r. Tymczasem skarga obu skarżących wpłynęła do organu odwoławczego w dniu 25 lipca 2011 r., czyli – w odniesieniu do M. P. - po upływie ustawowego terminu, co musi skutkować jej odrzuceniem. Konsekwencją bowiem wniesienia skargi po upływie terminu jest, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jej odrzucenie.
Uznać zatem należy, że wyłącznie skarga T. L. wniesiona została w ustawowym terminie, jednakże i ona podlega odrzuceniu z innych, niżej opisanych przyczyn.
Zarządzeniami z dnia 4 sierpnia 2011 r. oboje skarżący zostali wezwani do usunięcia - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań - braków formalnych skargi przez wskazanie organu, którego skarga dotyczy oraz podanie numeru i daty zaskarżonego postanowienia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłki zawierające oba wezwania skarżący odebrali: T. L. w dniu 10 sierpnia 2011 r., zaś M. P. – w dniu 12 sierpnia 2011 r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek. W zakreślonym terminie (tj. odpowiednio do dnia 17 sierpnia 2011 r. oraz 19 sierpnia 2011 r.) skarżący nie uzupełnili braków formalnych złożonej przez siebie skargi.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy, Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy powołanego art. 58 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy w stosunku do T. L., zaś w stosunku do M. P. – na mocy art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.