Uzasadnienie
C. W. wraz z S. W. wnieśli w dniu 23 września 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na opisana wyżej decyzję.
Do skargi dołączony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że skarga napisana wcześniej miała zostać podpisana również przez S. W., który miał wrócić z podróży w dniu 20 września 2009 r. Z powodów zdrowotnych jego powrót uległ opóźnieniu i miał miejsce dopiero w dniu 22 września 2009 r. w późnych godzinach wieczornych (vide: skarga, wniosek, koperta z dowodem nadania k. 3-6).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, iż zaskarżoną decyzję doręczono skarżącym w dniu 21 sierpnia 2009r., natomiast skarga wpłynęła w dniu 23 września 2009r., tym samym skarga została wniesiona po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie podlegał uwzględnieniu.
Instytucja przywrócenia terminu regulowana jest przepisami art. 85 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a. Stosownie do treści art. 85 czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże Sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
W tym celu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4).
Stosownie zatem do wskazanej wyżej regulacji przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są:
- 1. zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu,
- 2. uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,
- 3. dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono.
Oceniając przedmiotowy wniosek stwierdzić należy, że skarżący spełnili dwie ze wskazanych powyżej przesłanek – wraz z wnioskiem złożyli skargę, a więc dokonali czynności, której termin został uchybiony, oraz złożyli wniosek w terminie siedmiu dni, które należy liczyć od dnia 21 września 2009 r. (data upływu terminu do wniesienia skargi).
Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności wniosku w świetle treści przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
Rozstrzygając wniosek o przywrócenie terminu trzeba mieć na względzie, że uprawdopodobnienie nie wymaga zachowania przepisów o postępowaniu dowodowym, z reguły nie może ono jednak ograniczać się do samych twierdzeń strony. Twierdzenia te stanowią jedynie uzasadnienie wniosku, które polega na przytoczeniu okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Natomiast wymóg uprawdopodobnienia tych okoliczności oznacza obowiązek ich wykazania, w sposób uzasadniający przypuszczenie, że okoliczności te w rzeczywistości zaistniały, a twierdzenia strony polegają na prawdzie. W przeciwnym razie, gdyby uprawdopodobnienie miało ograniczać się do przytoczenia okoliczności stanowiących podstawę wniosku, wprowadzony przez ustawodawcę wymóg uprawdopodobnienia wskazanych okoliczności należałoby uznać za zbędny.
Powołana we wniosku okoliczność przedłużonej na skutek nagłej choroby podróży jednego z skarżących nie uprawdopodobnia w ocenie Sądu braku winy w uchybieniu terminu dotyczącego tej osoby jak również osoby współmałżonka, który niezależnie od okoliczności skargę mógł sporządzić i wnieść samodzielnie.
Wskazać należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ocena braku winy w uchybieniu terminu powinna być dokonana z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. W szczególności, w odniesieniu do strony, która wyjeżdża poza miejsce swego zamieszkania w trakcie trwania postępowania administracyjnego czy tez sądowego, formułuje się powinność takiego zorganizowania spraw, z ustanowieniem pełnomocnika włącznie, by podczas nieobecności strony jej interesy nie doznały uszczerbku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., FZ 13/04).
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy decyzja organu II instancji została adresowana do skarżących i doręczona im w dniu 21 sierpnia 2010 r. (vide: potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych II instancji), a odwołanie i skarga była składana przez oboje skarżących – C. W. oraz S. W. W ocenie Sądu skarżąca C. W. mogła samodzielnie nadać podpisana przez siebie skargę w urzędzie pocztowym, zwłaszcza, że jak sami przyznają to skarżący, skarga została przygotowana w terminie.
Powyższa ocena okoliczności związanych z uchybieniem terminu uniemożliwia jego przywrócenie, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 86 § 1 w związku z art. 87 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.